Tuğba'nın Dünyası

Yeni yıla ithafen

2011-12-28T11:29:00.000+01:00

Kalın bir sis tabakasının hakim olduğu günden yazıyorum şu anda. Bugün bittiğinde yarın için daha heyecanlı olacağım çünkü yarın yıllık iznimiz için Türkiye'ye gidiyoruz.Yine tüm yükümüz ile yollara düşeceğiz. Bu sefer fazla eşyalarımızı da yavaş yavaş götürmenin derdine düştük. Yoksa kişisel eşyalar öyle fazla değil. Bavul yerleştirme sanatımızı konuşturmanın vakti gelmiş de geçiyordu. Hem zevk ve neşe; hem stres ve telaşla karışık bir hazırlanma oluyor her zamanki gibi. Bir ton hayal de bana eşlik ediyor, böylece ağırlığım artıyor.

Yeni bir yıla girmeye çok az kaldı. Geçen sene yine yeni yılı evimizde kutladık, bolca gülümsemeyle ve orada olmanın mutluluğuyla. Bu sene de yine Türkiye'de olacağımız için seviniyoruz bolca. Bu sefer değişiklik yapıp dışarı çıkacağız bakalım. Heyecanla bekliyorum:)

Bu yıl sağlığın ne kadar mühim olduğunu daha da iyi idrak ettik ailecek. Şimdi biraz daha farkında olarak yola devam ediyoruz. Şükretmek ne kadar mühimmiş onu da anladım yine bu sene. Bu sıralar durmadan şükrediyorum. Yine her zamanki benim aslında, hala sıra dışı mucizeler bekleyen örneğin Narnia'daki gibi başka bir dünyaya açılan kapıyı keşfetme hayali kuran, aklı kitaplarda kalemlerde, çocuk gibi oyun delisi olan biriyim yine hayatın bana kattığı her şeyin yanında. Önümüzdeki sene de böyle olacağım biliyorum. Yine istediğim milyon tane şey var, uzun sayfalarla liste haline getirebileceğim. Ama sonra durup düşünüyorum ve aslında hiç bir şey istemiyorum diyorum. Ben böyle çok mutluyum. Tek istediğim sevdiklerimin yanımda olması, sağlıklı olmamız ve mutlu olacak ufak sebepler bulabilmemiz. Bunlar olduğunda diğerleri zaten yanında hediye olarak geliyor.

Yeni yıl için sağlık dışında dileyeceğim yegane şeyin ismi herkes tarafından teoride bilinen ama pratiğe dökülmekte çok zorlanılan bir şey; adı sevgi. Sadece yanımızdaki yakınımızdakini sevmekten ibaret olmayan, herkesi ve her şeyi kapsayan bir sevgi. Biliyorum bunu bilmek, uygulamak, içimizdeki karanlıkta bulmak epey zor olsa gerek;ama yapmamız şart. Günden güne kötüye gidiyoruz çünkü. Tahammülsüz, hoşgörüsüz, ön yargılı ve bencil insanlar topluluğu olduk iyice. Herkes surat bir karış dolaşıyor, bazıları da göstermemek uğruna yapmacık mutlu maskelerle fink atıyor. Koca koca adamlar birbirlerine küfrediyor, ağız dalaşı yapıyor, yumruklaşıyorlar mecliste; sanatçılar sanat yapmaktan başka her şeyde muktedir; gençler sanki bu zamana ait değil gibi dolaşıyorlar ortada her şeyden bir haberler; kadınlar kızgın, öfkeli ve aynı zamanda ayrık otu; çocuklarsa hep arada kalan taraflar, mutsuz ve şiddet eğilimli. Oysa bize hep sevgiyi öğretti aslında anneannelerimiz,babaannelerimiz,dedelerimiz ve ebeveynlerimiz,öğretmenlerimiz. Biz hiçbirini can kulağı ile dinlememişiz meğer. Şimdi herkes sadece kendini düşünür oldu. Ben 2012 de bu zavallı hali üzerimizden söküp atabilmeyi diliyorum. Biz daha mutlu, anlayışlı, sıcak ve dürüst bir hayatı hak ediyoruz insanlık olarak. Bu dair inancım ve umudum asla tükenmeyecek!

L'essentiel est invisible pour les yeux

2011-12-15T17:21:00.000+01:00

Adieu; dit le renard. Voici mon secret. İl est tres simple: on ne voit bien qu'avec le coeur. L'essentiel est invisible pour les yeux.

Elveda der tilki. İşte benim sırrım, çok basit: sadece kalbimizle iyi görürüz. Esas olanı gözler göremez.

Bugün günlerden bulut ama ben denizim

2011-12-15T17:13:00.000+01:00

Bu sıralar her güne isim vermeye başladım, günün nasıl başladığına göre veya kafamda o günü tanımlayabilecek doğal koşullara göre. Zaman zaman böyle oyunlar yapmayı severim kendim için. Bugün bulutlar çok kasvetli, koyu gri ve yoğun. Ofisteki masamdan dışarı baktığımda ilk dikkatimi çeken şey bulutlar ve sonrasında çimenlerin rengi. Klimanın sesi ve klavyenin tıkırtıları dışında şu an pek sessiz etraf. Böyle olmasını seviyorum. Fakat bir şey yazmam gerektiği zaman bütün seslerin bir araya toplanması çekilmez bir durum. Bana özel senfoni hazırlıyorlar sanki.

Denizi ve kokusunu özlediğimi fark ettim bugün gördüğüm bir fotoğrafla. Sanırım en büyük hayalim penceresinden denizi görebileceğim bir evimin olması. Yataktan kalktığımda, kitap okurken, bulaşık yıkarken ve kahvemi yudumlarken göreceğim yegane şeyin deniz olmasını istiyorum. Muhtemelen çok pahalı bir istek bu aslında, çünkü görüp beğendiğim tüm fotoğraflarda evler şato gibi ve son derece lüks;yine de hayal etmeye devam edeceğim.

Yazıya ara verip yeniden devam etmek zorunda kaldığım için kafamı pek toparlayamıyorum. Bilgisayarımda yüzlerce dekorasyon ve hobi fotoğrafları var. Hobilerden çoğu hep yapmak istediklerim. Fakat bunları ne zaman yapabileceğime dair bir fikrim bile yok. Her akşam işten çıkmadan evvel şunu yapmalıyım diyorum. Eve gidip yemek, bulaşık ve kahve seansından sonra yorgun düşüp televizyon karşısında uzanıyorum. Bazen kitap okuyabiliyorum, ama eskiden günde bir kitap bitirirken şimdilerde 10 sayfayı bile 2 günde okuyabiliyorum çünkü hemen gözlerim ağırlaşmaya başlıyor. Bunca biriktirdiğim şeyi kullanabilmenin bir yolu olmalı. İnsanlar nasıl oluyor da hem ev işleri, hem çocuk, hem iş hayatını ve diğer şeyleri bir arada yürütebiliyorlar bazen anlayamıyorum. Kadınlar gönüllü köleler bence bu hayatta. Yine de kadın olmayı seviyorum tabii ama çoğu zaman erkek olsaydım keşke diye düşünüyorum. Yine de şükretmeyi biliyorum. Her gün ne olursa olsun hayallerime yenilerini eklemeye devam edeceğim. Elbet günün birinde içlerinden gerçekleştireceklerim olacak..Siz de bazen umutsuzluğa düşerseniz kendinize iyi telkinlerde bulunun. Emin olun sürekli olumsuzlukları düşünmek insanı daha çok üzüyor. Biraz polyannacılığın kimseye zararı yok!

Hadi Charlotte'a oy kullanalım

2011-12-10T16:06:00.001+01:00

Prensesim bize ilk geldiğinde işte böyle minişti.

Birlikte böyle uyuyoruz kimi zaman ama genelde ya göbeğime ya sırtıma yatıyor:)

Pencereden dışarıyı izliyoruzz birlikte. Kuşları görünce o da viik viik sesler çıkartıp eşlik ediyor kendince.

Tabi bir de böyle şebek halleri var tüm kedilerde olduğu gibi. Bu pozisyonlarda onu muncırmaktan öldürebilirim diye düşünüyorum:):)

Bu da ben onunla konuşurkenki bakışı. Ne demek istiyorsun şimdi sen bana diye bakıyor:)

Yiğitle aşk yaşıyorlarken:)

Benim pamuk prensesim Charlotte'u Pet Star 2012 yarışmasına kayıt ettim. İlk defa böyle bir şey yapıyorum. Deli gibi heyecanlandım inanın!.Kimbilir belki de kazanırız:)Umut etmesi de güzel.

O benim aşkım. Böyle delicesine kedilerine ve köpeklerine tutkun olanları pek anlamazdım önceleri yani anlamıyormuşum aslında onu farkettim. O hayatıma girdikten sonra bambaşka şeyler oldu. Onun sıcaklığı sevecenliği komiklikleri bana büyük mutluluk verdi. Yemeklerimden ona ayırmak, nerede diye düşünmek, mutlu mu sıcak mı diye onu merak etmek başlıca görevlerimden oldu. O da beni annesi sanıyor herhalde. Beni sevdiğini anlamak öyle güzel ki. Onunla uyumak, yemek yerken başında durmamı istemesi, ona seslendiğimde cevap vermesi, onunla konuşurken beni dikkatle dinlemesi inanılmaz. Bir kedi bu kadar mı insancıl olur. Maşallah benim güzel kızıma.

Ne versek yiyiyor artık. Kediler pilav yemez derler ya bizimki koca tabağını bitiriyor. Evde yemek kalmadığında ona brokoli bile haşladım yedi:)Yemek yerken zevkten dört köşe oluyor, ağzını şapırdatıyor ve inanamazsınız yemeği genellikle ağzıyla değil patileriyle aynı bizim gibi yiyiyor. Patilerini elleri gibi kullanıyor. Hatta bir videosunu da çektim yakında paylaşacağım. Saklandığımızda ona ceee yaptığımızda oyun olduğunu anlıyor ve katılıyor bize. Her saklandığımız yerden çıktığımızda bize komik sesler çıkartıp eşlik ediyor. Ona öyle alıştım ki, öyle çok seviyorum ki. O benim en iyi arkadaşım. Minikliğinden beri benimle uyuyor. Yiğite de ayrıca aşık. Önceleri ona daha düşkündü ama şimdi beni daha çok seviyor:):):)

Belki bir şansımız olur da kazanırız kimbilir. Kazanırsak onun fotoğrafının olduğu bir takvimimiz olacak belki bir de kedi bakım ürünleri olan bir sepetimiz. Öyle yazıyor yarışmanın sayfasında. Bakım ürünlerine inanılmaz ihtiyacımız var aslında. Çünkü burada hiç öyle şeyler yok. Yemek ve kum bile bulmak o kadar zor ki. Yine de onun için en güzelini ve iyisini yapmaya çalışıyoruz. Çünkü onu çok seviyor ve ailemizin bir üyesi olarak kabul ediyoruz. Umarım siz de onu çok seversiniz:)

Yiğitle en sevdiğim pozlarından biridir bu poz. Sanmayın biz koyduk onu oraya, geldi kendi kıvrıldı. Tamamen doğal yani:)

Burada da fas'tan yeni döndüğümüzde hasret giderirken görüyorsunuz bizi. Koynumda nasıl da horul horul uyuyor pamuk..

OY KULLANMAK İÇİN LİNK: http://apps.facebook.com/petstartakvimi/fotograflar/charlotte--7

Nihayet yine buradayım

2011-11-17T13:54:00.000+01:00

Uzunca bir zaman girdi yine araya, aynı beklediğimiz sıralarda çaktırmadan sıranın arasına girmeye çalışan insanlar gibi girdi hem de bu kez. Kendi tercihimiz olmadan böyle uzak kalmak daha fazla üzüyor insanı emin olun. Cezayir pek çok yönden zor bir ülke, ne kadar alışırsanız alışın, mutlaka alışamayacağınız şeyler çıkartıyor karşınıza. Hayatın geçici gerçekliğine inanan biri olarak ne kadar sanal dünyaya pirim vermemişsem de bir zamanlar şimdi onsuz olmanın zorluğu karşısında kıvranıyorum. Vücudumuza girmesine göz yumduğumuz bir zehir gibi aynı, insana acıyı ve zevki aynı anda yaşatan. Bazen körü körüne bağlandığımız bu sanal dünya, çağımızda ne büyük bir gereksinimmiş meğer. Bir ay boyunda internet bağlantımız yoktu ve yapma çiçeklere döndük. Kabloları çalıp içindeki bakır teli satıyorlarmış. Hem de bu olayı tam dokuz kere gerçekleştirmişler. Sonunda yeniden kablo döşesek mi diye karara varmaya çalışıyorlardı yetkililer. Bir an inanın çok korktum kabloları döşemeyecekler diye, ne yapardık o zaman! Nasıl yazardım o zaman içimden gelenleri, anlatmak istediklerimi, ailemle ve dostlarımla nasıl haberleşirdim o zaman km’lerce uzaktan. Yaşadığımız yüzyılda böyle şeyler oluyor ya hala inanamıyorum, ama daha inanamadığım onlarca şey var. Hayat karşımıza türlü türlü şeyler çıkartmayı iş edinmiş kendine adeta. Rutinden her ne kadar hoşlanmasam da bir anda gelen yeniliklerden de haz etmiyorum, sanırım biraz geri kafalıyım bu konuda, gelenekçi desek daha güzel olur sanırım ve biraz da inatçı. Ama inatçılığım yemekte bulunması gereken tuz kadar diyebilirim, fazlası zarar çünkü.

Böyle kasvetli ve yağmurlu havalarda iletişimsizlikle başa çıkmaya çalışırken birden anlamadığımız bir nedenle geliverdi internetimiz. Belki de evrenle konuşmayı başardım, onunla her gece ama her gece konuştum, ona resimler yaptım, yazılar yazdım ve sohbet ettim içimden uzun uzun. Sürpriz yaptı bana ya onu daha çok sevdim. Sürpriz kelimesini de en çok doğum günlerimde sevdiğimi anladım bu süreçte, diğerleri hiç de iç açıcı gelmiyor artık. Bir de görmeyi ummadığım ve özlediğim insanları yanı başımda görebileceğim sürprizleri seviyorum işte bu kadar. O da ben 3000 km uzaktayken pek mümkün olmuyor. Yine de ne zaman sokağa çıksam sanki tanıdık bir yüz görecekmişim gibi dikkatle bakıyorum etrafıma. Şimdilerde Cezayirli esnaftan tanıdıklarım oldu, bazen onları görüyorum ona bile seviniyorum. Cezayir’de bile tanıdık gördüm ya helal olsun diyorum kendi kendime, çok da matah bir şey olmadığını bilsem de. Çocukça sevinçlerim oluyor böyle, mutlu oluyorum. Kedimin ben uzaktan seslendiğimde cevap verir gibi miyavlamasına mutlu oluyorum hem de çok, çekinerek yazdığım maillerime cevap gelmesine, söylemek istediklerimin şıp diye anlaşılmasına, sevdiğim şeyleri yattığımda hemencecik rüyama girmesine mutlu oluyorum bir de. Sonra başımı sokacağım bir yerim olduğu için, yemek yiyebildiğim için, sağlıklı olduğum ve gülümseyebileceğim nedenlerim olduğu için, beni seven insanlar olduğunu bildiğim için mutlu oluyorum ve mutlu olmayı bildiğim için en ufak şeyle.

Velhasıl kelam hayat akmaya devam ediyor. 30’lu yaşlara gelip dayandığıma inanamıyorum. Sanki hala okulun başlamasını bekleyen çocuklar gibiyim. Okula gitmek istiyorum, sonra kar tatili olsun istiyorum, bayramlarda herkes bir araya gelsin kocaman sofralar kurulsun istiyorum. Hiç 30 larında bir kadının hayalleri yok içimde. O nasıl oluyorsa zaten ben bilmiyorum. Plastiklerin zararlı olduğunu bilsem de ben onları almaktan alıkoyamıyorum kendimi. Melamin olanlara geçiş yapmam lazım sanırım ama burada bulmak çok zor. Çoğu zaman Türkiye’de oturacağım evin hayallerini kuruyor kafamda sims oyunu misali döşüyor, yerleştiriyor ve değiştiriyorum. Bir sürü dosyalar biriktiriyorum hobilerle, dekorasyonla, makalelerle ilgili açıp açıp bakıyorum her gün mutlaka. Bana çok iyi geliyor hayallerimin resmedilmiş hallerine tanık olmak. Bazen uçuk kaçık şeyler de düşünüyor ve yapmak istiyorum ama olmuyor. Olsun varsın ben gene de uçuk kaçık düşünmeyi seviyorum. Yani araya bir aylık bir zaman dilimi girdi ama ben gene aynı benim. Hayatımda büyük değişiklikler olmadı, çok şükür iyiyim. Gurbetin sızısı bir yandan, özlemler bir yandan, kavuşma anı heyecanları bir yandan, soğuk ve kasvetli havalar bir yandan bastırsa da ve tabi bunlar yanında bitmek bilmeyen bir iştah ve açlık; ben yine de aynada kendime baktığımda mutlu oluyorum. Yapmak istediğim çok şey var ve isteyip de yapamadığım çok şey ama ucundan köşesinden yapmaya gayret ediyorum. Yapamasam da üzülmüyorum bir gün mutlaka yapacağım diyorum. Bazen deliriyor gibi oluyor, ağlıyorum, bağırıyorum hatta böğürüyorum ama geçiyor. Herkeste oluyor sanırım böyle zamanlar. Bende de olmasa olmaz zaten. İçimdeki alışveriş canavarını da durdurdum ya şimdilik ona da mutlu oluyorum söylemeden duramayacağım. Biraz da Türkiye’ye saklıyorum kendimi tabi o ayrı konuJ Bol bol gezmek istiyor, bol bol fotoğraf çekmek için yırtınıyorum. Yeni bir kırtasiye açıldı hem de kocaman birkaç hafta evvel bende o harika dünyayı keşfettim onun sevincini yaşıyorum. Yeniden gitmek için de sabırsızlanıyorum. Cezayir’de öyle kocaman kırtasiyeye hiç rastlamamıştım genelde toptan satış yapan yerler var ve pek çeşit olduğunu söyleyemem. Bir kırtasiye canavarı olarak ben büyük bir eksiklik hissediyordum neyse ki yeni keşfim mükemmel. Bir sürü boya, kitap, kalem ve defter var. Saatlerce rafların aralarında kaybolmak ve çocuklar gibi oraya buraya saldırmak istiyorum. Model hamuru, yağlı boyalar ve tuvaller bile var ki belki yakında pişirilebilen polymer kil den de getirirler mi acaba diye hayal etmekten kendimi alamıyorum…

Haberlerde hep kötü şeyler duymaktan çok yoruldum, biraz daha sabretmek lazım diyorum daha güzel zamanlar gelecek inşallah. O zaman her sayfada iç açıcı yazılar, bolca gülümseyen çocuklar, hiç ağlamayan kadınlar ve egosu tavan yapmamış insanlar göreceğiz. Dünya her ne kadar kötüye gidiyor gibi görünse de öyle olmamasını ümit ediyorum ve gelişmeleri yakından takip ediyorum.

Bütün her şeyi bir çırpıda yazmayayım ki daha sonrası için anlatacak yeni şeyler olsun değil mi ama. Yeniden burada olduğum için mutluyum. Bir sonraki yazıda görüşmek üzere hayal etmeye devam edin ve gülümseyin!

Marakeş masalı

2011-10-02T11:24:00.000+01:00

Masal; olağanüstü kişiler ve olaylarla geliştirilen bir türdür. Yolculuk ise belli bir başlangıç noktasından varış yerine değin tek bir taşıtla gidilmesini içeren insan devinimi olarak geçer sözlüklerde. Oysa benim için her ikisinin de manası şimdilerde bambaşka bir hal aldı. Masalları büyük bir iştahla dinler ve o dünyanın içine kaybolmaktan, hayal etmekten büyük keyif alırım çocukluğumdan beri. Masallarda hep ulaşılamayana ulaşılır, görülemeyen görülür ve yeni mucizeler keşfedilir, yepyeni hayatlara kapılar açılır. Çoğu zaman büyüdüğüm için hüzünlenirim, keşke çocuk kalsaydım derim kendime; büyüdükçe çılgın hayallerimizin her birini toplayıp bir kenara kaldırmamız gerekir çünkü. Oysa kısa sürmüş de olsa bir masala yolculuk ettim ben. Masalların; gerçek hayatın içinde nasıl var olabildiğine şahit oldum. Kendim bile inanmakta zorlandım. Marakeş yolculuğumuz bir masaldı benim için ve hep öyle kalacak. Belki de benim her zaman büyük bir merakla görmeyi beklediğim yer olduğu için, belki biraz fazla hayal gücü yüksek biri olduğum için belki de hala masallara inanmayı tercih ettiğim için beni bu kadar etkiledi. Ama gerçek şu ki Marakeş’ten etkilenmeyecek biriyle karşılaşabileceğimi sanmıyorum; benim kadar olmasa da.

Desenli kapılar, boyalı suratlar, eller; daracık sokaklar, mis kokulu baharatlar, rengârenk dükkanlar, lambalar, çantalar, ayakkabılar vs. sanki her biri bir masalın içinden çıkıp gelip bu şehre yerleşmiş gibiydi. Kıyamet meydanı adını verdikleri o devasa meydandaki insan kalabalığını ömrüm boyunca unutamayacağım kesin. Dünya’nın bütün insanları orada toplanmış gibiydi adeta. Kıyametin, dünya ayağı! Meydandaki bitmek bilmeyen eğlence, müzik, insanların o umursamaz ama mutlu tavırları, yılan oynatıcılar, kınacılar, falcılar, faytonlar, develer, tuhaf yiyecekler… Bunları gördükçe başka şeyler de arıyordu gözlerim oradayken, belki bir ejderha çıkabilir, uçan bir halı gökyüzünde süzülebilir, bir mucize olabilir, belki bir dev ile karşılaşabilirdim. Kısacası orada her şey mümkün gibiydi ve bir o kadar gerçekti. Desenlere ve o renk cümbüşüne vuruldum en çok. Hayal etmekte özgürdü insanlar bunu hissettim. O kısacık dört gün bana nasıl da iyi geldi. Tabi sonra kendi gerçeğime adım atmakta epey zorlandım, sanki her adımımın arası bir uçurumdu. Şimdilerde oraya tekrar gitmenin veya bir gün orada yaşayabilmenin hayaliyle geçiriyorum günlerimi. Rüyalarım bile değişti, her zaman çılgın rüyalar gören biriydim ama şimdi daha çılgın rüyalar görüyorum ve uyanmak istemiyorum. Şehrin rengi kiremit kırmızısıydı, her bina da aynı renkte. Bir Avrupa şehri edasıyla salınıyordu sokak kenarlarındaki evler. Kadınlar sokaklarda motosikletlerle tabiri caizse sinek gibi vızır vızır dolaşıyorlardı, yaşlısından gencine, kapalısından mini eteklisine kadar. Orada ilk zamanlar biraz korktum itiraf ediyorum ama sonra kaptırdım kendimi zamanın akışına, ben de aktım onunla.

Keşke bu sayfalardan sizi çıkartıp götürebilseydim o diyarlara. O zaman beni daha iyi anlardınız ve katılırdınız mutluluğuma. Fotoğraf makinemi o şehir sayesinde daha da çok sevdim. Zamandan öyle çok an çaldım ki, şimdi bakıyorum bitiremiyorum; bitsin de istemiyorum. Gördükçe daha çok göresi geliyor insanın, ve gittikçe de hep gidesi.Gözlerimizin içinde bir fotoğraf makinesi olsaydı keşke, onları her kırpışımızda dilediğimizce anı yakalayıp belleğimize hapsedebileceğimiz . Bir de fon müziği istiyorum hayatımda; öyle ki her ruh geliş gidişlerime eşlik edebilecek, bir de kokuları saklayabileceğim bir yer istiyorum, özledikçe koklayacağım. Zira Casablanca’daki salyangoz kokusunu saklamayı tercih etmezdim sanırım. Bir şey hem böyle lezzetli hem de pis kokabilir mi? Yine de görünüşe aldanmayın sakın, deneyin! Ne kadar çok olmazsa olmazı var o şehrin de. Kült bir aşk filmi olan o muhteşem siyah beyaz Casablanca filminin sahnelerinin hala yaşanabildiği Rick’s Cafe’ye adım atmak, o ruhu hissetmek muhteşemdi. Afrika’nın en büyük camisini ağzımı kocaman açarak hayretler içerisinde izlemek, çarşılardaki çeşitliliğe hayran kalmak ve çocukça bir şımarıklıkla hepsine sahip olmayı arzulamak muhteşemdi.

Eğer gitmeyi hayal ettiğiniz yerlerin içinde Marakeş yoksa mutlaka ilk sıralara koyun derim ben. İnsan yaşadığını, hayatın nasıl aktığını orada anlıyor ve yaşamanın güzelliğinin farkına varıyor. Yolda olmak, o kırmızı rüyaya tanık olmak çok etkileyiciydi. Şimdi her fotoğraflayamadığım kare için bin kere pişmanın ve orayla bir kere daha buluşacağım zamanı bekliyorum. Bir devir bitip başka bir devir başladığında ancak bu kadar etkileyebilir insanı! Marakeş işte bu kadar güzel bir şehir!

Bu terliklerden Cezayir'de de var ama bu kadar renkli, çeşitli ve güzel değil.İnsan Marakeş'te ne alacağını şaşırıyor.Daimi oturduğum bir evim olsaydı daha bir sürü şey almak isterdim. İlerde bu hayalim gerçekleştiğinde yeniden Fas'a yolculuk yapmak istiyorum.( Fotoğraf netten çünkü ben çekmeyi ihmal etmişim bu güzellikleri)

Çarşılar'da her şey var halıdan kutuya, bardaktan tabloya, kumaşlardan çantalara. Alabildiğine çarşı zaten her yer. Yiğit aynı İzmir Kemeraltı dese de bence öyle değildi. Sonuçta burası farklı bir kültür. Bizim oralarda da böyle çarşılar var hatta İstanbul'daki Kapalı çarşının güzelliği ile kıyaslanamaz bile ama zaten kıyaslamamak lazım içinde bulunduğu kültüre göre değerlendirmek gerek bence. O yüzden ben bayıldım tek kelimeyle. Her şey bir aradaydı, otantikti ve sihirliydi..

Hele kocaman fenerler, işli lambalar beni kalbimden vurdu. Neyse bir tane taşıyabileceğim gibi ufak bir lamba aldım ama kocamanlarda gözüm kalmadı değil.

Marakeş kedisi:)

Marakeş tren garı. Otelimiz hemen garın arkasındaydı zaten. Garın içi ise muhteşemdi. Adamlar restorantlar, alışveriş mağazaları falan yapıp süper bir şekilde değerlendirmişler garı. Mc Donald's ve Kentucky vardı örneğin. Hamburger yemeden garı gezmek olmazdı değil mi ama:)

Bunlar da birkaç kapı detayı. Biliyorsunuz Marakeş kapıları ile de ünlü bir şehir. Daracık sokakları, işli ve rengarenk duvarları, evleri, sokakları ve kapılara şehre ayrı bir ruh katıyor. Daha uzun süre kalıp bütün sokakları sabahtan akşama yürümek ve fotoğraflamak isterdim.

Bunlar da Marakeş'teki yerel kıyafetli amcalar. Şapkalar harikaydı. Sanmayın müzik falan çalıyorlar sadece süslemişler üzerlerindeki giysileri yoksa macun falan da satmıyorlar:) Yine de çok eğlenceliler. Yalnız dikkatli olmak gerekiyor. Güzelliklerinin yanında her şey para olmuş. Sadece baksan bile para istiyorlar, fotoğraf çekmeye para, utanmasalar yürüdük diye de para alacaklardı. Böyle güzel bir pozu anılarımıza kattık ama pazarlık aşaması sıkıntılı oldu..

Bunlar da rengarenk baharatlar. Her çeşit baharat vardı. Rengarenk olmaları ve uzun biçimleri en çok dikkat çeken taraflarıydı. Kuru yemişleri de çok taze ve lezzetliydi ama ben baharat almayı tercih etmedim. Diyorum ya insan ne alacağını şaşırıyor. Bir de bilmediğim bir sürü baharat vardı hangisinden alacağımı bilemedim.

Ve tabi bu kıtanın olmazsa olmazı seramik, desenli vazolar, biblolar, kaseler. Biz uzun zamandır Cezayir'de yaşadığımız için ve Cezayir'de de bu objelerden çok gördüğümüz için çok fazla ilgimizi çekmedi ama tabiki harikalardı. Türkiye'den gidecek ve bu kıtayı daha önce görmemiş biri inanın bizden çok daha fazla etkilenir ki ben epey etkilendim. Çünkü biz aynı lezzetleri burada tattık, aynı materyalleri gördük. Kültür öyle benzeşik ki Cezayirli bir kişinin yaşantısının Faslı birinden çok farkı yok. Tabi en büyük fark Fas krallık olduğu için inanılmaz modern, süslü, gelişmiş ve medeni. Bir Afrika kültürü Avrupa medeniyetiyle karışmış. Kendimizi Türkiye'de hissettik diyebilirim. Medeniyete geldik dedik. Üzülerek söylüyorum Cezayir Fas'ın tırnağı bile olamaz aslında. O yüzden buraya geri gelmek hiç istemedim. Hava alanında epey ağladım. Keşke burada yaşıyor olsaydık dedim.

Bunlar da şallar, örtüler. Onlarda rengarenk ve yumuşacıktılar. İpek veya başka güzel bir tür kumaş bulamadım hep bildiğimiz model şallardan vardı o yüzden almadım ama siz benim gibi yapmayın gördüklerinizden pazarlık yapıp alabildiğiniz kadar alın çünkü sonra pişman oluyorsunuz. Ben şimdi ah şunu da alsaydım ah bunu da alsaydım diye düşünüyorum.

Bir sonraki devam yazısında görüşmek üzere...

10:23 İtibariyle

2011-09-27T10:36:00.000+01:00

Uzun zaman oldu yazmayalı yine. Eylül ayını pas geçmiş kadar oldum. Ama içimden hiç yazmak gelmedi. Sanmayın buraya yazmadım diye yazmalarım durdu tabi ki hayır sadece blog için geçerli bu durum dergi ve gazete yazılarımı mütemadiyen yazdım hem de zevkle. Bugün de içimdeki o yazmak istemeyiş hallerimi yıktım ve kendimle barış sağladım.

Sanırım Marakeş'ten döndükten sonra buraya geri dönmüş olmanın hüznüne fazla kaptırdım kendimi. O güzelim şehri gördükçe buraya gelme isteğim azaldıkça azaldı. Sonra döndük ve alışma süreci başladı. Artık eskisi kadar olmuyor bu süreçler. Zaman geçtikçe sebep bulmakta zorlanıyor insan. Artık daha belirgin olsun istiyor insan hayatında bazı şeylerin. Neyse biraz daha sabır bakalım sonu nereye varacak..

Havalar biraz biraz serinlemeye başladı. Birkaç haftadır akşamları bahçede otururken üzerimize hırka, şal, örgü battaniye, eşofman gibi şeyler alıyoruz ve sıcak çay içimizi daha çok ısıtıyor. Yaz gitmesin hemencik diye olabildiğince onunla vakit geçirmeye çalışıyorum ama bir çocuk kadar inatçı; illa gidecek. Neyse az da olsa yine birlikte geçireceğimiz zamanımız var diye avutuyorum kendimi. Hiç kış gelsin istemiyorum. Kış benim için lahana moduna girmek, bitmeyen yağmurlarla baş etmeye çalışmak, sürekli bir tembellik halinde sıcak yataktan çıkmamak için türlü bahaneler aramak, kasvetin içinde hüzne boğulmak, pek çok aktivite'den mahrum kalmak, sinemayı özlemek, arkadaşlarımı özlemek, kitaplarımı özlemek, elektrikli battaniyemi özlemek, kedim dışarıda yalnız kaldığı için üzülmek v.b demek. Yani pek de iç açıcı değil gördüğünüz gibi. Yine de kışı güzelleştirme çabalarım da yok değil yoksa onu tüm olumsuzluklarıyla kabullenmem çok zor oluyor.

Marakeş ile ilgili yazmaya devam edeceğim. Fotoğraf koymadığım için bir sürü mail aldım. Koyacağım elbette. Fotoğrafsız Marakeş yazısı olmaz:) Geç de olsa yazacağım o büyülü dünyayı..Şimdilik sadece bilgi amaçlı bir şeyler yazmak istedim hala merak edenler için. Bazen böyle oluyor işte neden bilmem insanın bir müddet yazası gelmiyor, kaçıyor o istek, ama sonra bir geldi mi pir geliyor. Her gün yazasım var artık:) Yaşasın!!!

Casablanca

2011-09-01T11:52:00.000+01:00

Bayram tatilimiz ilk defa böyle uzun olduğu için bu fırsatı değerlendirelim ve bir Fas turu yapalım dedik. Dört günlük tatili böyle değerlendirmek güzel bir fikirdi hem de büyük bir heyecanla görmeyi beklediğim Fas için nihayet fırsat yaratabilmiştik.

Şu anda Casablanca'dayız. Programımızı iki gün Casablanca, iki gün Marakeş olarak yaptık. Dün ilk günümüzdü, çabucak geçti bile. Casablanca'yı Tunus kadar beğenmedim ne yazıkki. Üzücü oldu biraz benim için. Bayram dolayısıyla yine merkezdeki çoğu dükkan, çarşı kapalı. Yalnız akşam inanılmaz kalabalıktı. Herkes kendini sokaklara atmıştı. Tunus'ta sokaklar bile yasemin kokuyordu öyle güzeldi ki. Casablanca sokakları ise sidik kokuyor leş gibi. Çok üzüldüm böyle olduğuna, çünkü Casablanca özel ve güzel bir şehir aslında.

Dünün en güzel kısmı Casablanca filmindeki Rick'in barına gitmemiz oldu. O ruhu hissetmek harikaydı. Tümüyle korunmuş, çoğu şey aynı duruyor. Televizyonda devamlı Casablanca filmi oynuyor, bu yüzden oradan da karşılaştırma yapabiliyorsunuz. Detayları daha sonra fotoğraflar eşliğinde yazacağım.

Bugün de okyanusa yüzmeye gideceğiz. Hava kapalı olmasına rağmen bir plaj bulmayı ve orada günü geçirmeyi planlıyoruz. Yemek için Mc Donalds ve KFC bulduk ve tabi kaçırmadık. Uzun zaman olmuştu yemeyeli harika geldi o yüzden. Bundan sonraki durağımız Marakeş. Oraya dair umutlarım büyük. O çarşılar, sokaklar, evler eminim ki harika olacak. Gezilecek yerler listemi güncelliyorum ve her gittiğimiz yerin üzerine çizik atıyorum.

Yeni fotoğraflarla yeniden görüşmek üzere..

Herkese Casablanca'dan sevgiler.

Şehir fırsatları ile ilgili yeni bir keşif

2011-08-22T15:46:00.000+01:00

Bana gelen bir mail sayesinde yeni bir site keşfettim ve sizlerle paylaşmak istedim. Bütün şehirleri içeren fırsatlar olması ayrıca dikkatimi çekti. Grup Satın Alma Sitelerinin ve Özel Alışveriş Kulüplerinin Günlük Kampanyaları tek bir noktada toplanmış. Şehirlerdeki indirimler, fırsatlar tek tek yazıyor. Ben yurt dışında olduğum için şu ana kadar bu sitelerden pek yararlanamadım ama yararlanan pek çok arkadaşım var ve çok memnun kaldıklarını anlatıyorlar.Tatil fırsatları, restaurant, eğlence, aktivite, eğitim fırsatları, sağlık ve güzellik fırsatları, sevdiğiniz markaların indirimli ürün satışları gibi pek çok şey mevcut.

Bence incelemenizde yarar var. Hem bir blog adresi de var. Blog olduğunu görünce daha memnun oluyorum çünkü orada detaylar mevcut.

http://www.indirimlr.com web adresi ve blog adresi de http://www.indirimlr.com/blog/

Bu siteyi bana haber veren ve tanıtan Yasemin Hanım da son derece sıcak kanlı bir bayan. Memnun kalacağınıza inanıyorum. Bence tatil için, yemek için, arkadaşlarınızla buluşmak için hala plan yapmadıysanız hemen göz atmanız da yarar var, hatta belki sizi değişik bir fırsat bekliyordur kimbilir:) Hayat süprizlerle dolu:)

Not: Eğer bu adresten yararlanıp güzel deneyimler edinirseniz benimle de paylaşırsanız çok memnun olurum. Zira ben de yakından takip etmeye kararlıyım.

Mutlu kalın:)

Beton Kıyamet

2011-08-17T13:14:00.001+01:00

İnsan ne yazacağını bilemiyor, içinden, aklından geçen onca şey varken. Üzerinden yıllar geçmesine rağmen, acılar, anılar, yaşanan her şey dün gibi. Kimisi unuttu gitti tabi, sadece bir tarih kaldı aklında,bazen onu bile hatırlayamıyorlar ya, kimisi hala unutmaya çalışıyor, kimi yaşadı o anları; hayatı, benliği yarım kaldı, kimi de şükrediyor yaşamadığı için. Ben yaşamayanlardanım. Ama her şey aklımda kazılı; gördüklerim, duyduklarım, hatırladıklarım hep içimde.

Otobüste gidiyorduk Bodrum'a doğru. Kulağımda walkman vardı Şebnem Ferah dinliyordum Bugün çalıyordu, O albümü çok sevmiş olmama rağmen bir daha hiç dinleyemedim. Radyodan duymuştu şoför. Bütün otobüs kulak kesildi, kimi ağladı, kimi hemen telefona sarıldı. Annem ve anneannemle gidiyorduk biz, babam İzmitteydi, babaannem halam, kuzenim, tanıdıklarım, arkadaşlarım, akrabalarım. Radyodaki adam İzmit haritadan silindi dedi hiç unutmuyorum. Pek idrak edememiştim ilk anlarda, küçüğüm de tabi. Babama ulaşamamış, İzmir otogarında bavullarımızı indirmiştik geriye dönmek için, o sırada telefon çaldı ve babam sakın gelmeyin gidin dedi. İyi ki dönmemişiz, zaten dönemezdik sanırım. Babam geldi yanımıza sonra ama ne zamandı hatırlamıyorum. Bodrumda bir gazinoda televizyon izlemiştik günlerce. Bir arkadaşımı görmüştüm haberlerde atv'deydi, annesi göçük altında kalmış başında bekliyordu sağa salim çıksın diye. O görüntüyü hiç unutamam. Tanıdıklarımız öldü o gece, arkadaşlarımız, yüzlerine aşina olduklarımız ve orada bir yerde olduğunu bildiklerimiz. En yakınlarımız sağ idi çok şükür. Eve hiç dönmedik, sadece uğradık, o yerle bir olmuş halini gördük eşyalarımızın, dağılmış kitaplarım, kırılan biblolar, düşen televizyon, çatlayan duvarlar. Neyse ki sadece bundan ibaretti bizim için. Kötü haberler ardından geldi zaten. Dönerken Yalova'da gördüğüm manzarayı da hiç unutamam. O koca koca binalar nasıl da yer ile bir olmuştu. Nasıl da kat kat dökülüvermişti. Hayalet şehir gibi, duvarların arasından perdeler sallanıyordu sadece, evlerin eşyaları dışarılardaydı, hayatımızın korku filmi çekilmişti. İç kısımları hiç görmedim, sadece binaların iskeletleriydi gördüğüm ama çok hikaye dinledim, çok ağlamaya tanıklık ettim. Bildiğimiz tanıdığımız insanların öldüklerini duyunca daha çok idrak ettim yaşanan şeyin tam bir felaket olduğunu.

Yazlığa geçmiştik hemen. Yazlıkta bir arkadaşım vardı Kubilay. Son zamanlarda önceye nazaran daha da iyi anlaşıyorduk, yakınlaşmıştık. Eski arkadaşımdı zaten, çocukluktan. Gitmek istememişti Adapazarı'na o hafta. Annesi ameliyat olacaktı, denize girmek yazlıkta vakit geçirmek varken sıcakta Ada'da olmak istememişti ama gittiler. Yazlıktayken evleri hep kapalıydı. Ama herkes telaşta olduğu için sandım ki yakında gelecekler. Üç kardeştiler Kubilay, Tuba ve Altuğ. Hatta ben küçük Tuğba'ydım o da büyük olan. Öyle ayırırlardı sohbetlerde bizi. Bir zaman sonra arkadaşlarım beni yanlarına alıp o çok da hatırlamadığım konuşmayı yaptılar. Sadece belli noktaları aklımdadır. Meğer onlar ben bilmeden çoktan gitmişler buralardan, o korkunç gecede. Bazen düşününce hala inanamıyorum. İlk zamanlar köşeyi dönünce karşıdan çıkacak, evlerinin yakınından geçerken balkondan bakacak sanıyordum. Hatta bazen kalabalıklarda aradığım oluyordu. Öyle olmadı tabi. Şimdi düşündüğümde yüzünü bile zor hatırlıyorum arkadaşımın, üzülüyorum. Ben de bir fotoğrafı bile yok. Annesi hastanede olduğu için kurtuldu ama arkadaşım Kubilay, ablası Tuğba, kardeşleri Altuğ ve babaları o gece depremde öldüler. Bir aile yok oldu, geriye cılız bir yaprak gibi, kurumuş,yıpranmış bir kadın kaldı, artık anne bile olmayan.

Yazlıktan ayrılmadan evvel ne sohbetler etmiştik oysa onunla. Çok enteresan kelimeler çıktı ağzından, unutamadığım. Hani derler ya insan öleceğini hisseder diye belki o da anladı, istemedi gitmek o yüzden ama karşı gelemedi. Üniversiteyi kazanmıştı KATÜ Tıp. Hatta ben ona fal bakmıştım orada bile görmüştük:) Ayrılmadan önceki gece ne alakaysa helva yapmıştı annesi, balkonlarında oturup yemiştik gülerek, o sırada benim helvamı mı yiyoruz gibilerinden saçma sapan konuşmuştu, kızmıştık ona. Hatta beni eve bırakırken o hala hatırlayamadığım şarkıyı birlikte bağıra çağıra söylemiştik kısacık yolda, gecenin bir yarısı. Bolca gülümsemiştik, görüşeceğimize dair konuşmalar yapmıştık. Hatta çok sevdiğim ve ondan defalarca istememe rağmen bana bir türlü vermek istemediği gömleğini o gece durup dururken çıkartıp bana vermişti hatıra kalsın diye. Tüm bunları düşündüğümde irkiliyorum, üzülüyorum. Ben de git demiştim ona, bir hafta hemen geçer demiştim,annesi yalnız kalmasın diye. Demeseydim keşke diye düşündüm hep,çok ağladım. Annesinin perişanlığı da gözümün önünden gitmiyor, beni görmek bile istememişti, hele adımı duymak nasıl da içini acıtıyordu. Tanrım ne büyük yıkım, nasıl bir felaketti. Onunla olan tüm anılarım, konuşmalarım hepsi bir anda yok oldu sanki, bir daha yerine gelmemek üzere.

Yazlıkta kalıp bir müddet sonra Ankara'ya gittiğimizi hatırlıyorum. Dershaneye yazılmam gerekiyordu üniversite sınavı için, oysa her şey önceden hazırdı ama bir anda yok oluverdi, İzmit'te hayat durdu. Babam, babaannem, halam onlar bir süre çadırda yaşadılar. Babamın halleri gözümün önünden gitmez, o yüz ifadesi, o korku, o sesinin titreyişleri. Kuzenim yani Tuay Ablam o anın etkisinden kurtulamadığı için bir daha İzmit'e dönmedi. Ankara'da yaşadı. Teyzemler onlara birlikte Ankara'ya yerleştiler. Onların da hayatları yarım kaldı, arkadaşları, anıları geride kaldı, hep özlem duydular yıllarca. Kimi arkadaşımın evleri yıkıldı, amcamların evleri de öyle, çıkartabildikleri eşyalarıyla başka bir eve yerleştiler, arkadaşlarımın aileleri öldü, bir başlarına kaldılar hayatın ortasında. Biz şanslı olan taraftık bir bakıma, tüm olanların uzağında kalabildik, bir yanımız ama hep orada. Bizde Ankara'da bir deprem ihtimaline karşı hazırladığımız çantamız yanı başımızda uyuduk, uyandık bir zaman. Tedirginlik içimizden hiç gitmedi ki.

Şimdi bakıyorum şöyle etrafıma kimse benim gibi düşünmüyor, üzülmüyor, içinden ağlamıyor sanki. Bugün gazeteleri okurken de gördüm yazarların çoğu depremle ilgili bir şeyler yazmamışlar, bazıları tek kelime bile etmemiş hatta. Bazen uzun uzun bağırmak, ağlamak istiyorum tüm tanıdığım ve tanımadığım insanlar için ama yapamıyorum. Öyle bir acı ki aslında insanı ağlatamıyor bile. Ben yaşamamama rağmen bu denli etkilendiysem yaşayanlar ne yapsınlar.

İzmit'e ne zaman gitsem ürkek bir çocuk gibi oluyorum özellikle gece yarılarında. O anlatılan hikayelerin kahramanları rüyalarımı basıyor. Orada hayatı bitenleri düşünüyorum; ben üniversiteye gittim, hayatı öğrendim, çalıştım, okudum, aşık oldum, evlendim ya onlar, çocuk olanlar ama okula gidemeyenler, evli olanlar ama tadına varamayanlar, gençliğini yaşayamayanlar, evlatlarını göremeyenler; bir çığlıkla, belki de sessizce, yarı çıplak, belki sevdiğinin koynunda, hazırlıksız gittiler.Bir daha asla göremeyecekler sevdiklerini, havayı koklayamayacaklar, denize ulaşamayacak yolları, öpüp koklayamayacaklar çocuklarını çünkü çocukları olmadı hiç onların, bilemeyecekler o sevgiyi,annelerini anlayamayacaklar, sevdikleri yemekleri yiyemeyecekler, sinemaya gidemeyecek,sevdikleri yazarları okuyamayacaklar,çocukluk anılarını düşünüp hüzünlenemeyecek, yaz tatilini özlemle beklemeyecekler kışaylarında, baharda aşık olamayacaklar,dünyanın nasıl değiştiğini göremeyecekler, onlar bizim şu anda bildiğimiz pek çok şeyi hiç bilemeyecekler. Onları kaybettik ama kendimiz için olduğundan çok, kaybettikleri hayatları adına da üzülüyorum onlar için. Onlar hayallerini, ideallerini, geleceklerini kaybettiler.

Biliyorum ki yarın yine böyle bir felaket yaşasak göreceğimiz manzara aynı olacak. İnanmıyorum yapılanlara, düzeltilenlere çünkü hepsi yalan. Çatlaklar yamandı, badana yapıldı binalar, süslendi, hasarlı evlere sağlam raporları alındı, yıkılanların yerlerine yenileri dikildi, yeni yapılanlar yine uzun uzun binalar, hala gökdelen yapma derdinde millet, bir de Yalova'ya nükleer santral yapacaklarmış, olası bir depremde Marmara ortadan kalksın diye herhalde haince kurgulanmış bir senaryo bu başka türlüsü olamaz. Nasıl da kendi sonumuzu kendimiz hazırlıyoruz. Akıllanmayacağız. Sadece hatırlamak, anmak ve üzülmek de yetmiyor işte. Bir daha olduğunda hazırlıklı olmak, gücümüz yettiğince dayanmak, hayata tutunmak. Ne zaman anlayacak bunu milletimiz çok merak ediyorum, daha kaç felaket yaşamak gerekecek düzeltebilmek için bazı şeyleri. İçimizdekileri onarmak yetmiyor, hayat dokunduğumuz gibi, gerçek; ve onun gerçekliğinde beton binalar, ağır kolonlar, gri moloz parçaları, toz bulutları, kesif kokular, kısık iniltiler ve kocaman yalnızlıklar var..

17 Ağustos 1999 Marmara depreminde ölen herkese Allah'tan rahmet; yakınlarına da baş sağlığı diliyorum ve acılarının geçmediğini biliyorum.

Cezayir ekmekleri

2011-08-10T13:51:00.002+01:00

Cezayir'den yeniden merhaba;

Günler yine aynı seyrinde devam ediyor bu kıta'da. Gündüzleri güneşin en yakıcı saatlerini, akşamsa kışa davet çıkartan rüzgarların özgürlüğünü ilan ettiği saatleri yaşıyoruz. Bir Cezayir klasiği diyebilirim. En azından bizim için. Bu ülkede yaşamanın nasıl bir şey olduğunu hala bilmiyorum. Kelime bulamıyorum ifade edecek. İnsanı huzurla ve durgunlukla sersemletiyor, bir anda karşınıza çıkarttığı güzelliklerle hayallere daldırıyor, hem acıtıyor hem avutuyor. Ben diyeyim bir yanı Ege bir yanı Karadeniz bu ülkenin. İçindeki iki ayrı ruh var, hatta belki de daha çok...

Cezayir'i daha açık ve tane tane anlatmaya karar verdiğimden beri bu yazıları yazmaya başladım. Her şeyi parçalar halinde anlatmak daha güzel oluyor. Cezayir'i bölümlere ayırıp belki de en sonunda yeniden bir bütün halinde ele alabilirim. Çok noktası var anlatılması gereken. Ufak notlar alıyor, unutmamaya çalışıyor ve araştırıyorum. Sadece tecrübelerimden yola çıkarak yazamıyorum çünkü dört senedir burada yaşamama rağmen, içinde bulunduğumuz koşullar nedeniyle, görmediğim çok fazla yer, tatmadığım bir sürü lezzet, ayak basmadığım bir süsü sokak, tanışmadığım bir sürü insan ve onların hikayeleri var. Fotoğraf da çekemiyorum epeydir. Zaten bu ülkede benim için en büyük sorun bu herhalde. Biraz cesaret eksikliğim var. Oysa burada da fotoğraf okulları var geziler düzenleniyor, bir sürü insan ellerinde koca koca makinelerle ortalarda dolaşıyorlar. Ben yine de yapamıyorum hem zamanım yok, hem yalnızım, hem de fransızcam henüz yeterince iyi değil. İnternet, bildiğim bazı şeyleri görsel olarak da size anlatmam için inanılmaz büyük bir yardımcı. Google'a bayılıyorum mesela. Bazen beni çileden çıkartsa da benim en büyük destekçim o. Genelde, bulduğum fotoğrafların adreslerini, çeken kişilerin bilgilerini paylaşıyorum ama bazen de atlayabiliyorum, tabi bunu da belirtiyorum beni emek hırsızı sanmasınlar diye. Ben sadece iyi bir şeyler yapmaya çalışıyorum. Her fırsatta da bunu dile getiriyorum.

Şimdi başlıyorum bu yalnız ve uzak ülkenin ekmeklerinden bahsetmeye. Ekmekleri her zaman çok sevmişimdir, daha sevdiğim pek çok şey gibi. Bazen durup dururken burnuma taptaze ekmek kokusu gelir. Çocukluğuma gider orada dinlenirim. Ekmeği ve kokusunu sanırım bana geçmişimi hatırlattığı için seviyorum.

Bu görüntüye bayılıyorum. Pazarları ve bunlar gibi sokak tezgahlarını çok seviyorum. Orada dolaşmak harika bir duygu. Ben böyle bir yeri Cezayir'de sanırım sadece iki defa gördüm ama unutamadım. Bu fotoğrafı Alger forumlarından birinde bulmuştum yanlış hatırlamıyorsam Cezayir ekmek pazarı adı altında. Tam olarak yerini kestiremiyorum. Bu yeri keşfettiğimde ilk işim soluğu orada almak olacak. Cezayir'de ekmekler fırınlarda, marketlerde, manavlarda, büfelerde satılıyor. Fırından sıcak ekmek alabiliyor olmak büyük bir lüks. Uzun zamandır ben bu lüksten mahrumum. Bir defasında ekmek hamuru almak istemiş, ne için istediğimi anlatana kadar akla karayı seçmiştim. En sonunda fırıncı yaşlı amca pizza yap bununla deyip elime tutuşturmuştu hamuru. Üstelik yabancı olduğum için para da almamıştı. Şimdi evimizde kalmadığımız için fırına da gidemiyoruz ne yazık ki.

Bu el bir Tuareg eli. Onlar çölde ekmeklerini böyle pişiriyorlar. Bir keresinde Boumerdes sahilinde ekmek pişiren bir Tuareg görmüştüm umarım yeniden görebilirim günün birinde.

Bazen pişirdikleri bu lavaş benzeri ekmeğin içine diğer fotoğraftaki gibi zeytin, nane, limon veya patates, acı kırmızı biberden yapılan sosları Harissa'dan da koyuyorlar.

Bu fotoğrafta gördüğünüz ekmeğe tava ekmeği de diyebiliriz. Tencerede pişiriliyor. Hamur açılıp üzerine zeytinyağlı, karabiberli ve salçalı karışım dökülüp, şekil verilip tavada pişiriliyor.

Soldaki fotoğrafta yine ev yapımı, badem taneleri ile süslenmiş ekmek görüyorsunuz. Yanında da yine adı Khobz El Dar olan ev yapımı ekmek var. Khobz El Dar zaten yazıdan anladığım kadarıyla ev yapımı ekmek demek. Bu görseli çok severek takip ettiğim bu blogdan aldım. Ekmeğin içinde yine irmik var. Genelde un ile karışık irmik kullanıyorlar. Ayrıca anason tohumları, portakal aroması, tereyağ, süt, tuz ve tabi kabartma tozu. Maya kullanmamışlar. Piştikten sonra bal ile servis yapmak genel bir adet. Tatlıların şerbetlerini bile şekeri kaynatarak değil de bal koyarak yapıyorlar.

Soldaki açmaya benzer ekmek ise oldukça lezzetli görünüyor , hiç tatmamış olmama rağmen fotoğraftan böyle hissettim. Bu ekmeğin adı Caak diye söyleniyormuş. Şekerli bir tadı varmış ve içerisinde rezene, susam taneleri, portakal çiçeği suyu denilen bir şey varmış. Bu,portakal çiçeği suyunu hep tariflerde okuyorum bir çeşit aroma diye düşünüyorum bizim keklere kattıklarımız gibi. Enteresan bir lezzeti olduğuna eminim. Cezayir ekmeği yapacağım ilk gün bu tarifi denemeyi düşünüyorum. Bu tarif için yine bu blog'a bakabilirsiniz. Yan fotoğraftaki ekmek ise M'semmen veya Mhajebs. Daha gözleme tarzında bir ekmek, biraz da kıtır olabiliyor. Yine de o zaman bile oldukça lezzetli. Yalnız yağlı olduğuna dikkat çekmek isterim. Hazır pakette satılanları da var. Denemeye değer. Acı salça, acı biber veya kıymalı yapılan çeşitlerini ben oldukça leziz buluyorum.

Bu fotoğraftaki ekmeğin adı ise doğru anlamışsam eğer Kesra. Aşağı da da değişik fotoğraflarını göreceksiniz. Yeşil tabaktaki de onun incesi. Ben onu daha çok Katmer'e benzetiyorum, çünkü sıkı bir yapısı var.

Yukarıdaki fotoğraflardaki ekmekler de Cezayir ev ekmekleri. Krep bile diyorlar:) İsimlerin çok fazla önemi yok sanıyorum onlar için. Çünkü bazen içinden çıkamıyorum neye ne ismi verdiklerinin. Bir ekmek ismini başka bir yerde değişik isimle gördüğüm çok oluyor. Cezayirli arkadaşlarıma sorduğumdaysa ikisi de olur diyorlar. Lavaş benzeri bu ekmekler, yine domatesli acı sos ile, meyve ile ve tereyağı ve bal ile de yenebiliyor.

Gözlemeye benzediği için ben en çok bu Mhajebs'i seviyorum. Evde istediğiniz malzemeyi içine koyarak yapabilirsiniz. Yan fotoğraftaki de susamlı çörekotlu beyaz ev ekmeği. O fotoğraf ve diğerleri için bu adrese göz atabilirsiniz.

Bu yukarıda bahsettim Kesra isimki ekmek, böyle özel bir tabakta pişiriliyor. Bu tabağa da Tajine deniyor. Yani sadece üzerinde kapağı olan, televizyonda gördüğümüz desenli tabağa tajine denmiyor. Genele içine yemek konulan her kap için kullanılabiliyor bu kelime.

Hazır olarak pakette satılanları da bunlar. İnce baklava hamurundan, milföy hamuruna kadar çeşit de bulabiliyorsunuz rahatlıkla..

Yeni yazımda börekler ve kreplerden bahsedeceğim. Mutlu kalmaya devam edin..

Norman Cousins şöyle demiş: Yaşamın trajedisi ölüm değil, yaşarken içimizde ölmesine izin verdiklerimizdir.

Cezayir pastaneleri, çörekler, tatlılar ve kurabiyeler

2011-08-04T16:42:00.000+01:00

Cezayir hakkında bilgiler vermeye devam ediyorum severek. Aldığım mailler de beni çok güzel motive ediyor. Daha fazla fotoğraf görmek ve Cezayir ile ilgili bir şeyler öğrenmek isteyen insanlar o kadar çok ki. Tabi Cezayir hakkında kaynağın az bulunması da büyük rol oynuyor bu durum üzerinde. Bana arkadaşlarım 'Cezayir Fahri Büyükelçisi' diyorlar. Açıkçası ben de çok keyif alıyorum bu durumdan, mutlu oluyorum siz güzel şeyler yazıp, yazdıklarıma ilgi gösterdiğinizde.

Bu yazıda Cezayir'in geleneksel ve modern tatlılarından bahsedeceğim sizlere. Birbirinden renkli ve ilginç şekilleri olan tatlılar göreceğiz. Bir şehri, bir kültürü tanırken yemeklerini öğrenmek büyük bir adım bence. Hele değişik lezzetler keşfetmenin ve o muhteşem kokuları hafızalarımızda saklı tutmanın güzelliği tarif edilemez.

Bu fotoğrafta çok sık karşılaştığımız geleneksel tatları görüyorsunuz. Soldan başlayarak minik çiçekli tabaktaki tatlının ismi Makroud, ortadaki tatlı ise yine makroud fakat şekil olarak farklı. Sağdaki ise Cezayir'de çok bilinen ve pek yerde karşımıza çıkan bir lezzet Kalb Louz. Cezayir'lilerin çok sevdiği bir tatlı. Ve bu kültürün demirbaşlarından. Makroud aynı zamanda Fas şehrinde de tüketilen bir tatlı. Kültürler benzeşik olduğu için yiyeceklerde de ortaklık fazla. Makroud irmikten yapılıyor, taneleri orta büyüklükte olmalıymış ama burada irmikler çeşitleniyor, kalın, ince ve orta olarak. Bal ve tereyağı da ana malzemesi. Kalb louz ise bizim revanimize ve aslında daha çok şambali tatlısına benziyor. Revani biraz daha yumuşak olabiliyor çünkü, şambali ise biraz daha ağdalı ve sıkı oluyor. Ben kalb louz'u seviyorum. Tabi güzel yapıldığı taktirde. İçine badem tozu da koyuluyor. O da farklı bir tat veriyor tabiki. Denemeye değer.

Soldaki fotoğrafta gördüğümüz tatlı içi marmelatla doldurulmuş kurabiye. Bizim kurebiyelerimizden farkı yok, içine istediğiniz reçeli veya marmelatı koyabiliyorsunuz. Ortadaki ise milföy hamuru ile yapılıyor, yine içine marmelat koyulmuş hali de var. Aslında yaratıcılığınıza kalmış, burada hurma veya bal da koyuyorlar. Ben seviyorum. Gerçekten puf puf oluyor. Zaten tasty puff pastry deniliyor ki bu da leziz milföy hamuru demek. Milföy de puf puf oluyor:) Ben ama içinde tuzlu malzemeler olan milföy börekleri daha çok seviyorum. Yine de nutella ile de deneyin derim sıcakken süper bir lezzet. Sağ fotoğraftaki ise bir nevi ay çöreği. Üzerinde badem taneleri var incecik. Bizim ay çöreği kadar lezzetli bulmuyorum ama değişik bir tat uğruna denenebilir.

Cezayir'de en çok sevdiğim tatlılar bunlar işte. Yalnız şu ana kadar yediklerim hep görüntüden ibaretti. Yani güzel görünümlerinin ve özenli duruşlarının dışında tatları pek damağıma hitap etmedi. Daha çok pastaların üzerlerinde süs amaçlı kullanılan şekerlere benzer bir tatları var. Ama istisnalar da vardır elbet. Yine de tüm bu süs, motifler insanda daha çok almaya yönelik hisler uyandırıyor. Her renkten her desenden almak istiyorsunuz. Bence Türkiye'de de böyle şekilli kurabiyeler, çörekler daha çok yapılmalı. Bu tatlıların özel isimleri var mı bilmiyorum ama geleneksel Cezayir tatlısı olarak anılıyor. Genelde de kutu içinde sunuluyor. Daha çok özel günlerde bunlardan tercih ediyorlar. Hem de renk renk kurdeleler ile süslüyorlar kutuları ve ufak da notlar oluyor içinde. Ben bayılıyorum.

Soldaki fotoğrafta yine o sevimli kurabiyeleri görüyoruz değişik şekilleriyle. Kimisi bademli kimisi fındıklı ve üzerinde de kiraz şekeri var. Onun yanında sigara böreği var. Geleneksel bir ramazan tatlısı olarak sadece ramazan aylarında çıkıyor bu tatlı. Tatlı diyorum çünkü sigara böreği bizim yaptığımız gibi tuzlu değil. Üzerine tatlı şerbet döküyorlar. Ben sigara böreği delisi olarak her zaman yapılan peynir maydanoz karışımının haricinde bu yapılış tarzını bir türlü benimseyemedim. Pek yiyesim gelmiyor açıkçası.

İkinci sıradaki ilk fotoğrafta yine milföy hamurundan bir tatlı görüyoruz. İçine elma, ceviz, hurma ve kıyma da koyuyorlar zaman zaman. Onun yanındaki tencerede ise bizim çok yakından tanıdığımız tel kadayıf var. Burada satılıyor genelde kasaplarda görüyorum ben. Özel bir zamanı yok ama her zaman bulunmuyor. Bazı marketlerde de zaman zaman rastlayabiliyoruz.

Üçüncü sırada ise Zlabia ve Cezayir Baklavası var. Yayvan tepsideki yüksek dizilen tatlı zlabia. Tunus ve fas tatlısı olarak da anılıyor. Mayalı hamurdan yapılıyor ve içine boya katılıyor. Çok canlı renklerde olanları da var ve son derece sevimli görünüyor. Ama kızgın yağda kızartıldığı için fazla yağ çekiyor. Yine de buraya gelip tadına bakılmadan gidilmeyecek kadar dikkat çekiyor bana kalırsa.

Bu fotoğrafları da alışveriş için çıktığımız sırada Tizi Ouzou'da çektim. Klasik bir pastane. Yalnız temiz ve arısız olanlarından. Kimi pastaneleri görmelisiniz, arı kaynıyor ve bu durum onlar için çok normal. Arılar yapılan tatlıların lezzetli olduğunu gösteriyormuş. Hatta bir keresinde paketlenen tatlıların içinden bile eve geldiğimde iki tane arı çıkmıştı. Türkiye'de olsa düşünemiyorum, hemen kapatırlardı herhalde pastaneyi. Sağ fotoğrafta stand'ta görülen pastalar da yine Cezayir pastaları. Güzel sunumlu olanları var. Ama pasta deyince aklıma ne yalan söyleyeyim bu pastalar gelmiyor. Kremaları çok acayip. Şu ana kadar harika ve hafif kreması olan bir pasta ne yazıkki sadece bir defa yedim. Genelde ya çok ağır ya çok yağlı ya da kokulu oluyor.

Yine şekilli kurabiyeler, ayçörekleri ve milföyden marmelatlı tatlılar görüyoruz. Ben burada en çok satılan tatlıların altlarına koyulan danteli andıran kağıtları seviyorum. Ben de bolca edindim, servis yaparken son derece sevimli oluyor. Her renkleri var, pembesini bulduğumda sevinçten çıldırmıştım ve kocaman olanları da var hepsi mini mini değiller. Sanki masal kurabiyesi gibiler.

Soldaki tombik kurabiyelerin ismi Ghribia. Tarçınlı veya bademli çeşitleri var ve yapımı da son derece basit. Bence asıl nokta onları öyle tombik yapabilmekte. Yine ortadaki fotoğrafta Zlabia var, bu sefer üzerine beyaz susam serpilmiş haliyle. Sanırım onun da en zor kısmı şekil vermek. En sağdaki fotoğrafta ise tartları görüyorsunuz. Burada minik tartlar çok meşhur. Ayrıca çeşit çeşit tart kalıbı da bulabiliyorsunuz.

Tart demişken; ben Cezayir'de en çok çilekli tart yemeyi seviyorum. Sidi Yahya'da çok güzel kafeteryalar var çilekli tart yapan. Sırf onlardan yemek için bazen onca yolu gidebiliyoruz. Evde de yaptım, hamurunu başardım ama içinin muhallebisi düşündüğüm gibi olmadı ne yazık ki.

Bu da bir Cezayir pastası. Yanındaki de çiğ yumurtadan yapılmış bir tatlı. Eşimin doğum gününde güzel bir restorant'ta servis yapmışlardı ben bayılmıştım. Bizde de yapılıyor aslında ama ismini bir türlü çıkartmadım. Bilen olursa bana yazın olur mu? Belki tarifini de bulabilirim böylelikle.

Burada ise en başta bademler ile süslenmiş helva görüyoruz. Türkiye'de nasıl balık yendikten sonra sıcak helva yaparlar burada da aynısını yapıyorlar. Adı Temina. Yine orta büyüklükte irmikten yapıyorlar. Benim yediğim soğuktu ama sıcak da servis edileni var. Yalnız biraz kıvamlı oluyor sanırım içine tereyağını bolca koyuyorlar.

Yanındaki fotoğrafta ise hurma tatlısını görüyoruz. İçine şam fıstığı veya badem yerleştiriyorlar. Onun yanındaki tatlı ise yine kalb louz.

Bu da en sevdiklerimden. Normalde Türkiye'deyken fırından ekmek hamuru alıp bu süper leziz kızartmalardan çok yaparız kahvaltılara. Burada üzerine toz şeker serpiyorlar ve bazen şerbete de batırıyorlar. Tunus'a gittiğimizde de kaldığımız otelde sabah kahvaltısında servis yapmışlardı. Ben şerbete atılıp toz şeker ile tatlandırılmadan önce o ilk haliyle yemeyi tercih ettim alışık olduğum lezzetiyle. Yine de evde deneyebilirsiniz toz şeker ile de fena olmuyor. Bir de muffin var tabiki. Burada da yapılıyor, muffin kapları da her yerde bulunuyor, kağıt olanlarından tabiki. Üzümlü, çikolatalı, fındıklı pek çok çeşiti var. Ben sanırım iki kez yedim burada ama eminim pek çok pastane vardır başkentte muffin yapan.

Çalışma arkadaşım benim için Cezayir yemekleri ve tatlılarının tariflerini içeren bir dosya hazırlamıştı. İlerleyen günlerde değişik tarifler de yazacağım. Bir başka yazıda da ekmeklerden, sulu yemeklerden, çorbalardan da bahsedeceğim. Umarım hoşunuza gider. Ramazan da da gelen misafirlerinize değişik tatlar ikram edebilirsiniz. Tariflere ulaşmak için verdiğim isimleri google'a yazmanız yeterli. Ben oradan da teyit ettim. Yine de isteyen olursa bana mail atabilir.

Sevgili Yaz

2011-07-31T12:14:00.000+01:00

Biliyorum ki şu an keyfin pek yerinde. Senin zamanın şimdi. Mutlu çocuklar gibi dolaşıyorsun etrafta. Biz de senin etrafında pervane. Sana katılmaya çalışıyoruz heyecanla. Sana yetişmeye çalışıyoruz ve gitmeyesin diye elimizden geleni yapıyoruz. Upuzun parlak saçların vücudumuza değdikçe bizi öyle güzel ısıtıyor ki...Kışın soğuk ellerinden kurtulmuş olmanın tadına varıyoruz seninle. O neydi öyle, sanki hükümranlığını ilan etmiş gibi gitmek bilmedi bir türlü meymenetsiz kış. Senin güzelliklerine hasret kalmışız meğer. Tüm nimetlerini serip önümüze, gönlümüzü çeldin yine. Ahh yaz! Hep seninle olabileceğim bir yere gitsem keşke, hep aşıklar gibi yanyana, başbaşa olabilsem seninle, kış'a inatla. O kokun yok mu her yere sinen; büyülüyor insanı sanki. Yaprakların senin nefesinle salınışları bile bir başka, adeta önünde kibarca eğiliyorlar. Yeryüzü bir başka sessiz, hele buralarda daha da fazla. Bu kıtada daha başkasın sen yaz, sanki senin doğduğun yer burasıymış da yıllarca hasret kalıp yeniden dönmüş gibisin. Bir başka sarılıyorsun insana, bazen öyle çok ki hatta, hasretinin yoğunluğundan acıtıyorsun, yakıyorsun.

Seni hiç bırakmak istemiyorum. Bazen insanı bir bencillikle seni hapsetmek istiyorum tam da olduğum yere, en yakınıma. Kardeşin kış soğuk ellerini yerleştirmek istese de bazen göz pınarlarına, biz yine de onun engellerine boyun eğmiyor, çeşmelerinde yıkanıyoruz. O çeşmeler ki, bizi anılarımıza atıyor her dalgasında, parça parça. Ben en çok senden ayrı düşmekten korkuyorum şu günlerde. Sana varamadan bırakıp gitmenden ve sana yine uzun süre hasret yaşamaktan, sadece hayalinle. Şimdi benimlesin ama uzak şehirlerde gibiyiz seninle, aramızda kilometreler var. Ben sana gelemeden senin zamanın dolmasın ne olur, gitme! Seninle dakikalar, saatler gibi olsun kavuştuğumuz o anda. Birden varayım, hiç beklemediğim bir an, o her zaman gittiğim yol getirsin beni sana. Ahh yaz! Ne sen sor ne ben söyleyeyim içimdekileri. Bir başlasam anlatmaya kim bilir ne kadar üzülürdün, ben seni üzmek ister miyim hiç. Günleri sessizlikle geçiriyorum, senin sessizliğin benim sessizliğim olmuşçasına. Günleri sensizlikle geçiriyorum, hayaldaşın, sanki senmişcesine. Suretini bilmediğim bir yabancı şu anki mevsim, birbirimizi tanıyor gibi yapıyoruz ama nafile, hafızalarımızdan silinmişiz birbirimizin. Oyalanıyoruz işte! Hepsi o!

Her şey bir başka güzel varlığınla. Yemeklerin kokusu, ki hele kızartmalar, karpuzun rengi, kirazın tadı, şeftalinin kokusu bir başka. Denizin tuzu, kumun taneleri, gökyüzünün maviliği bir başka. Perdelerin rüzgardaki hareketi bile ahenkli. İçime gizli gizli kelimeler bırakıyorsun, sabahları ve gece uykularımda. Uyandığımda bir de bakıyorum bir sürü şey birikmiş oluyor hücrelerimde, hani yokluğunda oyalanayım diye oyuncaklar koyar gibi önüme, bırakıp gidiyorsun bana hediyelerini. Beni de alsan götürsen keşke yanında. Minik bir sahilde uyansam uykularından, tatlı nefesinle, ve kalp atışlarını dinlesem dalgaların sesinde. Günleri unutsam, saatleri saymasam hiç. Uyusam, uyansam ve sen hep benimle olsan. Rüyalarım hiç bitmese keşke!

Cezayir'de bijuteriler ve geleneksel takılar

2011-07-27T22:49:00.000+01:00

Hani her zaman diyorum ya burası masalsı bir ülke diye, tabi eğer masalları seviyorsan ve onların içindeki anlamı kavrayabiliyorsan, bu ülkenin insanlarının takıları da aynı kendisi gibi. Aslında burayı Cezayir yapan, binalarının, sokaklarının, insanlarının yanı sıra aynı zamanda bu işlemeli, taşlı ve renkli takıları. O rengarenk takılarda sanki kadınların hayalleri, ulaşamadıkları ve hayata dair izlenimleri var. Hindistan'ın baharatları nasılsa veya Marakeş'in renkli sokakları, Cezayir'de de geleneksel takılar bence öyle. Kuyumcular pek çekici gelmiyor insana, bizim ülkemizdeki gibi gösterişli ve büyük değiller ama yine de içlerinde sırlar saklı. Pek çok yönden gelişmemiş hala. Birine hediye aldığınızda yanında ne bir minik iğne de renkli kurdele veriyorlar, çünkü ellerinde yok, öyle bir adetleri de yok ama güzel, sevimli kutular veriyorlar. Bazen gazete kağıdına bazen çocukluğumuzda defterlerimizi kapladığımız gibi kalın kağıtlara sarıyorlar hediyeleri, yine de güzel. Eskiyi yeniden yaşamak gibi, bir çeşit zamana yolculuk. Sadece bu şehirden çok şey beklememeyi öğrenmek gerekiyor ve verdikleriyle yetinmek...

Bu mercanlı takılar, kabyle takıları. Değişik renkleri ve tipleri var. Bilezikler, yüzükler, küpeler günlük yaşamda da sıkça kullanılıyor. Ama Cezayirliler de bizim gibi en kıymet verdiklerini hep özel zamanlarda kullanmak üzere saklıyorlar.

Bu da en sevdiklerimden, bir kolye ucu. Renkler ve şekiller bence çok göz alıcı. Eski zaman prenseslerine ait gibi geliyor bana ne zaman baksam. Sanırım ben hayal gücü biraz fazla bir insanım :)

Altınlarının kalitesi çok düşük, hatta yeşil altın gibi. Yine de güzel modeller bulunabiliyor, ama genelde iyi kuyumcular ve tabi başkent'tekiler hariç gördüklerim hep eski tarz modeller oluyor. Geçenlerde kuyumcularda dolaşırken, yani bu fotoğrafları çektiğim gün çok güzel künyeler gördüm, uçlarından çaydanlıklar sarkıyordu. Bayıldım diyebilirim.

Bu fotoğraf da favori fotoğraflarım arasında arşivimde duruyor. Mustafa Tekin bu güzel kareyi yakalamış. Gerçekten çok hoş. Tam olarak nerede çekildiğini hatırlayamıyorum bu fotoğrafın, öyle çok fotoğraf biriktirmişim ki bazen içinden çıkamıyorum.

Burada ben kendimden geçmiş bir şekilde, dikkatlice takıları incelerken :) Mercan bu ülkede çok fazla. Bir de doğal inci satılıyormuş, özel olarak buradan alıp götürüyorlarmış ama ben henüz rastlamadım. Bir de enginar güzel ve ucuz olduğundan buraya gelenler torba torba enginar taşıyorlar Türkiye'ye.

Bunlar da geleneksel kabyle takıları. Kolyenin siyah kısımlı motifine benzer bir motifte bileklik aldım ben de birkaç gün evvel. Severek takıyorum. Oldum olası ipten ve boncuktan örme bileklikleri sevmişimdir. Çocukken ne de çok takardık. Beni o günlere götürdüğü için onları bu kadar seviyorum sanırım. Arkadaşlık bileziği de diyorlar şimdilerde. Bizim zamanımızda da öyle mi deniyordu hatırlayamıyorum ama sevdiğimiz arkadaşlarımıza örer ve hediye ederdik, hatta yakın arkadaşlarımızla bir örnek takmaya özen gösterirdik. Bu kabyle motifli boncuk örmeler bence çok güzel be kullanışlı.

Bu fotoğrafı da internetten araştırıp buldum. Bu renklerde bir bilekliğe henüz rastlamadım ama oldukça beğendim. Bulabilirsem almayı planlıyorum.

Bu da ufak bir takı kutusu anladığım kadarıyla. Yine bileziklerdeki taşlarla ve motiflerle süslenmiş. Son derece güzel. Ayrıca şekli de Fatma'nın eli olarak geçiyor, bolluk ve bereketi simgeliyor. Cezayir'de bu motifli bileklikler, broşlar, kolye uçları, küpeler oldukça fazla..Alttaki fotoğrafta da Fatma'nın Eli var.

Bu bilezikler de oldukça kibar. Günlük yaşamda rahatça kullanılabilir. Yalnız bunlar doğal taş yani mercan olduğu için fiyatları biraz pahalı, diğer boncuklu takılara göre. Yine de bence değer.

Bu da mercan'ın işlenmemiş, doğal hali. Böyle de kullanılabiliyor takılarda. Kolye ve küpe olarak çeşitlendirilebiliyor. Bence bu hali de oldukça güzel, kendine has.

Bu bilezikleri de ben çok seviyorum. Bunlar kemikten yapılıyor. Benim aldığım deve kemiği idi. Bu da büyük ihtimal öyledir. Bence Cezayir'den hatıra amaçlı götürülebilecek güzel bir hediye.

Yeni bir Cezayir yazısında görüşmek üzere.. Mutlu kalın:)

Cezayir'den manav, kasap ve market manzaraları

2011-07-26T16:46:00.002+01:00

Yine kaytardım yazmaktan. Gün içinde bir sürü şey yazıyorum ve blog'a sıra gelmiyor. Aslında her gün kafamda onlarca fikirle oturuyorum bilgisayarın başına. Blog'a neler yazacağımı tasarlıyorum, fotoğraf albümlerimi karıştırıyorum ama sonra bir şey oluyor yazamadan günü bitiriyorum. Tabi yine akşam saatlerinde pişmanlığımla baş başa kalıyorum.

Normalde pazar dolaşmaya, meyvelerin ve sebzelerin o göz alıcı cümbüşünde hayallere dalmaya bayılırım. Beni bıraksalar saatlerce dolaşırım pazarlarda. Tek tek incelerim hepsini, koklarım, dokunurum nazikçe. Kasapları da çok severim. Etin o kan kırmızı rengi büyüler beni. Hele marketlerdeki et reyonlarını çok severim. O ışıklandırma ile ne de taze ve göz alıcı görünürler. Bazı zamanlarda düşünürüm keşke epey boş vaktim olsa da hepsinde gidip bir müddet çalışsam. Önceden et doğramaktan çok tiksinirdim ama şimdi bayılıyorum. Hele geçen sene kurban kestiğimizde o etleri doğramaktan nasıl da keyif aldım. Tabi sadece löp eti doğramayı seviyorum. Öyle ıvır zıvır şeyler hala itici geliyor, kalp, işkembe, kemikli kısımları örneğin. (Çok iştah açıcı bir yazı olacak sanıyorum:))

Buradaki kasaplar da oldukça enteresan. Sadece at ürünleri satan at kasabı bile var. Görünce inanamadım. Onu da bir müsait zamanda fotoğraflayacağım. Genelde kasaplarda en sevmediğim şey et et kokan maydanozlar oluyor. Bir de hediye diye onları yanında veriyorlar Türk olduğumuzu söyleyince. İşte o zaman eve gidince o maydanozu yıkamaktan bir hal oluyorum. Ama o delicesine keskin bıçaklara, etleri doğradıkları o kocaman ahşap veya mermer kesme tahtalarına bayılıyorum. Bir de içeri girdiğimde aldığım o kokuyu seviyorum..Yalnız eskiden Türkiye'deki kasaplarda kapıların girişlerinde ince şeritler halinde kesilmiş plastik perdeler olurdu onlara sinir olurdum. İnsana dolanır da dolanır onlar. İçinden nasıl çıkacağını bilemezsin. Çetin bir bulmaca gibidirler.

Bu fotoğraf Tunus'ta çekilmiş ama Cezayir'e de güzel bir örnek oluşturuyor.

Not: Fotoğrafları çeşitli forumlardan ve Cezayirli arkadaşlarımın önerdiği sitelerden buluyorum. Kendi çektiklerimi de zaten belirtiyorum yanlış anlaşılmaya mahal vermemek adına. Yine de bazı fotoğrafları çekenlerin isimleri almayı unutuyorum veya kaybediyorum. Umarım bana kızmazlar. Amacım şehri tanıtmak sadece. Her yerde de bu fotoğraflara rastlamak pek mümkün olmuyor. İnanın epey uğraşıyorum.

Cezayir'deki kasapların girişlerinde hep dili bir karış dışarıda inek kafaları görüyorum. Tabi hepsinde değil. Yine de sanırım genelleme yapabilirim. Hatta Tizi Ouzou'da bir tane var ki dehşet görünüyor. Arka duvarını da kırmızıya boyamışlar aman Allahım sanki daha yeni kesip ayırmışlar gibi bedeninden. Bir de hindi kasabı var özel, o da kocaman kocaman sevimli hindiler satıyor, canlısı da ölüsü de oluyor. Vitrin hindi dolu..Ama ben o inek kafalarının içine yukarıdaki fotoğrafta'da olduğu gibi maydanoz koymalarını komik buluyorum. Sanırım kokusu güzel olsun diye. Çünkü Cezayir'de kızarmış tavuk aldığınızda da içinin doldurulmuş olduğunu görüyorsunu, pazı, maydanoz ve üzüm gibi şeylerle..

Bu kasap reyonların fotoğraflarını ise arkadaşım Gül ve ben birlikte çektik. Bir alışveriş esnasında. Aydınlatma çok iyi olmadığı için etler pek vurucu görünmüyor ama yine de güzel bence. Genelde pişirmeye hazır halde satılanlar da var gördüğünüz gibi. İçini doldurup, etrafını iple sıkıca sarmışlar açılmasın diye yukarıdaki yuvarlak parçaları. O sucuk benzeri şeyler de daha önce bahsettiğim Mergez (Merguez). Köfte ve sucuk karışımı bir tadı var. Ben pek sevemedim nedense. Soldaki tavuk göğsü gibi görünen tepecik ise hindi oluyor. Normalde direk olarak göğüs satmıyorlar. Ama istersen tavuğu ayıklayıp veriyorlarmış. Ben henüz deneyimlemedim.

Manavlar genelde hep bu tip Cezayir'de. Tabi lüks semtlerdekiler hariç Türkiye'dekilere benzeyenler de var. Bir de her manavda sebze bulmak zor oluyor. Bazı yerler sadece meyve satıyorlar. İlk geldiğimde çok şaşırmıştım. Ama şimdi iyice öğrenince etrafı, ikisini de aynı anda satan yerleri bulmak kolaylaştı. Ama bu meyveleri koydukları renkli plastikleri görmeye de öyle alıştım ki Türkiye'ye gidince gözlerim onları arıyor. Yine de gözünü seveyim memleketimin pazarları manavları bile bir başka. Yine de sebze meyve çeşidi bulmakta sıkıntı yaşamamak çok güzel burada. Bazı şeyler bulunmuyor tabi örneğin, kereviz, ıspanak, semizotu, roka gibi ama yine de pek çok şey var. Fiyatları da genelde uygun oluyor. Hele meyve çeşidi epey fazla ve oldukça tazeler. Ben Türkiye'de yemediğim kadar güzel üzümler ve çilekler yedim burada. Ayrıca yaz mevsimi de uzun sürdüğü için yaz meyvelerini de uzunca bir süre yiyebilmek güzel oluyor. Geçen sene kışın kavun karpuz yiyebiliyorduk örneğin.

Ben bu hal'i görmedim ama Alger merkezde olduğunu okudum internette. Bu fotoğrafı da sanırım flickr'dan bulmuştum. Milliped adlı kullanıcının çok beğendiğim fotoğrafları var zaman zaman takip ediyorum. Aşağıdaki fotoğraf da onun.

Burası da fotoğraftan anladığım üzere yine Alger merkez. Bab el Oued tarafları olmalı diye düşünüyorum.

Burası da Tizi-ouzou'daki bir manav. Geçenlerde manavları kapattılar burada, yer sorunu yüzünden. Sanırım devlete ait alanlardakileri kapattılar sadece. Her zaman gittiğimiz büyük bir manav vardı orası artık yok. Eski yerinin hemen yanına ufak bir yer açmış. Burası ise ilk geldiğimizde uğradığımız manav. Yine de kırmızı biber, barbunya v.s almak için sanırım yine eski manavımıza gitmemiz gerekiyor. Oranın sebze ve meyveleri pek güzel ve taze oluyor, çeşit de bol.

Burası da bizim açık market adını verdiğimiz marketimiz. İçerisi oldukça büyük ve yine çeşit fazla. Alger'dekiler gibi olmasa da yine de bizim için ideal. Özellikle içinde et ve meyve sebze bulabildiğimiz için daha çok tercih ediyoruz. Her markette o reyonlar olmuyor çünkü. Ama Bab Ezzouar'daki alışveriş merkezindeki Uno'da gerçekten harika şeyler var. Orada kedi kumu bile bulduk hem de türk malı. Züccaciye kısmından, koltuğa, freş balıktan, güzellik malzemelerine kadar hepsi var. Real veya Carrefour gibi. Burası onların yanında bakkal gibi kalıyor.

Bu fotoğraftaki yer de yine sıkça gittiğimiz yokuş market adını verdiğimiz yer. Diğer açık market Tizi-ouzou merkezde ama bu yokuş market Nouvelle ville'de. Yerin yokuşta olduğu için biz adını yokuş market koyduk. Kendine has bir ismi var mı hala bilmiyorum.

Gördüğünüz gibi burada hayat da aslında kimi yönleri ile Türkiye'dekine benzer. Sadece ufak farklılıklar var. Benim ilk geldiğimde zannettiğim gibi mahrumiyet bölgesi değil. Öyleki ben gelirken mezuro bile getirmiştim yanımda bulamazsam buralarda diye. Ne komik. Şimdi eskiye nazaran daha çok yer biliyoruz. Zamanla insan keşfediyor. Zaten bir şehri tanımanın en iyi yanı, onunla bir olmak, korkmadan çekinmeden onu sokaklarıyla, dükkanlarıyla insanlarıyla kabul edip, içine girmek ve oradaki yaşama dahil olmak. Şehirlerin bir ruhu var. Siz o ruhu anlarsanız, size o büyülü kapılarını bir çırpıda açıveriyor. Aslında şehirler insanlardan daha cömertler. Yine de çok fazla kaptırmamakta da fayda var. Zira bir hortum gibi içine çektiği de oluyor, tüm kuvvetiyle.

Bir daha ki yazımda geleneksel takılardan, bijuteriler'den bahsedeceğim. Sonrasında daha bir sürü ekleyecek yeni konu olacak. Cezayir bir şölen. Yaşamayı bilene!

Üçüncü nesil mini mini kedilerimiz

2011-07-19T11:36:00.002+01:00

Benim güzel prensesim Charlotte, harika bebişler doğurdu yine. Bunlar 3. nesil oluyor. Yaşı için biraz fazla bu doğum ama kısırlaştırmaya da içimiz el vermedi. Artık tamamen evde bakıyoruz çok nadir çıkartıyorum dışarı hava alsın diye. Önceki bebeklerimiz açık kalan pencereden giren yabancı bir kedinin saldırısı sonucu öldüler. Perişan olduk günlerce. Charlotte'u izlemiş ve o başlarında yokken bebeklerin boyunlarından ısırmış. Eve geldiğimizde onları öylece yatarken bulduk. Anneleri de onları yalıyor ve uyandırmaya çalışıyordu. Etrafta bizim kedimizden başka kedi yoktu o zamanlar ama çıkmış gelmiş işte. Günlerce Charlotte ağladı ben ağladım. Ama neyse ki atlattık o berbat zamanları. Şimdi yeni pamuk şekerlerimiz büyüdüler artık. Onlar için yuva olarak hazırladığım sepetlerinden pıtır pıtır çıkmaya başladılar. Şimdi sepeti değiştirdik ve karton bir kutudan yuva hazırladık. Hem daha geniş olması da onlar için iyi oldu. Son hız ilerliyorlar artık halının üzerinde, prizlere gitmeye başladılar o yüzen fişten çektik hepsini. Şimdi kutuda oldukları için çıkamıyorlar tabi anneleriyle ve kardeşleriyle muzur muzur oynuyorlar. Gözleri fal taşı gibi, dört bir yanda. Hala misler gibi kurabiye kokuyorlar ve tüyleri yumuşacık. Onlara ne zaman baksam gülümsüyorum, nasıl da seviyorum minik yavrularımızı..

Böyle bir patisi kafasında uyuyor bu sarı şeker. Dertli bir havası var gibi ama keyfi son derece yerinde:)

Sarı olanlar erkek. Kırcıllı siyahlar ise kız. Sarılarının patilerinin altları pembe pembe şeker gibi. Kırcıllıların da siyah genelde. Sanki kirlenmiş gibi duruyor diğerlerinin yanında:) Yaramazlıkta siyahların üstlerine yok. Birbirlerini de organize ediyorlar dışarı çıkmak için. Hatta elimizi köprü gibi kullanıp çıkıyorlar dışarı.

Bunlar daha küçük halleri. Şimdi biraz daha büyükler ama hala bebekler :)Birbirlerine sokulup uyumalarına bayılıyorum. Beş tane olmaları bizim için sorun oluyor tabi ama kendileri için çok güzel, deli gibi oynuyorlar. Evimiz bir oda bir salon olduğu için az daha büyüdüklerinde başa çıkamayacağız sanırım. O zaman da bahçeli evi olan birilerine vermeyi veya bizim şantiyede bakmayı düşünüyoruz. Vermek istemem tabi onları ama belki şantiyede istemezler. Çünkü dişi olanlar hep doğuruyorlar ve belli bir zaman sonra başa çıkmak zor oluyor. Neyse ki daha büyümelerine zaman var. Ben en çok onlarla oyunlar oynayacağım zamanı heyecanla bekliyorum. Çok eğleneceğimize eminim küçümenlerimle :)

Bir de böyle dizilmeleri çok hoşuma gidiyor. Hayvan sevgisi bambaşka bir şeymiş onu daha iyi anladım. Önceden de severdim ama hiç böyle içli dışlı olmamıştım. Gak diyorlar başlarındayım guk diyorlar hemen olduğum yerden kalkıp kontrole gidiyorum. Gözümüz gibi bakıyoruz tosbağalara:) Kilo da aldılar ağırlaştılar. Anneleri de güzel besliyor maşallah yavrularını.

Siyah olanlardan bir tanesi, şimdi siz bakarken ayırt edemezsiniz ama yüzünde hafif sarı kırcılı olan karnının sevilmesine bayılıyor. Kocaman açıyor göbeğini ve keyif yapıyor onu severken..Mest durumunda yani:)

Bu fotoğraf da sanırım keyifli hallerini görmemize yetiyor :) Kedilerin minik halleri bir başka oluyor gerçekten. Öpmeye, koklamaya, oynamaya, sevmeye doyamıyor insan..

NOT: Fotoğrafların orijinalleri tabii ki daha kaliteli ne net. Ama kötü internet bağlantımız yüzünden bloga yüklemek zor olduğu için boyutlarını küçültüyorum. Pek sevmedim aslında bu görüntüleri bozuk olduğu için ama yakın zamanda daha güzellerini sizlerle paylaşacağım.

Bu sıcak havalarda kapınızın önüne bir kap su koymayı ihmal etmeyin, onları düşünün! Bize muhtaçlar!

Mutlu kalın:)

Cezayir'deki rengarenk hediyelik eşya dükkanları

2011-07-17T14:59:00.001+01:00

Her fırsatta Cezayir'de bulunan o birbirinden güzel ve renkli dükkanlardan söz ediyorum sizlere. Hatta daha evvelki yazılarım da da bolca fotoğraf karesi sunmuştum. Yine bir gezinti sırasında çektiğim fotoğrafları paylaşmak istedim merak edenler için. Bu küçük ama hıncahınç dolu dükkanlarda gezmek öyle hoşuma gidiyor ki benim. Yeni bir dünyayı keşfe dalıyorum adeta. Bazen öyle eski objelerle karşılaşıyorum ki ve bir o kadar da tanıdık; beni alıp taa çocukluğuma götürüyor. Örnek vermek gerekirse geçenlerde gezdiğimiz bir dükkanda karşılaştığım minik çiçekli kolye, benim çok da beğenerek sakladığım izmit'teki evimde bulunan kolyenin aynısıydı. Görünce çok sevindim. Bir anı ile karşılaştığımı hissettim. Anılarım sanki bu objeyle bana gelmiş gibi oldu yeniden..

Türkiye'ye giderken hatıra amaçlı götürülecek pek çok şey var bu küçük dükkanlarda. Birbiri ardına sıralanmış tabaklar, biblolar, çerçeveler, terlikler, kıyafetler, kilimler v.s Hepsi de bu kültürü özenle yansıtıyor.

Bu fotoğrafın sol altındaki bakır tabloları ben çok seviyorum. Onlardan bir sürü var burada. Biz başkente bir saat uzaklıkta bir yerde yaşadığımız için daha az çeşit görüyoruz ama başkentteki dükkanlarda bunların farklı tipleriyle de karşılaşıyorsunuz. Orası ayrı bir yazı konusu :) Bir de ben en çok el örmesi hasırlara bayılıyorum rengarenk.

Tabi tabakları anlatmadan olmaz. Seramik üzerine renkli desenler hakim genelde. Kapaklı olanları, oval olanları, küçük kaselerden güveç kaplarına kadar o kadar çok çeşitleri var ki. Hatta bu seramiklerin sürahi ve bardak takımları var ve dahası...

İşte yine küçük bir dükkan..Kenarlarda köşelerde mutlaka dikkatinizi çeken bir şey olacaktır emin olun. O yüzden ben her yeri ayrı ayrı incelerim buralara girdiğimde. Bu fotoğrafını çektiğim tüm dükkanlar Tizi Ouzou'da merkezde bir binada toplanmış durumda. Adı da Maison de l'artisanat. Böyle olması da avantaj sağlıyor insana tabiki. Bir çok dükkanı aynı yerde bulmak harika, hem çok seçenek oluyor önünüzde hem de sıcakta delice sokakları arşınlamak zorunda kalmıyorsunuz.

Bu Alice'in sihirli şişelerine benzeyen içi renkli tozlarla dolu sevimli şişelerin içinde toz sürme var. Arkada gördüğünüz ahşap objeler de onları içlerine koymak için. Bu tozu o ahşapların içine döküp tepelerindeki uzun kısımla gözlerinize sürebiliyorsunuz. Kullanımı bence biraz zor ama orijinal. Kalem şeklinde sürmeler de var tabi onlar daha rahat. Ve göz sağlığı açısından da tavsiye ediliyor buralarda. Yeni doğan bebeklere bile sürüyorlar.

Bunlar da geleneksel Cezayir çalgıları. Kenarında zilleri olan bildiğiniz gibi Tef ve zilsiz olanlar da Bendir. Üstteki çalgı Kabyle motifleri ile bezenmiş. Alttakiler ise rengarenk boyanmış sadece bildiğim kadarıyla özel bir simge değiller.

Bunlar da kurutulmuş hayvanlar. Oldukça kötü görünüyorlar bana kalırsa. Kurutulmuş hayvanları hediye olarak tercih etmiyorum ayy dokunması bile bir garip zaten..Bunlar minik timsahlar sanırım.

Bu kilimleri de çok seviyorum özellikle yaz aylarında güzel oluyor kullanımları. Motifleri ve renkleri de bence oldukça güzel. Türkiye'ye dönerken bir tane almak istiyorum hatıra amaçlı. Ama Tunus kilimleri daha güzel. Buradakilerin de sanırım pek çoğu Tunus'tan. Ama bunlar değilmiş..

Bu objeler de bana Kapalı çarşı'yı anımsatıyor. Orada çokça rastlarız bu gibi kutulara, fenerlere, bakır tabaklara, taslara. Ben yine de bunları da beğeniyorum. Değişik olanları var. Yine de Türkiye'den almayı tercih ederim tabi ki. Ama üst fotoğraftaki gibi geleneksel motifler taşıyanlar alınabilir.

Burada da geleneksel Cezayir kıyafetlerini görüyoruz. Bu fotoğraftakiler daha çok düğünlerde kullanılan tipleri. Zaten girdiğim dükkan gündelik kıyafetler pek satmıyordu. Çok renkli değiller gördükleriniz ama daha güzel ve çok renklileri de var ve çiçek desenlileri de. Ben pamuklu olanlarını seviyorum. Genelde naylonumsu oluyordu gördüklerim onlar kullanım için iyi değil bence ama hatıra amaçlı alınıyorsa fark etmez tabi ki. Daha sade modelleri bence Türkiye'de yazın çok rahat giyilebilir. Özellikle de deniz kenarlarında. Şort ve pantalon takım, kısa, uzun olan modelleri de var. Yalnız dikişlerine dikkat etmek gerekiyor. Bazı yerlerde gördüklerim çok kaliteliydi ama genelde rastladıklarım özensiz dikişleriyle dikkat çekiyor..O kadar önemsemiyorlar sanırım işin dikim kısmını, gösteriş daha ön planda ve tabi parlak aparatlar da onlara renk katıyor, kemer gibi..Ben bir tane elbise edindim, giymesem de saklıyorum. Bence iyi olanlarından bulup sevdiklerinize hediye olarak götürebilirsiniz..

Bir sonraki yazılarda bijuterileri, marketleri, züccaciyeleri, pastaneleri, manavları ve kasapları v.s de tanıtacağım. Önce fotoğraflarımı derlemem gerekiyor. Umarım severek okursunuz hepsini.

Cezayir'den sevgilerle :)

Cezayir sıcağı ve Cezayir plajları

2011-07-09T10:50:00.000+01:00

Hani 'yaşamadan bilemezsin' diye bir söz vardır ya bence bu sözü Cezayir'deki sıcaklar için söyleyebiliriz. Kısa süreliğine uzaklaşmış bile olsak hemen unutmuşuz buraların sıcaklığını. Geldiğimizde neye uğradığımızı şaşırdık. İlk zamanlar sıcaklık kendini fazla hissettirmese de son günlerde delice yakıyor bizi. Öyle böyle değil ama, yürürken yerden yüzüne çarpan sıcaklık ekstra sersemletiyor insanı ve gram esinti yok havada. Akşamları serin olur diye ümit ediyor olsam da bu ümidimin yersiz olduğunu farkettim. Akşam dahi esinti olmuyor. Tabi bu yüzden sivrisinekler cirit atıyorlar etrafta ve her yerimiz benek içinde. Küçük kırmızı beneklerle ve onların sinir bozucu kaşıntısıyla boğuşuyoruz ayrıca.

Ne giysen çözüm olmuyor sanki. Devamlı bir su hayali var çölde olmak gibi aynı; çöl her ne kadar uzak olsa da! Öyle kuru ki hava, boğuyor insanı. Bir nevi fırın gündüzleri etraf; alabildiğine geniş ve sınırları olmayan kocaman bir fırın. Herkesin aklında tatil hayalleri var bilgisayar başında çalışırken buna yüzde yüz eminim. Bazen saçma bir gülümseme oluyor yüzümde yerli yersiz. Bu gülümseme arada çaktırmadan baktığım tatil veya sahil fotoğraflarından kaynaklanıyor. Çocuklar gibi suya hasretim. Derim sanki pul pul olacak susuzluktan, hep bir suda olma isteği var içimde.

Burada daha hiç denize giremedik. Sadece ilk geldiğim senelerde suya ayağımı sokup sıcaklığına bakmıştım ve tabi denizin tadına da..Tuzlu bir deniz ama yakıcı bir tadı yok. Hep havuza gittik buradaki tatil günlerimiz boyunca. Bir sürü plaj var ama ya halk plajı ya da çok kalabalık yaz günlerinde. Bu sene ilk denemeyi yapmayı ümit ediyorum. Araştırma yapıyorum bazen plajları ya da koyları veya tehna olabilecek yerleri bilen insanlarla konuşuyorum belki bir yer bulabiliriz kendimize diye. Olmadı bir defalık da olsa arkadaşlarımdan duyduğum kadarıyla denizi pek de güzel olmayan Sheraton otelinin plajına gideriz diyorum ve dehşet pahalı olan. O yüzden bir kerelik diyorum :)

Netten araştırmalarım sonucunda bulduğum bazı plaj fotoğraflarını paylaşmak istedim sizinle. Aslında burada çok güzel doğal plajlar var. Doğa harikası bir yer bence Cezayir; yeterince keşfedemediğimiz. Fotoğraflarda gördüğüm ama gidemediğim öyle güzel yerleri var ki inanamıyorum bazen. Bence görünce siz de şaşıracaksınız. Ben de bu ülkenin ilk aşamada ihtiyacı olan şey turizm. Üzerine basa basa söylüyorum; geniş bir sahil alanı var ama turizm bilinci olmayınca kullanılamıyor. Ne tesis var ne de bir düzenleme, öyle başıboş kalmış ki. Bizim yazlığımızın olduğu o Kefken'in plajları bile burası ile karşılaştırıldığında lüks kalıyor, ki onlar da halk plajı. Beach mantığındaki yerlerden bahsetmiyorum bile. Burada sadece güzel olarak nam yapan Tipazadaki günü birlik kalmak üzere yapılmış bungalov tarzı evler var yaz için ideal olan. Plajının da kullanışlı ve güzel olduğunu duydum arkadaşlarımdan. En azından eşlerle rahat rahat denize girilebiliyormuş tam anlamıyla tatil havasına bürünerek..

İşte bulduğum plaj görüntülerinden örnekler;

Burası Cezayir merkezde bir plaj. Ve nasıl da kalabalık şu hale bakın. İğne atsan yere düşmez dedikleri bu olsa gerek.

Bu manzaraya çok da yabancı sayılmayız zira böyle deniz oyuncakları satan gençler bizim plajlarımızda da mevcut eskisi kadar çok olmasa da. Bence sevimli bir görüntü ama o sıcakta yazık o çocuğa yüklenmiş dolaşıyor tüm malzemeleri..Kimbilir o da nasıl hepsini bir kenara bırakıp kendini sulara bırakmak istiyordur.

* Bu fotoğrafı Mohsan isimli bir kişi çekmiş ve internette paylaşmış.

Taşlar nasıl da parlıyor o suların etkisiyle ve köpükler ne kadar da güzel. Deniz dalgalarının sahilde bıraktığı köpükleri hep sevmişimdir.

*Bu fotoğrafı da Philippe thouvenot çekmiş. Beni Saf diye bir yerin deniziymiş anladığım kadarıyla.

Bu fotoğrafta geldiğimden beri adını duyduğum ama hiç gidip de göremedim Cezayir'in meşhur plajı olan Palm Beach. Sanırım böyle kalabalık olduğu için gidemedik biz.

Yine Palm Beach'ten tam da Cezayir'e özgü bir görünüm. Plajda develerin olması fikrini hep sevmişimdir. Tunus'ta da vardı. Ben Bodrum'da çok binerdim eskiden deveye. Her sene bodrum'a gittiğimizde olurdu bu develerden turistleri gezdirmek için, biz de ufak bir tur atardık. Eğlenceli bir şey bence. Ama sıcakta insan acıyor o hayvancıkların haline; bir de bizi taşımak zorunda kalıyorlar kendi ağırlıkları ile başetmek zorunda kalmalarının yanında.

Bu fotoğraf da kendisini severek takip ettiğim Mika Russo adında bir fotoğrafçının karesi. Yer ise Oran. Oran şehrini gidip gördük ama ramazan bayramı dolayısıyla her yer kapalıydı ve böyle bir yere gitmedik malesef. Cezayir'den temelli dönmeden evvel bir keşif gezisine çıkmak şart oldu.

Burası da Cezayir merkezde bulunan bir plaj. Kışın boş halini görmüştüm hatta denizin kıyısına kadar gitmiştik güzel bir yerdi. Adı la plage du prophete. Yani benim anladığım kadarıyla Peygamber Plajı.

Burayı da pek sevdim ben. Yine Mohsan isimli kişinin çektiği bir kare. Yer Oran plajın adı: Bomo Plajı. Şemsiyeler nasıl da tanıdık geliyor değil mi? Eskiden bir de onları taşırdık yanımızda, büyük bir güçle onları kuma sabitler kenarlarına koymak için de etraftan kocaman kayalar toplardık. Plaja gelmenin heyecanının göstergesiydi bence tüm bu çaba.

Burası da harika bir mekan bence. Şimdi o koyun pürüzsüz kumlarında uzanmayı ne çok isterdim. Keşke şu fotoğrafın içine hoop diye geçebilsem bilgisayarın penceresinden. Burası da yine Beni Saf denilen yer. Burayla ilgili bir araştırmaya girişmenin zamanı geldi sanırım.

Burası da oldukça hareketli görünüyor ki eminim öyledir şu sıralar. Çünkü burası da başkentin göbeği denilebilecek bir yer. Yerin ismi Bab El-Oued piscine. Deniz varken havuza mı girer insan diye düşünmüyor değilim ama onun da keyfi başka. Yine de bu kalabalığa girmektense bir koyda sakince yüzmeyi yeğlerim.

Burası da aynı yerin plajı'nın görüntüsü. Bab El-Oued. Pek plaj havası yok bence ama yine de halkın serinlemesi için ideal görünüyor. Cezayir'de bunu bulmak bile aslında bir lüks onlar için.

Burası da içinde Turistik kompleks bulunan Zeralde şehrindeki Aqua park. Oradan geçerken duvarların ardından kaydırakları hep görüyordum. Sanırım bu fotoğraftaki yer benim gördüğüm yer ama içini görmediğim için emin olamıyorum. Terra Park diye geçiyormuş. Bence eğlenmek için güzel bir yer. Benim için görünüş itibariyle İzmit Karamürsel'deki aqua park'a gitmekten pek de farkı yok, hiç gitmemiş olsam dahi. Ama arkadaşlarım hep giderdi ve çok da eğlenerek vakit geçirdiklerinden bahsederlerdi.

İşte tatilin özü de bu fotoğraf. O şezlongda oturup kitap okumak istiyorum. Daha güzel plaj, sahil ve şezlong fotoğrafları bulabilirim biliyorum ama Cezayir'İn ruhuna uygun olsun istedim. Bu fotoğrafı da Ouaissa Benaicha adlı kişi çekmiş. İyiki de çekmiş. O şemsiyenin altında çocukluğumdaki gibi simit karpuz falan da yemeği ne çok isterdim. Herşey o zamanlara aitmiş gibi görünüyor buradan, sanki ben minik bir tip olarak yan taraftan fotoğraf karesinin içine giriverecekmişim gibi..

Aklımdan geçenler

2011-07-04T14:39:00.000+01:00

Hala kendime gelememiş olmakla birlikte, gelmiş gibi yaparak kendimi kandırmaya çalışıyorum. Hava o kadar sıcak ki alıştıramıyorsun kendini öyle hoop diye. Hele Türkiye'deki havaları göz önünde bulundurursak. Her yerde böcekler var, sert kabuklu, irili ufaklı, kocaman kanatlı, renkli ama çirkin böcekler var. Hatta bugün ofisin penceresinden sevimli bir yusufçuk girdi; sıcaktan börtmüş bir şekilde içeri attı kendini resmen. Ben de kendimi klimanın serinlettiği minik evimize atıp, koltuğa uzanıp, minik kediciklerimizin cılız sesleri eşliğinde kitap okumak istiyorum uzun saatler boyunca, bir endişe duymadan.

Evimize artık iyice alıştık. Yer sorunu yaşıyoruz tabi zaman zaman; ütü masasını bile koyacak yer olmadığı için getirmemeye karar verdik. Kaldı ki daha evde getirmek istediğim bir sürü eşyam var. Sanırım onları güzelce ayırıp bazıları ile vedalaşmam gerekecek.

Buuzz gibi rengarenk bir kokteyl, soğuk ve aromalı bir kahve veya soğuk bir bira olsun istiyorum hep yanımda ve kitabım. Şöyle plajda kumlarda uzanma hayalimden de hala vazgeçmiş değilim, bir ümit bekliyorum o günün gelmesini. Bir gün bile yeter bana. Ama tabi gönül ister hep gidebilmek.

Bu sefer izinde neyse ki doktor işlerimi de hallettim. Sırtımda ağrı vardı onu gösterdik mr çektirdik. Sırtımda düzleşme varmış. İlaç verdi doktor ve bol bol yüzme önerdi, sırt üstü. O yüzden de iyi gelsin diye bolce yüzmek istiyorum. Zaten normalde de severim yüzmeyi. Ne yazıkki öyle her zaman yüzme olanağım yok. Bakalım belki bir imkan yaratabiliriz. Heyecanla bekliyorum şimdilik.

Bir sürü şey var yine yapmak istediğim. Şu ev yerleştirme işi tamamen bitsin kendimi onlara vereceğim. Bu sefer zamanı saçma sapan harcamak yok, verimli işler yapmak lazım. Eylül ayında inşallah kursa da yeniden başlamayı düşünüyorum. Fransızcayı çok ihmal ettim böyle gitmez. Bir silkinmek şu rehaveti geride bırakmak şart oldu..

Bu hafta da hemencik geçiyor işte. Pazartesi oldu bile. Temmuza girdiğimize de hala inanamıyorum. Daha dün sanki Türkiye'ye gitmek için gün sayıyordum. Ne ara gittik de geldik biz.

Güzel şeylerin başlangıcı olsun yine bu hafta, bu ay. Güzellikler yaratmak için her gün yeni bir sebebimiz olsun..Fotoğrafları yüklemeye başladım bile yakında....

Kürkçü dükkanı misali

2011-06-29T11:28:00.000+01:00

Merhaba;

Aynı başlıkta yazdığım gibi geldik yine dönüp dolaşıp, şehirleri, sokakları aşıp bu uzak diyarlara. Hatta kocaman beyaz pamuk bulutların arasından çıkıp geldik yine yorgun, şaşkın ve bir dolu valizle. Sıcağa, sessizliğe, durgunluğa geçtik yine denizleri, dağları aşıp. Şimdi nasıl mıyım? Sudan çıkmış bir balık gibiyim adeta. Hala algılayamadım neredeyim? ne zaman gittim? ne zaman geri geldim? Nasıl da geçiverdi onca gün? Sayarken ne kadar da uzun, içindeyken su gibi.

Uçak yolculuğumuz güzel geçti. Stres, telaş ve yorgunluk epey uyku biriktirmemize neden olmuş ki gözümü zor açtım yemek servisi yaptıklarında. İndiğimizde sıcaklık pek hissettirmedi kendini şaşırdık ama sonra acı acı geldi üzerimize. Sanırım kısa zamanda bir şapka edinmem gerekecek öğle aralarında yemekhaneye giderken takmak için. Ofisteyim şimdi. Sabahları erken uyanmak zor geliyor. Sanki ertesi gün tatil olacakmış gibi hissediyorum. Kedimiz Charlotte bizi öyle özlemiş ki hep bizi izliyor kocaman yeşil gözleri ile. Bebekler ise bir harika. Hepsinin mini mini gözleri açılmış, etrafı keşifteler. Anne de gidip gelip onları gözlüyor, emziriyor, yalıyor ve onlarla uyuyor. Güzel bir tablo. Onları izlemek çok keyifli.

Evimiz bıraktığımız gibi hala. Henüz tam manasıyla yerleşemedik. Gardropta neyin nerde olduğu belli değil, henüz fırın için doğalgazdan tüpe geçiş yapılmadı ve zaten halihazırda bir tüpümüz yok. Duvara raf, banyoya banyo dolabı, açılır kapanır ufak bir yemek masası ve de televizyon sehpası gerekiyor rafları olan aynı şu yeni model televizyon üniteleri gibi olanlardan. Sanırım marangoza bir ön çizim yapıp sipariş vereceğiz. Çünkü burda o tip bir ünite bulabileceğimizi düşünmüyorum. Sonra da çatallarım, tabaklarım, kavanozlarım, kitaplarım, hobi malzemelerim v.s yerlerini bulacak ve rutin şekilde yaşamaya devam edeceğiz. Gelirken yün almadım bu sefer hayret! Aptallık mı yaptım kafayı mı çalıştırdım henüz ayrımına varamadım.Ama Derya'nın benim için özenle ördüğü tığ işi yastık kılıflarına ne zaman baksam ben de bir şeyler yapmalıyım diyorum.O yüzden buralarda yün araştırmasına başlamam şart oldu:) Tabi bir de onların içine yastık ayarlamam lazım ki evim daha cici görünsün:) Daha perdelerim dikilip takılacak ooff çok işim vaaar..Ahh bir de yazın keyfini çıkartabilseydik. Sanırım kakao yağımı sadece işe gelirken kollarıma sürebileceğim!

Ve tüm bunların yanında son hız yazmaya devam ediyorum. Paylaşmak istediğim bir sürü fotoğrafım var yine. Sıralarının gelmesini bekliyorlar. Okumak istediğim birkaç kitabım da var tabi. Şimdiden birine başladım. Zeynep'ten gelen Shantaram. Nihayet sayfalarına dokunuyorum ve kelimeleriyle büyüleniyorum. Sabırla sindire sindire okuyorum.

Ne çok şey getirdim yanımda yine diyordum bavulları taşırken ama şimdi bakıyorum da ne azlar. Keşke daha çok dip köşe bir şeyler tıkıştırsaydım. Keşke daha çok yüklenseydim de burada baktığımda aklımda kalanlara üzülmeseydim. Ne getirirsen getir yanında gene de olmuyor. Gurbet böyle bir şey. Kaplumbağa misali evimi bile sırtımda getirsem sokakları ve denizi de isterdim eminim..

Fotoğraflarım, yazılarım beni bekler. Daha tonla işim var yapacak. Şimdilik anılarım yanımda hem de dibimde ya mutluluğum sürüyor. Bir zaman sonra özlemlerim alacak yerini biliyorum. O zamana kadar elimdekilerle idare etmem gerekiyor. Belki bu sefer büyük özlemlerin oluşmaya başladığı anda bir karton kutuya sığdırıp yollatabilirim bu diyarlara. Mesela almayı unuttuğum Murathan Mungan'ın Şairin Romanı kitabını.. Ahh nasıl da atladım, çok merak ediyordum oysa..

Mutlu kalın..Yakında yeni fotolarla geri geleceğim.

Yorgun ama mutlu

2011-06-15T23:23:00.001+01:00

Bugün yine nasıl da yorulmuşum şimdi anladım. Gecenin bu vaktinde ayaklarımın tuzlu suya ihtiyacı olduğunu hissediyorum. Tabi sadece düşüncede kalıyor bu hissiyat mecalim yok şimdi onunla uğraşmaya. Yine gündüz aşırı sıcak ama akşam üstü grileşip yağan bir havayla cebelleştik bugün. Uzuun yürüyüşler yaptık ve bolca gözlem. Her şeyi sanki ilk kez görüyor gibi izliyorum heyecanla. Sanki daha çok şey katmak istiyorum zihnime, anılarıma. Günler yine birbirini kovalıyor, bir bakmışsın gece olmuş, bir bakmışsın aydınlık her yer. Uyumak hiç istemiyorum; eve girmek de. Uyumak zaman kaybı gibi geliyor. Bir an evvel sabaha varıp güne kaldığım yerden devam etmek istiyorum. Kocaman bir göbeğim olmasına rağmen hala, daha çok yemek istiyorum. Her şeyde gözüm kalıyor adeta. Yiyemediklerim için üzülüyorum. Daha büyük olmalıydım hatta dev olmalıydım diyorum. Kocaman midem olmalıydı ve daha çok yer görebilmek için kocaman eşek gözlerim.

Gece sinemaya gittik. Nasıl da bir mucize olduğunu yeniden anladım bu sinemanın. En önde oturup ayakları uzatmak gibisi de yokmuş. Ve beyazperdenin o büyüsünde kendimi kaybetmeyi, sanki oradan bir karaktermişim gibi tuhaf bir hisle sinemadan çıkmayı çok özlemişim. Tavsiye ediyorum izlemeyenlere x-man gerçekten çok güzel olmuş. Kurguyu iyi yapıp güzelce bağlamışlar. Dönmeden bir defa daha gidip 3 boyutlu olarak Karayip Korsanlarını da izlemek çok istiyorum.

Daha yığınla yapmak istediğim şey var. Listeme bir göz atmanın zamanı geldi de geçiyor bile. Neyse bugün o kütür kütür eriklerden yemeği de başardım ya ohh dedim resmen zafer kazanmış gibi bir edayla..Ağzımda bıraktığı o tadı özlemişim. Keşke daha yavaş aksa zaman, keşke kanatlanabilsem de daha az yorulup daha çok şey görebilsem..Cezayirde bıraktığım karnı burnunda pisiciğimi de çok özlüyorum buradayken. Onun yumuşluğunu, komik bakışlarını, sıcaklığını özlüyorum. Onu da getirebilseydim gelirken ne iyi olurdu. Bir kere daha anladım o bambaşka bir kedi..Canım benim..Umarım onun için herşey güzel gider de döndüğümüzde bizi güzel ve yumuşacık minişleri ile kendine has miyavlamasıyla karşılar..

Fotoğrafları yüklemeye fırsatım olmadığı için hep fotosuz yazıyorum yazılarımı. Çok da çekemiyorum zaten. Ama bıraklım da biriksinler değil mi? Cezayirdeyken doyasıya yazmak istiyorum; o anıların her birine yeniden dönerek..

Mutlu kalın..Herkese kocaman sevgiler:)

Nihayet Türkiye'deyiz

2011-06-12T15:13:00.001+01:00

Türkiye'ye geldik. İzmir'deyiz. Havalar da pek güzel iki gündür. Perşembe gece geldik. Epey yorulduk ama sonunda evimize varınca tüm yorgunluğumuzu unuttuk ve kocaman gülümsedik. İzmitte yine yağışlı bir hava varmış ona biraz canım sıkıldı ama olsun biz gidene kadar düzelir diye umuyorum. Zira izmit'i de çok çok özledim. Aileme ve arkadaşlarıma kavuşacağım için heyecanlıyım. Yine bir çok şey yapmak istiyorum upuzun bir listem var temize çekmem gereken. Dün Çeşme'ye gittik eşimin çocukluk arkadaşını görmeye. Gitmişken denize de girdik nasıl mis gibiydi hava ve deniz ılıktı. Dalgalarla oynadık ve keyfini çıkarttık güzel havanın. Zaten buralar çok başka. Herkes öyle rahat ki. Daha tam olarak yaz gelmemesine rağmen incecik tiril tiril giyinmişler ve sokaklarda dolaşıyorlar. Sanki kimse evinde oturmuyor herkes dışarda. Restorantlar, kafeler, barlar, sokaklar öyle dolu ki. Görünce şaşırdım ilk başta. Ama burası izmir dedim kendi kendime burası bambaşka. Yine hayaller kurmaya başladım. Burada evimizin olduğunu ve burada yaşadığımızı düşündüm. Nasıl da güzel olur kimbilir. O günün gelmesini bekliyorum içim doluyor düşünürken.

İçinde yaşayınca kıymeti anlaşılmıyor ama bizim gibi uzaktan gelenler memleketimizin nasıl da güzel olduğunu her gelişte yeniden anlıyorlar. İyiki burada yaşıyoruz diyorum. Şimdi bunca şeyden sonra Cezayir'e dönmek çok zor olacak. Hiç dönmek istemiyorum inanın. Daha uzun kalabilme olanağımız olsaydı keşke ahhh o zaman yine dönmek istemezdim ama olsun daha çok doymuş olurdum herhalde herşeye...

Pembe holgam'a da kavuştum bugün. Babam kargoya vermişti burada birşeyler çekerim diye. Bugün aldık. Minik ve gerçekten oyuncak gibi bir makine. Ben biraz daha büyük hayal etmiştim ama olsun. Neler çıkacak bakalım o oyuncak kutudan, nasıl fotoğraflar..Yarın ilk iş ona film almak olacak sanırım. Görmek istediğim yerler her gelişte artıyor. Şimdi blog yazımı tamamladıktan sonra yazmaya başlayacağım. Sonrada haftanın başlamasıyla izmir maceramız da tam anlamıyla başlamış olacak. Umarım havalar böyle güzel devam eder de yapmak istediklerimin hepsini yaparım. İkea'ya giderim, pazara giderim, alsancağa giderim..Dün mangal keyfi de yaptık . O kanatları yerken bizi görmeliydiniz. Resmen canavar gibi saldırdık hepsine. Eee tabi bir de çeşme de sakızlı dondurma yemeden olmazdı onu da başardık..Şimdiden istediğim birkaç şeyi yapabilmiş olmanın keyfini yaşıyorum.

Yine yazacağım bloga yakın zamanda. Bu sefer daha çok anlatmak istiyorum hislerimi. Tabi fotoğraf da ekleyebilirsem harika olacak. Herkese çok sevgiler izmir'den. Havalar için bana şans dilemeyi unutmayın!

Ufak çapta taşınma durumları

2011-06-07T11:58:00.001+01:00

Önceleri taşınma deyince daha bir korku doluyordu içim. Cezayir'de 5.kez ufak çaplı da olsa taşınınca artık eskisi kadar korku verecek bir şey olmadığını anladım..Sanırım en kötü tarafı toplamak. En azından benim için öyle. Ben en çok yeni eve yerleşme hallerini, o heyecanı, o yeni bir ev oluşturma duygusunun verdiği tuhaf hissi seviyorum. Eskiden bir yere giderken bavul yapmak da kabus gibi gelirdi bana ama şimdilerde oraya gidecek olmanın verdiği mutluluk daha ağır basıyor. Sanırım öğreniyorum yavaş yavaş ben de. Aslolan şeyin özünün gitmek olduğunu. Ve artık bavul hazırlamak en çok sevdiğim şeylerden biri diyebilirim. Zaten severek yaptığınızda inanın güzel bir hal alıyor..

Yeni kutumuzda ilk gecemizi geçirdik bile..Yani kutu gibi evimizde. Fotoğraflarını da yakında paylaşacağım. İkea'yı düşünmeden edemiyorum. Keşke burada olsaydı da bu minik evimizi o harika objelerle dekore edebilseydim. Nasıl da gözlerim parlardı, yüreğim kahkahalar atardı o zaman.

Bugün yerleşme işimiz tamamlanacak. Zaten Tizi deki evden getirilecek eşyaları dün getirdik. Buzdolabı, fırın, yatak odası, koltuklar v.s Öğlen yemeğinden sonra da kaldığımız misafirhaneden mikro evimize kıyafetleri ve ıvır zıvırları taşıyacağız. Sağolsunlar temizlik yapan bayanlar dün bana çok yardımcı oldular, bugün de kıyafetleri taşıyacağız birlikte.. Tabi gene de ben onlardan sonra bir toparlama yapsam da en azından el birliği ile hallolmuş oluyor..Zaten yerleştirmek dediğim gibi zevkli olan kısmı.

Kediciğimizi de evimizin en kıymetlisi olarak gece yanımıza aldık. Yağmur ve çamur olduğu için her yer patileri kirlenmesin diye bir prenses edasında kucağımda taşıyarak eve aldım onu..Şaşkınlığını ve ürkekliğini görmeliydiniz. Hem üzüldüm o haline hem de güldüm..Kucağıma yapıştı adeta beni bırakmak korkuyorum diyen gözleriyle faltaşı gibi açılmış. Kimbilir neler geçiyordu aklından.. Ne çok ev değiştirdi o da, bir ara sokakta da kaldı.. Hayvan şaşkın tabi. Ama gene misler gibi uyudu bizi de hiç rahatsız etmedi. Sabah uyandığımdaysa halen tedirginliği vardı. Bugün yarın alışır sanıyorum. Dün bir ara korkudan erken doğum yapar mı acaba diye düşünmedim değil:):) O benim bir tanem, altın çileğim...

Yeni haberler ve fotoğraflarla bir dahaki postta görüşmek üzere diyorum herkese. Türkiye'den güzel haberler alıyorum çoook mutlu oluyorum. Havalar güzelleşmiş, yaza bürünmüş o ne olduğu belirsiz mevsim nihayet..Hadi bakalım..Daha sıcak hava daha çok güneş olsun gelince ben.. Denizde saatlerce öylece durmak, suyla bütün olmak ve kumda uzanıp rüzgarla gelen güneş yağı kokusunu içime çekmek istiyorum. :)

Not: Fotoğrafı geçenlerde okuduğum bir blogda gördüm. Ama kaydetmemişim yine her zamanki gibi yerini. Ne olur aldığım kişi kızmasın bana:) Çok teşekkür ediyorum ona böyle kutu fotoları ara ara bir hal olmuştum. Son derece iyi niyetle alınmıştır..Hırsızlık değildir..

Bu arada yorumlardan hemen fotoğrafla ilgili bir yazı geldi Zeynep'in evi blogunda görmüşüm ben meğer:) Çok teşekkür ediyorum hatırlatma için. Sevgili Zeynep'e de teşekkürler tekrar. İzinsiz aldım ama umarım beni affeder:)

1938'lerde Cezayir

2011-06-05T15:56:00.000+01:00

Haziran'a

2011-06-01T11:52:00.000+01:00

Böyle bir yer hayal ediyorum kafamda. O denize ulaşabilmeyi sıcağa rağmen gölgede soğuk kalabilen taşlardan yürümeyi ve tenimi o dalgalı suya bırakmayı düşlüyorum. Şimdi bu fotoğrafa bakarken o iyot kokusunu burnuma çektim bir an ve rüzgarı resmen hissettim. Şu bellek nasıl bir şey..Kokuları, dokuları ve o yaşanmışlığı nasıl da yeniden hissettirebiliyor insana..

Bodrumu özlüyorum. Orada yaşadığım zamanları..Haziran geldi ya şimdi yağmurlarla gelmiş de olsa ne de olsa içinde yaz olan bir ay olduğu için güzel anıları da beraberinde getiriyor. Güneşle birlikte güne başlamak istiyor insan ve günü onunla sıcacık tamamlamak. Tatili düşlemek bile güzel geliyor..Gülümsetiyor insanı..Ne kadar da ihtiyacım var kitabımla, hayallerimle, kumda hayatla başbaşa kalmaya. Dinginliğe, dinlenmeye ve durulmaya. Ama aynı zamanda coşmaya da.. Burada zaten fazlasıyla durgunlaşıyor bazen hayat. Öyle yavaş ilerliyor ki sanki her gün birbirinin aynı..İstediğin kadar değiştir yeterli gelmiyor insana. O yüzden tatillerde hem durgunluğu hem de coşkunluğu arzuluyor insan..Bazen ikisinin buluşması zor olsa da..

Birkaç gündür keyifsizdim havalardan ötürü ama takvimde günlerin ilerlediğini gördükçe iyileşmek kolaylaşıyor..O hasret dolu memleket buluşmasına tüm enerjimle gitmek istiyorum. Kollarımı kocaman açarak herşeyi sarmalamak istiyorum. Buradayken içimde bir canavar büyütüyorum sanki..Ve havaalanına indiğimiz an onun elini bırakıyorum özgürce dolaşsın diye..Burada kapalı kalıyor çünkü göğüs kafesimde..Tabi görünmeyen dizginleri hep elimde. Çocuğum gibi. Ne de olsa o benden bir parça. Ne tamamen kaçıp gitmeli ne de bana yapışıp kalmalı.

Haziran gelince böyle oluyorum ben, bir deli kız. Japon çizgi filmlerindeki kızlar gibi kocaman gülüyor ve bazen sebepsiz yere kocaman kocaman ağlıyorum. Ne komik:) Tatilim geldi cümlesini her yere yazmak istiyorum. Her ne kadar saçma kurulan bir cümle olsa da. Yaz ayı biraz da saçmalıklar ayı olsun istiyorum belki de. Kış soğuk resmi ve özenli; yaz sımsıcak, samimi ve fütursuz..Varsın öyle olsun. Yeter ki güneşli olsun. Şimdilerde sadece bunun için dua ediyorum sanırım..

Bulvar Apartmanı No:4

2011-05-25T17:40:00.000+01:00

Dün gece uykuya dalmadan önce uzun uzun sohbet ettik eşimle. Eskilerden anılardan konuştuk. Sonra benim çocukluğumdan, onun çocukluğundan. O anda yolculuk yapıverdik birlikte geçmiş günlere. Sonra ben uykumda devam ettim o güzel yolculuğa.

Bulvar apartmanının kapısının önünde buluverdim kendimi. Bir otobüsten inmişim tedirgin bakıyorum giriş kapısına. Nasıl da gerçek herşey. Elimle yere dokunsam toz olacak parmaklarım sanki.Burdan çıkıp oraya varmışım sanki bir anda. Rüyamda da geçmişe yolculuk yapıyorum. Kimsecikler bilmiyor ama. Otobüsten inip apartmana giriyorum. Kahverengi bir kapısı var camlı. Sonra iki kat çıkıp sağdaki ilk kapıyı çalıyorum. Teyzem açıyor. Girişte hala dün gibi hatırladığım bir matador resmi, bambunun üzerine yapılmış. Ayakkabılarımı çıkartıyorum, yerler halı kaplı. Ben geçmişe geldiğimi bilerek mutlu mutlu gülümsüyorum yeniden havuşmanın heyecanıyla. Teyzem herşeyden habersiz. Daha sonrasında evin içinde tur atıyorum. Her şeye dokunuyor adeta gerçekliğini sınıyorum. Salonun kapısının tam karşısında bir difembahya duruyor. Tüm heybetiyle. Kocaman yeşil altın renginde bir de saksısı var demirden..Pembe kılıflı koltuklar var tırtıklı kumaştan. Sonra beyaz tül perdeler, ince saçaklı. Salonun sağ tarafında minik bir balkon var küçük oturma grubunun hemen yanından giriliyor oraya, yemek masasının kenarından dönüveriyorsun. Masa da masa ama arkasında da kendisi gibi heybetli üstü içki şişesi dolu bir büfe var. Orada yediğimiz yemekleri hatırlıyorum bir bir. Sonrasında küçük pirinç oturma grubu masanın önüne geldiğinde orada annem teyzem ve tuay ablamla yaptığımız konuşmayı. Bir de beyaz kutup ayısı vardı yeşil benetton yazısıyla..Sıkı bir ayıydı, öldüresiye doldurmuşlar içini sanki.

Mutfakta kırmızı bir masa vardı. Küçük bir tezgah. Orayı ne zaman düşünsem yemek sonrasında dilimlenen elmalar ve dedemin pişirmek için tencereye koyduğu pavuryanın tencereden can havliyle kaçıp tezgaha kendini atması gelir. Aaa bir de içmem gereken kaymaklı sütleri kimse yokken lavaboya döküşüm.

İnce uzun bir holden geçtim sonra. Solda teyzemlerin yatak odası. Tombul çiçek var orada. Birde yatağın üzerinde uçak oynayan tuay ablamla benim hayali. Bir de alf var tuvalet masasının aynasına yapışık. Alfin üzerinde mor bir bluz vardı hiç unutmam. Tüm pofudukluğuyla bana gülümserdi. Odanın hemen yanında mavi fayanslı bir banyo hatırlıyorum. Ama emin değilim. Onun karşısında bir dolap vardı üzerinde telefon olan ve tepesinde de bir ayna. Banyodan sonra onun önünde kuruyan saçlar,telefonda alelade lakırdılar, kahkahalar..Ve son olarak kurbağalı dereye bakan bej rengi panjurlu oda. En çok hatıramın olduğu. Cam kenarında çekyat kıvamında bir koltuk, karşısında ranza, ranzanın önünde de çiçekli koltuklar vardı tahta kollu,tombul yaşı bir teyzeyi andıran oturma minderleriyle. Balkonda vardı o odada ama fazlalık eşyalar konurdu oraya..Bir de merdiven dururdu. Ranzanın üst yatağının altı tavşanlı ceylanlı ve sincaplı bir kumaşla kaplıydı. Uyumadan evvel bana osuruklu tavşan masalını anlatmıştı birisi ama kim hatırlamıyorum. Sonra bir de çalışma masası vardı. Alt çekmecelerinde disney ansiklopedileri vardı gizli gizli açıp hayranlıkla baktığım. Ama yerinden çıkartıp rahatça bakmaya hep korktuğum. Çocukluk işte. Kİmbilir neler geçiyordu aklımdan.Odanın ortasında gaz ile bitlerimi ayıklardı ananem. Bir seramoni halinde. Mütemadiyen bitlenirdim. Beyaz bir tülbente dökülürdü hepsi bir bir ananemin sık tarağından. Sonra orada namaz kılardı ananem bende önüne oturur seyredalardım onu. Bir de kocaman renkli tesbihi vardı ki oynamaya doyamazdım. Tuay ablam yani teyzemin kızı okuldan geldiğinde tost yapardı ikimize de. Ve ona ders vermeye gelen Cevher Bey'den çok korkardım. Sert bir mizacı vardı. Sonra ilerde ben de ders aldım ondan. Öyle dışı sert içi yumuşak çikolata gibi bir adamdı. Hiç kızmazdı. Sonradan sevdim onu..

Hepsini rüyada yeniden yaşadım. Hatta o apartmanın kapıcısı Fahrettin amcayı bile gördüm. Minicik bir adamdı.Elinde kocaman ekmek sepeti taşırdı bir de pos bıyıkları vardı.

Uykuya dalmadan evvel ne düşünsem onu görürüm bazı zamanlar. Çocukluğumun geçtiğibu ev beni hep etkilemişti. Sonra babannemin evi ve kendi evim. Onları da yazacağım zamanı bekliyorum heyecanla. Fotoğraflarını da koyabilseydim keşke. Bakalım ne kadar gerçek hatırladıklarım. Bir gün o da olur belki..

Küçük mutluluklarım

2011-05-24T14:03:00.000+01:00

Bugün harika bir hava var. İçimiz mutluluk doldu yeniden. Güneşi görmek ve hissetmek harika bir duygu. Bir haftadır aralıksız yağan yağmurlardan sonra şimdi nihayet bahara yeniden kavuştuk. Bugün içimden uzun uzun yazmak gelmedi. Ofiste otururken panoma kafamı çevirdim ve beni mutlu eden şeylere yeniden baktım. Sonra bloga koymak için her birini fotoğrafladığımı hatırladım. Bu seferlik böyle olsun dedim. Beni mutlu eden ufak detaylar işte bunlar..

Bu dantel gibi görünen kağıtları Cezayir'de çok kullanıyorlar. Her rengi var aslında. Büyüklü küçüklü. Ben bunları bulabilmiştim. Sonra onları panoma raptiyeledim. Görüntüleri çok hoşuma gidiyor..

Bu çaydanlığı yapmak için de karşımızdaki marangozdan kontrplak almıştım. Epey oldu yapalı. Daha başka objelerde yaptım ama onlar evde kaldığı için koyamadım buraya. Zaten daha evvel bir yazımda bahsetmiştim yanlış hatırlamıyorsam. Sonrada dekupaj tutkalı ile, printer dan çıktı alıp bu çiçekli kağıdı üzerine yapıştırdım. Ben çok seviyorum. Böyle bir sürü şey yapıp odama ve yeni evime koymak istiyorum.

Bu da yine aynı teknikle yapıldı. Cezayir'de her şey elimin altında olmadığı için elimdekilerle idare ediyorum. Ama Türkiye'de olup böyle şeylerle uğraşmayı çok isterdim. Çünkü elimden geldiğince yanımda getirmeye çalışsam da her lazım olanı getiremiyorsunuz sınırlı kilo ile. Bu çerçeve şeklini yine kontrplaktan keserek oluşturdum. Eşim böyle şeyler yapabilmem için bir el aleti aldı bana . Kesiyor törpülüyor bir sürü değişik ucu var zımparalıyor. Çok kullanışlı. Biraz gayret ve sabırla harika şeyler ortaya çıkartabiliyor insan. Sonra da böyle duvarları süsleyip mutluluk kaynağı oluyor..

Bu kasnakları da her zaman çok sevmişimdir. Web sitelerinde hep görüyorum harika kasnaklar var duvarlarda. Ben de gördükçe hevesleniyorum tabi. Yabancı sitelerdeki harika kumaşlardan ne yazıkki burada bulamadığım için en sevdiklerimden biri olan ayakkabılı kumaşımı koydum ben de kasnağın içine ve panoma astım. Bana dilek dileyip kırmızı rugan pabuçlarını birbirine çarpıp istediği yere gidebilen o kızın hikayesini hatırlatıyor. Neydi adı bilemedim şimdi:)

Bu defteri de geçenlerde her zaman gittiğimiz Algerdeki büyük marketten aldım. Aslında çok uyduruk içi..Beklediğimden kötü ama ben onu güzelleştirmeyi başardım. Evde bulunan yapışkanlı kağıdımla üzerini kapladım. Eski halini de fotoğraflamam lazımdı aslında farkı anlayabilmeniz açısından ama unuttum. Önceden kese kağıdı renginde karton kapağı vardı hepsi o..Bu yapışkanlı ve özellikle çiçekli kağıtlardan gelirken yine bir sürü getirmeliyim. Japon pazarından 2 milyona almıştım sanırım kocaman rulosunu.

Bu da fimo hamburger yüzüğüm. Biliyorum ekmeğin rengi biraz koyu oldu ama aslında bej rengiydi. Sanırım biraz fazla pişti. Ama ben yine de takmayı seviyorum. Yalnız acayip derecede hamburger istiyor canım yüzüğü takınca:) Daha güzellerini yapıp takmak istiyorum. Şimdi yeni bir yöntem keşfettim. Önceden fimo hamurlarının üzerinde yazan dakika kadar pişiriyordum yani 30 dakika. Ama sonra kararıyordu işte böyle. O yüzden şimdi 15-20 dakika pişiriyorum. Çıktığında hala biraz yumuşak olsa da soğumaya bırakınca yine taş gibi oluyor. Hem rengi de bozulmuyor. Bunu deneyin benim gibi kararma sorunu yaşıyorsanız. Tabi fırının harika bir fırın olmamasından da kaynaklanıyor olabilir ama elimizde o mevcut napalım:)

Bu fotoğrafı ben çekmedim web den buldum. Neresi olduğunu yine her zamanki gibi kaydetmeyi unutmuşum. Lütfen sahibi görürse bana kızmasın. Bu çevirmeli telefonları çok severim ben. Ve inanır mısınız onları kullanmayı özlüyorum. Şimdi retro yeniden moda oldu diye değil ben hep severdim onları. Eskiden bizim de bordo gibi bir kırmızı telefonumuz vardı. Hala durur İzmitteki evimizde. Gidince onu fotoğraflayacağım bloga koymak için. Hemde Holga makinam ileeeee:) Yaşasın Holgaa!

Umarım bundan sonraki günler de yağışsız ve bol güneşli geçer. Türkiye'de de böyle olması için deli gibi dua ediyorum. Çok korkuyorum havalar ya bozuk olursa diye tatil için geldiğimizde. İyi düşünelim iyi olsun ama değil mi?

Şirketimizde çıkartılan Özgünce adlı dergimizin bu yeni sayısı için hazırladığım konum da böyle ufak şeylerle mutlu olup kendimize ait alanlar yaratabileceğimizle ilgili. Yazdığım yazıları, dergilerin linklerini okuyabilmeniz için yakında bloga koyacağım. Ayrıca başka bir süpriz gelişme daha var onu da sonraya bırakıyorum ki gerçekten tam manasıyla süpriz olsun diyeee:):)

Yağmuuur yağmuuurr

2011-05-20T17:26:00.001+01:00

'Gün güneşli, insanlar neşeliiiii....'diye şarkıya başlayıp söylemek isterdim ama bugün yine deli gibi yağmur var burada. Tatil günümüz ama kasvetli kasvetli oturuyoruz. Hava güzel olsaydı yapacak yine bir sürü şey olurdu. Tenis oynardık, bahçeye masa atar orada hayallere dalar sohbetler ederdik ne güzel. Ama yine de evde olmanın keyfine varıp biraz keçelerimle, motiflerimle uğraşacağım. Böyle havalarda en güzel şey örgü örmek bence.

Bugün güzel de bir haber aldım. Ebay den aldığım Holga Makinam eve gelmiş, sağa sağlim teslim edilmiş. Babamı aradım çok güzel bir şey bu dedi:):)Ben de heyecanla kavuşacağımız zamanı bekliyorum. Bu internet alışverişine gelen yasaklardan sonra çok endişeliydim ya gelmezse falan diye ama neyse öyle bir sorun olmadı. Şimdi hazır olmamışken o çok istediğim Fuji polaroid makinayı da almak istiyorum. Bakalım onda da bir sorun olmaz inşallaaaah:)

Aslında tam da film havası var bugün. Böyle havalarda sinemaya gitmeyi çok severdik eskiden arkadaşlarla. Burada gidemiyoruz ne yazıkki. O yüzden Tr'ye gidince mutlaka gidiyoruz. Keşke burada da olsa. Artık bunun için de biraz daha sabredeceğiz napalım:) Bugünlük film hevesimizi gidereceğiz evimizde, ayaklarımızı uzatıp hatta belki mısır patlatarak veya cips yiyerek. Şimdi ben Tr'ye gideceğim için biraz yediklerime dikkat ediyorum. Malum denize girmek istiyorum. Bir iki kilo versem çok süper olacak:)Çünkü her Tr dönüşü kilo almış olarak dönüyorum homini homini yemekten.

Dün deprem olmuş ona epey moralim bozuldu. İnşallah bir daha tekrar etmez. Yaşayan herkese geçmiş olsun diyorum. Keşke yaşam alanlarımız daha iyi ve güvenli olsa. Keşke kocaman apartmanlarda değil de küçük düzayak ya da az katlı binalarda oturabilse herkes. Gerçekten yüksek binalarda yaşam 1999 depreminden sonra daha zor oluyor. Yaşamayanlar için bile..

Güzel bir hafta sonu diliyorum herkese. Bize yarın iş başı. Kısacık bir günlük tatilimiz bitti bile. Çabucak geçti. İki gün olmasını ne çok isterdim tatilin. Ama artık alıştık sayılır. Hafta bizim için de güzel başlar umarım. Kocaman sevgiler yolluyorum beni okuyan tüm arkadaşlarıma.

İyiki varsın blogum:):)
ps: fotoğrafı bloglarda gezinirken buldum ama nerden olduğunu not almamışım lütfen sahibi bana kızmasın..:)

Bugün acayip bir gün

2011-05-20T15:31:00.000+01:00

Bu yazı dün yazıldı ama ancak yayınlayabildim:)
Etraf çok sessiz. Sanki bir tatil gününü yaşıyoruz bilmeden. Hava kapalı, açık olan tarafların ardında ise kocaman gri bulutlar görünüyor. Kuşlar hafif hafif cıvıldıyor. Sanki durağan bir filmin içinde gibiyim. Herşey sepya bir tonda. Yakında daktilo sesi de duyarsam şaşırmam sanırım. Ki böyle dedim diye bir an klavyenin sesi daktilo etkisi yarattı kulağımda. ~~Keşke daktilom yanımda olsaydı.~~ Hemen değiştirdim yazının biçimini ve daktiloya en benzeyenini seçtim. Şimdi bu yazıyı deniz kenarında yazıyor olmayı ne çok isterdim. Hafif de bir rüzgar olsaydı, soğuk da bir içecek ve denizin sesi.

Tatile inanılmaz ihtiyacım var. Aslında büyük bir yorgunluk yaratacak şeyler yapmıyorum sanırım biraz psikolojik. Bahar da etkiliyor ve tembelleştiriyor bazen. Bir de gidecek olmanın verdiği heyecan insanın bulunduğu yerde sakin durmasını engelliyor. Çocuk gibiyim. Hep hayaller kuruyorum. Beni mutlu ediyor bunu yapmak. Örneğin ne çok istediğimi düşünüyorum kapısı denize açılan bir evimin olmasını günün birinde. Misal; böyle...

Havaların artık tamamen yaza dönmesini istiyorum tüm kalbimle ve yazın bana bu sene her zamankinden daha uzuuuun gelmesini istiyorum. Eski tatillerimi çok özlüyorum kaygısız rahat ve mutluluk dolu tatillerimi. Ve tabi kocaman ailemin de içinde olduğu..Bazen çok heveslendiğimiz şeyler olmaz ya aksi gibi bu sefer öyle olmasın tüm dileklerim gerçek olsun istiyorum. Bir de bir sürü yeni kitabım olsun hepsini zevkle okuyayım istiyorum. Ohoo bende daha çook istek var. Yine liste yapmaya başladım. Sanırım tatil öncesinde yapmayı en çok sevdiğim şey bu listeler..

Herkese güzel bir hafta sonu diliyorum. Bizim gibi yağışla geçirmez bol bol eğlenirsiniz umarım:)

28 Derece

2011-05-14T16:54:00.000+01:00

Başlıktan da anlayabileceğiniz gibi bugün burada hava 28 derece. Bu sıcak bile off dedirtmeye yetti bugün inanın. Sabah ayağıma geçirdiğim siyah pantalonum öğlen vakitlerinde öyle bir daralttı ki beni soluğu tiril tiril eteğimi giymek üzere evde aldım. Hatta şıpıdık terliklerim ve şortumu giymek dahi istedim. Sonra da kendimi serin sulara atmak. Ne yazık ki bunu yapabilmek için henüz zamanım var. O zaman geldiğinde hiç geçmesin istiyorum.

Blogger'da bir sorun var sanırım birkaç gündür. Bazen sayfama ulaşamıyorum hatta yeni eklediğim yazım silindi ve yeniden yazdım. Tabi arkadaşlarımın yaptıkları yorumlar görünmüyor bu nedenle malesef. Buradan söyleyeyim dedim ki arkadaşlarım yorumları sildim zannetmesinler. Kendiliğinden oldu. Facebook'ta yazdığım an görünüyor blog yazılarım. Orada yayınlanmıştı ama blogdan silindi nedense. Neyse ki orada yayınlandığı için yazıyı tekrar yazmama gerek kalmadı direk kopyala yapıştır yaptım taslak kısmından..

En güzel mevsimin bahar olduğunu yeniden anladım. Cezayir'de yaz mevsimini yaşamak zor. Şimdilerde güneş olmasına rağmen rüzgar serin esiyor ve iyi geliyor insan o esinti. Ama yazın sanki birisi üzerinize fön makinası tutuyor gibi oluyor. İşte o zamanlarda yaz mevsimini sevmediğimi düşünüyor ve kış'a varmak istiyorum bir an evvel. Afrika'da olduğumu o zamanlarda daha iyi idrak ediyorum. Buraya geldiğimden beri ki bu da 3.5 sene oluyor daha denize giremedim. Hep havuza girdik. Bir tek Tunus tatilimizde denizin keyfini çıkartabildik doyasıya. Bu sene artık denizin de tadına bakacağım için şanslıyım. Uzaktan öyle güzel görünüyor ki ve çağırıyor kendine insanı. Güzel bir yer keşfedip sulara özgürce dalmak lazım bu sene..Ama önce Türkiye tatili var önümüzde. Onun için ayrıca heyecanlıyım. Günler geçsin geçsin artık!!!

Kokular şimdilerde daha çok yaza çağırıyor insanı. Elimi sildiğim ıslak mendilin kokusu bana deniz kenarında yediğim bir meyveyi çağrıştırıyor, sonrasında elimi temizlediğim. Kolyemin boncuklarının tadı- zaman zaman ağzıma sokarım çocukça, renkli boncukları-denizin tuzu gibi sanki az evvel çıkmışım serin sulardan. Havadaki koku yaz akşamlarının kokusunu andırıyor, ve rüzgar aynı denizden çıktıktan sonra beni hemencik üşütüveren rüzgarlarla aynı..Bu küçük çağrışımlarla anılara yolculuk yapmak ve bellek kutumdan çıkarttığım fotoğraflara göz atmak harika bir duygu.

Umarım bu yaz her zamanki yazlarımdan daha güzel olur benim ve tüm ailem için. Bunu yüreğimin taaa derinlerinden hissederek söylüyorum.

Mutlu Kalın ve hayal etmeye devam edin!

Hayallere dalmak zamanıdır şimdi

2011-05-13T23:13:00.000+01:00

Bazen düşünüyorum da hayallerim olmasa ben, ben olur muydum? Veya içi boş bir varlık mı olurdum ya da sahte aynı vazolardaki yapma çiçekler gibi. Hep hayallere ihtiyacımız var bence, sadece benim değil herkesin. Hayal kurmak, kendine ait hayaller biriktirmek insanı ne kadar başkalaştırıyor. Eğer yapmak istediğin şeyler, görmek istediğin yerler, gerçekleştirmek istediğin amaçların yoksa hayatta yaşamak neye yarar ki bir ot gibi..Benim hayallerim günden güne birikip çoğalıyorlar. Burada hayal biriktiriyorum bolca. Yapabildiğim ufak hayalleri yapıyorum ulaşamadıklarımı ise yine hayali bir kutuya kaldıyorum türkiyede açmak ve dört bir yana dağıtmak üzere..

Havaların güzelleştiği bu günlerde şöyle bir ortama öyle ihtiyacım var ki. İlerde bir gün kendime ait bir evim olduğunda küçük bir bahçesi veya bir verandası olmasını hayal ediyorum. Orada yazılar yazabileceğim, hayaller kurabileceğim, bir sürü ıvır zıvır iş yapabileceğim, hatta belki fasulye bile ayıklayabilirim.

Bir de en çok hayalini kurduğum şey böyle bir hobi ve çalışma odamın olması. Düzenli, geniş ve rengarenk. Buradaki evimizde böyle bir oda oluşturmuştum kendime aslında. Kocaman dolaplarım, bir sürü kutularım, güzel ahşap bir masam vardı. Kumaşlarım, kitaplarım,defterlerim, boyalarım, boncuklarım hepsi orada duruyor şimdi. O evde ne kadar da heyecanlıydım bu tarz bir alan oluşturabildiğim için. Şimdi hiç gidemiyoruz oraya. Bende buradaki kavanoz biçimli hayatımızda yapmaya çalışıyorum istediklerimi tıkış tıkış bir ortamda. Yine de burada kendime ayırabildiğim bolca zamana sahibim. Sanırım bu durum oraya olan özlemimi bir nebze de olsa azaltıyor.

Öğrenciyken bile evime dönerken kendime çiçekler alırdım demet demet. Ankara'da yollarda her daim olurdu çiçekçiler. Hele o sümbüller vazgeçilmezdi. Evde canlı çiçek olmasını çok seviyorum. Rengarenk ve türlü türlü. Burada yapamıyorum onu. Çünkü zaten yakınlarda çiçek alabileceğim bir yer yok. En son arkadaşımız doğum yaptığında ona gül aldık bir çiçekçiden ama biraz daha kalsaydık kadının üzerine atlayacaktım. Bir insan bu kadar mı ağır, kabiliyetsiz ve yaratıcılıktan yoksun olabilir. Çiçekleri olduğu gibi verseydi inanın elimde o kadar güzel güllerden berbat bir görüntü oluşmazdı. Onları öyle sıktı ki kasaların içine sıkıştırılmış tavuklar gibi oldular adeta. Nerede bizim çiçekçilerimiz, nerede o 5 tane gül bile alsan içine yerleştirdikleri bitkilerle onu kocaman görsel bir şölen haline dönüştürebilme yaratıcılığı, nerede o ilgi, nerede o hız...Ahh Tanrım burada herşey ne kadar değerleniyor, memleketimin binbir türlü hali burada anlama bürünüyor.

Bir müddettir hayallerimde bu makina da vardı. İnternette bu Holga ile çekilen fotoğrafları görünce bayılıyordum. Birkaç arkadaşım da almış kullanmaya başlamıştı bile. Beni de heveslendirdiler. Bende dayanamayıp aldım. Daha doğrusu eşimle girdiğimiz bir lades sonucunda ben kazanınca o bana aldı:) Şimdi kargoda. Sağa salim elime ulaşmasını bekliyorum. O benim ellerime gelince, onunla aynı renkte olan ojelerimi süreceğim ilk iş, sonra kocaman gülüseyeceğim ve çıt çıt çekmeye başlayacağım.

Bu sıra saçma sapan çok şey oluyor memleketimde. Trajikomik. Yurt dışı alışverişine yasak da geldi ya artık şaşkınlıklar içerisindeyim. Kozmetik tamamen kesildi ama böyle elektronik şeylerde bir sorun olmadığını umuyorum. Zira arkadaşlarım bir problem yaşamadıklarını söylediler. Umutla bekliyorum. Her gün dua ediyorum:):)

Bu makina da aklımdaki diğer özel şey. Çocukluğumdan beri bir polaroid makinam olmasını isterdim. Bunları görünce bayıldım. Mini mini çıkarttığı fotoğraflar da bir harika. Yurt içine oranla yurt dışında oldukça ucuz. Stokta olsa ben yine de kargo riskine girmeden istanbulda bir yerden alacağım sanırım. Yakınlarda stoklarda olmasını umut ediyorum. Sonra bir sürü minik şirin fotoğraf çekeceğim.

Ve bunlardan kendinize yapın tavsiye ederim. Her gün yanınıza alın:) Ya da yakınınıza koyun. Gülümseyebilmek her şeye rağmen hayattaki en önemli şeylerden biri. Bir sürü sebebimiz var gülümsemek için. Ve gülümsemenin bir büyüsü var her şeyi bir anda iyi edebilen. Babam şöyle dedi bana geçenlerde; sevdiğim bir sözü bana yeniden hatırlattı. Hatta ofisine de asmış:
'Gülümsemenizi yanınıza almadıysanız giyinmiş sayılmazsınız!' Sanırım böyleydi:):)

Gülümsemek üzerine yazdığım yeni dergi yazım

2011-05-11T11:19:00.000+01:00

Biliyorsunuz Evo's Angels dergisinde yazıyorum bir müddettir. Bu ay için yazdığım yazımı da buradan okuyabilirsiniz..

Yazılarıma dair güzel ve olumlu eleştiriler alıyorum çok seviniyorum. Ve yazma iştahım kabarıyor daha çok :) Umarım sizler de seversiniz bu ayki yazımı..Ben gülümsemeyi seven, gülmeye önem veren biri olarak çok severek yazdım bu yazımı. Bundan sonrada inşallah güzel yazılarla devam edeceğim..

Bu arada söylemeden geçemeyeceğim. Dergi yazımın konusu ile ilgili olarak canım arkadaşlarım Zeynep ve Anıl bana fotoğrafları ile destek verdiler. Onların güzel ve anlamlı fotoğrafları ile bence yazı daha da güzelleşti. Onlara çook ama çoook teşekkür ediyorum yeniden.

Yeni bir yazıda görüşmek üzere mutlu günler herkese. Yeni yazımı da başladım yazıyorum. Hemen yayınlayacağım. Bu sıra yine ihmal ettim burayı biliyorum. Çok özür diliyorum bloggggggg:):):)

Yazın icinden

2011-05-06T16:15:00.001+01:00

Nihayet yaza vardık mı nedir. Bugün hava inanılmaz güzel bende bunu fırsat bilip bahçeye masa attım.sabah kahvaltısını verandamizda yaptık çayımızı kuş civiltilariyla yudumladik. Herhalde 30 dereceden fazla bugün hava. Bir hamak hayali var kafamda. Nasıl da güzel olurdu kimbilir hamakta uzanmak. Bilgisayarımı yakınlarda priz olmadıgı için verandaya çıkartamadım telefonumdan yazıyorum bu postu. Ama bugün bu bile canımı sikamaz. Epey zor bu saçma klavyeyle yazmak oysa. Şimdi Cezayir'de uzun zamandan sonra yeniden bulduğumuz vişne suyumu gülümseyerek iciyorum.kedicigimde yatakta uyuyor,ona klimayı actım yoksa hayvancık sıcaktan fenalık geçirecek. Verandada kitap okumak hayal gibiydi birkaç gün evvelinde ama şimdi hayalim gercek olmuş gibi bir hisse kapildim:) aksam da gölge biraz sahanın üzerine düşünce tenis oynamaya çıkacağım arkadaşımla. Esim bugün başkente toplantıya gitti kız kıza takilicaz geç vakitlere kadar muhtemelen. Aksam tv keyfi yaparız sanırım şarap eşliğinde. O zamana kadar da sıcağın ve verandanin keyfini sürmeye devam edeceğim ama belli mı olur belki bu zevten vazgeçemem. Uzun zamandır izlemeyi beklediğim film olsa dahi. Belki birazdan bana fimolarim da eşlik ederler. Bu güzelliğe güzellik katarlar. Herkese böyle guzel bir hafta sonu diliyorum. Ne kadar ihtiyacimiz varmış meger. Dün geceki mesaiden sonra daha bir güRkan geldi. Yasasın yaz! Yasasın huzur!

Soğuğa,yağmura ve kasvetli havalara inatla

2011-04-27T15:57:00.000+01:00

Bahara dair şeyler yazmak istiyorum ama son günlerde hava pek de el vermiyor böyle şeyler yazmaya. Bugün biraz yüzümüze güldü ama ne kadar sürer bilemiyorum. Keşke yarın uyandığımda zaman geçmiş olsa da yaza varsak. Bu güzel çiçekleri gördükçe mutlu oldum bugün. Cezayir'in doğası hakkında hep güzel şeyler söylerim zaten okuyanlar bilir. Güneşi görüp açan çiçeklerin kokusu yayılır her yere bahara daha varmadan. Otlar fışkırır sanki topraktan o kısacık zamanda. Şaşırtır her daim doğa bu kıtada bizi. Belki de en güzel tarafı bu bulunduğum yerin. Her gün şehrin geçiciliğinden, keşmekeşinden ve gürültüsünden uzak doğayla iç içe yaşamak.

Güneşle; ben de çiçekleniyorum sanki günden güne. Ne mutlu baharı görenlere ve yaşayanlara...

Baharı yaşamak

2011-04-20T14:26:00.000+01:00

Baharı yaşıyoruz yine, yeniden. Bir iki gün; araya rüzgar ve yağmur karıştı ama sanki yanlışlık yapmış da kendini affettirmek ister gibi yeniden düzeldi güzelleşti havalar. Havaların güzelleşmesiyle hayata katılma isteğim daha da arttı. Doğa, kuşlar ve çimen kokusu muhteşem. İnsanı öyle rahatlatıyor ki.

Hele böyle fotoğraflar gördükçe içim açılıyor, gülüm güzelleşiyor resmen..

Keşke bu ağaçlardan çevremde de olsa. Onların altında yazı yaşamak ne kadar harika olurdu. Bu sıralar bisiklete binmek çok istiyorum. O deli gibi bisiklet sürdüğüm zamanları çok özlüyorum. Sonra çocukken oynadığımız oyunlarımızı. Birbirimi sokağa davet etmeleri balkon önlerinde. Gece binbir heyecanla dışardaki arkadaş buluşmalarını. O zamanlar sanki herşey daha başkaydı. Şimdi yeniden yaşamak isteği var içimde. Nedense yaz zamanları hep böyle hissederim. Kış mevsimi de bana üniversite yıllarımı ve Ankarayı hatırlatır. Anılarımız olmasa ne yapardık acaba. Onlar ne kadar kıymetli aslında. Böyle zamanlarda hatıralarla dolu bellek kutularımdan birinin içini açıp en sevdiklerimden bir tanesini içinden alıp günlerce oyalanabilirim. Keşke her zaman mevsim bahar olsa ve biz coşkuyla dolsak...

Seri Fikir Üretimi

2011-04-13T11:01:00.000+01:00

Bu yazı aslında dün yazılmaya başlandı ama tamamlanamadığı için bugüne kaldı. Dün öğlen Ayça ile konuştum. Tanıdık bir sesle hasret gidermek iyi geldi, güzel hatıralarımın olduğu bir sesle. Buradayken en çok tanıdık sesleri özlüyorum. Kahve eşliğinde uzun sohbetler etmeyi. Öğlen yemekten evvel yazacaktım bloga bir türlü elim gitmedi canım istemedi. Şimdi karnım doydu kelimeler yine kafama üşüşmeye başladı. Hani mutsuzluklarda daha çok yazılırmış ya yazılar, mutluyken de bir sürü şey bulabiliyor insan yazacak. Güzel bir yemek sonrası yazmak da son derece keyifli oluyor ve bir o kadar da verimli, kasvetli anlardaki kadar da yaratıcı. Güzel yemeğimizin de güzelliği ev yapımı yoğurttan kaynaklıdır bunu da belirtmeden geçemeyeceğim. Tam türk yoğurdu kıvamında hafif ekşi bir yoğurt yapmış aşçımız yedikçe yiyesim geldi..Velhasıl kelam ana konuma geri dönmeliyim artık. Ne yazacağımı unutacağım yine:(

Havalara güzel diye diye nazar değdirdik ya olsun. Nasılsa düzelecek diye düşünüp moralimi bozmuyorum. Bolca plan yapıyorum yine hayatın her istediğini yaptığını bile bile. Bolca not alıyorum, yemek yerken, yatarken, tuvaletteyken ve ofisteyken. Elimde ya bir defter bir kalem oluyor bulamazsam da telefonumun not defterine ufak listeler yapıyorum. Şimdi de daha motive bir şekilde yazabilmek için neskafemi aldım. Böyle durumlarda listelerin birleşmesi asıl zaman alan kısmı işin. Her defterde ayrı bir yere yazılan istekler birleşince, uçaktaki 30 kg taşıma kapasitesini aşmak pek de zor olmuyor.

Yine durup durup yapmak istediklerimi düşünüyorum. Genelde yukarıda da bahsettiğim gibi düşünürken notlar da alıyorum. Ardı arkası kesilmiyor bir türlü yazdıkça yazası geliyor insanın. Bazen yapamadıklarımı da düşünüyorum ahlıyorum vahlıyorum ama beni üzmelerine izin vermemeye çalışıyorum.. Başlıkta da dediğim gibi seri fikirler üretmeye başladım havaların güzelleşmesiyle yeniden. Kış zamanları üzerime ağır bir tembellik oturuyor, yazları ise kuşlar gibi cıvıl cıvıl olan içimde hep birşeyler yapma isteği oluyor. İnternet de bu gibi şeyler için çok güzel kaynak oluşturuyor tabi. Boş kaldığım zamanlarda baktığım bloglar siteler fikirlerime zemin hazırlıyor adeta. Hatta 'bak nasıl da güzel şeyler yapmışlar, hadi sen de yap artık!' diyorum kendi kendime. Neler ki var kafamda? İşte ;

-Kocaman kağıtlara boyamalar yapmak istiyorum. Bahar renklerinde desenler çizmek. Sonra onları kumaşlara çizip Türkiye'den getirip hala kullanamadığım tekstil kalemlerimle boyamak. Tabi ince uçlularından de almam icap ediyor aslında.

- Daha çok fimo obje yapmak istiyorum. Ama öncelikle fimoya yardımcı malzemelerimi de toparlamam lazım. Yoksa gördüklerim kadar güzel olmuyor benimkiler diye üzülüyorum. Örneğin yaptığım spagettiyi sossuz servis etmek istemem açıkçası :)

-Yeni başladığım ama dikiş makinam olmadığı için zorlandığım ev figürlü yastığımı tamamlamak hatta bir sürü ev motifli süsler yapmak istiyorum kendime.

-Şu anda şehir merkezindeki evimizde bırakmış olduğum kontrplaklarımı ve ahşap oyma kesme aletlerimi de yanımda getirmek ve onlarla küçük güzellikler yaratmak istiyorum.

-Takılar, takılar, takılarrrr....Bir sürü boncuğum var yanımda ama hepsi ayrı gayrı. Onları toparlamak ve yeniden inşaa etmek istiyorum. Tabi bu yukarıdaki saydıklarımı ve bu satırı da yapabilmek için biraz alana ihtiyacım olacak. Onun için de birkaç çözüm var tabi kafamda. Melda bazen söyler : Kırk tane tilki var kafamda ve kırkının da kuyruğu birbirine değmiyor diye. Ben de de var o tilkilerden bolca.

-Görüldüğü üzere zaten aklım fikrim hep ıvır zıvır şeylerde. Benim yapım böyle. Hep böyleydim ben. Oldum olası severdim hobilerle uğraşmayı. Ama sadece bir tane değil bir sürü sevdiğim şey olmasını ve her gün başka birine yönelmeyi ve yeniden keşfetmeyi.

-Tabi bunların yanında okumak istediğim bir sürü kitap var. Ahh kitaplar. Hayatımın olmazsa olmazları. Hem dergi yazılarım için, hem okuma pratiği yapmam kendimi geliştirmem için hem de merak ettiğimden sahip olmak istediğim yine bir sürü kitap var ve onlarla ilgili hayallerim. Geniş alanları bu yüzden seviyorum. Geniş bir alana sahip olduğunda evde veya iş yerinde; o zaman ilgilendiğin çoğu şey yanında olabiliyor. Bir düşünce kırıntısına takılıp kalmıyorsun. Eksik hissetmiyorsun. Bazen bir işe başladığımda hevesle ve heyecanla, tam da o işin ortasına geldiğimde elimde bir malzemenin olmadığını veya bittiğini görmek acayip bir hüsran yaratıyor bende. Yakın zamanda ulaşamayacak olmak da insanın sinirlerini bozmaya yetiyor.

-Ve yine kafamda bu sıra yemek yapmak var bolca. Bahara uygun hafif yiyecekler, tuzlu kurabiyeler, tatlı atıştırmalıklar, zeytinyağlılar ve salatalar. Onlardan neler üretebilirim diye düşünüp duruyorum. Home tv'nin de etkisi büyük tabi burada. Akşamları mutlaka bir göz atıyorum. Emeril'in kocaman sebze doğrama tahtasına bayılıyorum, o güya sağlıklı yemek yapan kabiliyetsiz hatunu da dövesim geliyor adı Ellie sanırım esmer kısa saçlı olan. Sanırım bir tek onu izlemekten hoşlanmıyorum çünkü ağır bir kadın ve dağınık ve yaptığı şeyi çok abartıyor. Onu izlerken ahh diyorum gelip de pazar akşamı yemeği ya da sabah kahvaltısı için bizim hazırladıklarımızı görseler ne yaparlar. Çocuklara şahane hafta sonu yemeği olarak uyduruk bir hamburger sadece hayvani bir köfteden ibaret olan, yanına da üç küçük haşlanmış patates ve bezelye veriyor. Bizim çocuklar gülerler yahu bu ne diye:)

Neyse konudan konuya da atlıyorum sıkmayayım sizleri. Bir sürü fikir var kafamda bu sıra. Bahsetmek istediğim husus buydu. Çok detaya girmedim. Fikirlerimi gerçekleştirmeye başladıkça buradan haber vereceğim zaten. Türkiye'ye gittiğimde eminim daha bir sürü yeni fikir de bana katılacak, kalabalıklaşacağız..Ne mutlu bana...

Evo's Angels Dergisi Nisan Sayısı ve Benim yazım

2011-04-10T13:39:00.000+01:00

Geçenlerde Evo's Angels dergisinin eski sayılarına bakarken Facebook'tan geçen sayının kapağında bir yazı okudum. Her ay bir blogger'a dergide yer vereceklerini yazıyorlardı ve bunun için mail atıp başvurmak yeterliydi. Ben de oldum olası yazmayı çok sevdiğim için hemen mail atmaya karar verdim dergi editörüne. Sağolsun Evren Bey ilgiyle karşıladı ve birkaç mailleşmeden sonra konu hakkında karar verip yeni sayıda yazmam hususunda anlaştık. Tabi ben çok mutlu oldum. Daha önce de üniversitede bir dergide yazmıştım. Bir de tabi şu anda şirketin dergisinde bir köşem var. Proje detaylarımızı yazdığım kısmın haricinde kendi kişisel köşemde de sevdiğim ve ilgi duyduğum konularda yazıyorum.

Dün yeni sayının çıktığını öğrendim ve heyecanla açıp inceledim. Benim yazımın da orada olduğunu görünce tuhaf bir duyguya kapıldım. Hem gurur hem mutluluk birbirine geçmişti adeta. Sizlerle de paylaşmak istedim. Bloglarımız henüz açılmadı sanıyorum ama yine de dns ayarları ile oynayıp bakabilenler için aşağıda linkleri paylaşıyorum. Umarım beğenirsiniz.

Bundan sonra dergide yazmaya devam edecek miyim henüz bilmiyorum. Devam eden birkaç blogger var okuduğum kadarıyla ama biz henüz bu hususta konuşmadık. Tek seferlik bir yazı gibi görünüyor şimdilik. Umarım bu heyecanımın devamı gelir ve burada veya başka bir dergide yazmaya devam ederim..

İşte Dergi'nin yeni sayısı burada. Ve benim yazım da burada..'Cezayir'de Kadın Olmak' başlıklı yazı. Tıklayın ve nasıl bulduğunuzu söyleyin yeter :)

Hepinize mutlu günler...

Yine neler yaptım ben yahu?

2011-04-06T11:11:00.001+01:00

Herkese Merhaba;

Yine bahar moduna girdiğimiz için pek bir enerji doluyum bugün. Havanın güzel olması; yeni yeni fikirler üretmeme sebep oluyor. Bir o kadar da bu hobi işlerine bağlanmama. Böyle yeni evimiz bir an evvel bitsin, şu yerleşme stresinden kurtulalım, sonra veranda tadında bir yer yapalım akşamları oturmak için, bahçeye de türkiye dönüşünde birkaç maydanoz, roka, dereotu, chery domates alalım ekelim, sonra masamızı çıkaralım atalım orada bilimum hobi işleri yapalım istiyorum. Nedense böyle bir hayala daldım bu sıralar. Oysa kafamdaki yarattığım şey ne kadar da buranın dışında aslında bambaşka bir yere ait. İşte adapte etmeye çalışacağız bu şantiye ortamına ne kadar olabiliyorsa..Hayallerimizi de yontuyoruz yeri geldiğinde tamamen kaybetmeden..

Bu ne derseniz size cevabım : PAMUK ŞEKERRRRR olacaktır :)

Bu eserimin adı da UYDURUK KUŞ :)

Bunu içi her ne kadar kahve gibi görünse de o aslında ÇAY çünkü kahve yazısını sığdırmamı bekleyemezdik :)

Bu da minik bir MANTARCIK

Bunlar Broş olarak kullanılmak üzere yapıldı hatta kullanılıyor her gün bir tane olmak üzere..

Şimdi de sıra yeni fimo yemeklerde;

Bu sıra en çok canımın çektiği şeyleri yaptım. Yakında Dayıcım Burger de yapabilirim (Bilenler bilir) Yanına da limonata :)

Bu da tavada yumurtaaa. Sepete koymak istedim yumurtaları aslında ama onu beceremedim. Tava da biraz yamuk bir tava oldu..Pişerken de sapı eğildi altına folyo dan destek yapmama rağmen. Bu mutfak malzemeleri hususunda henüz acemiyim..

Bu da pasta olarak düşünülen bir şey..Altta da minik bir dilim var :)

Hadi bakalım şimdi yemek vaktiiiii..Herkese güzel günler :)

Günden güne büyüyen ve güzelleşen kediciklerimiz

2011-04-05T17:21:00.000+01:00

Kediciklerimiz günden güne büyüyor ve yaramazlaşıyorlar. Artık minikler sepetlerinden de çıkmak için can atıyorlar. Tırmanmaya başladılar bile. Annem mavi gözlü oldukları için onları bana benzetiyor. Ben de benzetmeye başladım hatta:) Sarı olan aynı ben:)

Tırnakları da yavaş yavaş batmaya başladı. İlk doğduklarından incecik ve kırılgandı. Şimdi sivrildiler. Ama patileri bir harika. Koyu renk olanların patilerinin altları kahverengi. Böyle pembiş pembiş daha sevimli ama..

Şu sıpanın tipine bakın nasıl da yayılmış anneciğinin koynunda. Alttaki sarı da çıkmak için can atıyor:)

İşte minik mutluluk dedikleri bu fotoğraftakiler!

Yine fimo, yine fimo

2011-03-30T10:11:00.000+01:00

Bugün tuhaf bir rüyanın etkisiyle uyandım sersem bir halde. Rüyamda öyle çok ağlamıştım ki sanki gerçek gibiydi ve yorgun düşmüştüm. O yorgunlukla başladım güne. İçim çekilmiş resmen..Böyle zamanlarda güne başlama hevesi gelmiyor insana, o sıcacık yorgandan dışarı kendimi atmak eziyet gibi oluyor. Sonrasında hemen alışıyorum tempoya ama aklımın bir kenarında hep ona varmak kalıyor. Ahh diyorum bazen uykumu güzelce alamadığımda; keşke öğlene kadar çalışsak sonra iş olmasa. Hani İtalyanlar yaparlar ya aynen öyle..Ya da Cezayirlilerin yaptığı gibi. Dükkanlarını 12 dedin mi kapatıyorlar sonra 4 gibi falan açan açıyor, açmayan da o sabahın kazancıyla yaşamına devam ediyor. Bunlarınki sırf tembellikten, çalışmaya isteksizlikten, hayata karşı beklentisiz olmaktan. Öyle olmak değil tabi amacım.

Dün yine kendimi tutamadım ve aldım fimolarımı önüme. Yaptıkça yapasım geldi. Dün Milli maç olduğu için beyler lokalde maç izlemeye oturdular ben de arkadaşım Ayşe ile evde takıldım. Ona da bulaştırdım sanırım fimo arzusundan. Birlikte sohbet ettik ve eğlendik. Kafamız dağıldı biraz iyi geldi. Zira bazen burada olmak bile insanın içini sıkabiliyor. Gün kötü başlamışsa, hava berbatsa, kimse işten kafasını kaldıramıyorsa veya bir problem varsa beter oluyor. Yoksa herhangi bir yerde olmaktan farkı yok. Aslında bazen nerde olduğunun da önemi olmuyor eğer mutluysan, huzurun varsa, sevdiğin yanındaysa ve koşulları güzelleştirebiliyorsan..Biz de elimizden geldiğince güzelleştirmeye çalışıyoruz yaptığımız minik şeylerle.

Bu sefer sanki daha kolay oldu benim için fimo ile upraşmak. Sanırım yavaş yavaş alışıyorum. O da bana alışıyor, hemencik kendini bırakıyor ellerimde:) Önceden fimoyu yumuşatmak için nasıl da savaşırdım adeta. Şimdi güzel ve sevimli şeyler üretmeye başladıkça daha çok fimom olmalı diyorum daha çoook..

İşte yeni fimolarım: Bu sefer kenarlarını delmeyi unutmadım, iğneyle deldim sonra minik halkalar geçireceğim içlerinden ve ta taaam kolye olacaklar veya başka bir aparat..

Bu benim cici çikolataaamm. Bence epey de benzedi. Hatta bir ara ısırsam diye düşünmedim değil:)

Bu da süslü çaydanlığım.

Vee geçenlerde Gül Yılmaz'ın bir videosunu izlemiştim oradan esinlenerek bu bıçağı yaptım. Gül Hanım bıçağın kesme kısmını soda kutusundan yapmıştı ama ben elimde öyle bir şey olmadığı için aliminyum folyo'dan yaptım birkaç kere minik minik katlayarak ve makasla keserek..Bu arada mutlaka görmelisiniz Gül Yılmaz'ın harikalarını. Buradan bakabilirsiniz Facebook Sayfası ve Bloğuna...

Bu da yine internette gezinirken gördüğüm bir örnek. Kapı tokmağı :) Benim gördüğüm daha harika bir şeydi ama ben ancak bu kadarını yapabildim. Broş gibi kullanabileyim diye de arkasına siyah oval bir kısım yaptım kenarlarını da kafama göre yuvarladım..

Bu da okuma koltuğum. Üzerinde miniş yastığı da var. Üst kısmında da halka takmak için deldiğim kısımı görüyorsunuz.

Bu da içi kahve dolu bir fincan. Alttaki tabak önceden yaptığım tabak. Beyaz fimom bitmesin diye eski yaptığımı altına koydum. Pişince ikisi takım gibi olacak. Bunun da kenarından kulp kısmından halka geçirebilirim diye düşündüm.

Aklımda yapılacak daha bir sürü fikir var. Öyle harika şeyler yapıyor ki insanlar bazen hayret ediyorum. Ama inanılmaz bir olay bence bu fimo. Biraz beceri biraz hayal gücü ve biraz da hırsla süper şeyler yaratılabiliyor. Bu yaptıklarım benim için şahsen çok değerli çünkü inanın bu kadarını bile çıkartabileceğimi düşünemiyor, ben hayatta öyle yapamam diyordum. Yapabiliyormuşum meğer :) Çok seviniyorum. Yeni yeni şeyler öğrenmek istiyorum. Türkiye'de olsam ama kesin bir gruba katılır veya bir kursa giderdim ya da Gül Hanım'ı arayıp sizin çırağınız olabilir miyim derdim :)

Mutlu kalın!

Yeni fimo denemelerim bisküviler, kekler ve totorooooo

2011-03-27T11:24:00.001+01:00

Cuma günümüzü anlatmak istiyorum şimdi de size. Hep iki gün tatilin nasıl da güzel bir şey olduğunu düşünüyorum böyle zamanlarda. Yaşamayanlar bilemez bir güne insan neler neler sığdırmaya çabalıyor. Oysa Türkiye'deyken iki gün bile yetmez bazen insana. Burada zamanla da yarışıyoruz aslında. Zamanı kullanmayı öğreniyoruz.

Uyandığımda saat çok geç değildi aslında. Kalkmak istemedim düşündüm, biraz hayal kurdum biraz sıcak yatağımın keyfini çıkarttım. Sonra salona gidip tv de müzik kanalını açtım, içimi güneşle, kuş cıvıltılarıyla ve müzikle doldurdum güne iyi başlayabilmek için. Giyinip odadan çıktım ve yemekhaneden maydanoz ve ekmek almak için çıktım. Sabahın o hafif serinliği yüzüme vurdukça daha da enerji doldum, o müthiş kokuyu çektim ciğerlerime. Biraz ağırdan aldım yürümelerimi. İyi geldi. Tabi kedicikler de benimle yürüdüler. Kampımızın kedileri yani bizim eski versiyonlar, şimdilerde büyümüş hatta kocaman olanlar..

Odaya geldiğimde eşim de uyanmıştı. Ben tabi hemen kahvaltıya giriştim. İnternetten görüp çok sevdiğim bir şeyi hazırlamaya karar verdim onun için. O baykuşları benim kadar sevmese de yine de kendi sevdiğim bir şeyi de hayata geçirmek hem de ona sunmak güzel olacaktı..Aslında yemesi de bir o kadar zevkli. Daha sonra o da benim için farklı baykuş versiyonları deneyeceğine söz verdi:)

İştee baykuşummm.. Afiyetle yenilesi bir şey oluyor. Denemenizi tavsiye ederim. Genelde anneler çocukları için hazırlıyorlar özellikle de yemek yemeyen çocuklar için. Ben de eğlence olsun diye hazırladım. Bir nevi pazar kahvaltısı sayılır tabi bizimkisi..

Şimdi de sıra büyük bir heyecanla yaptığım fimolarımda. İnternette hep görüyordum fimo ile yaratılan şaheserleri. Acaba ben de onlar gibi yapabilir miyim diye düşünüp duruyordum. Ve cesaretimi toplayıp yapmaya karar verdim bu tatil gününde. Başarılı da oldum diye düşünüyorum. Yalnız ilk deneme olduğu için kolye apartı olmak üzere kullanmak istediklerime delik açmayı unuttum. Belki onları sonradan delebilir ya da silikonlayabilirim tabi tutarsa. Olmazsa da şimdilik böyle kalsınlar. Bir dahaki sefer minik halkalar için delikler açarım artık..Bakalım beğenecek misiniz :):)

Bunlar mini mini petit beurre bisküvilerim :)

Bu da en sevdiğim animasyon kahramanı tombik Totoroo. Miyazaki'nin harika animasyonlarından sadece biri. Onu eşim yaptı benim için. Bu hususlarda oldukça kabiliyetlidir kendisi. Ne yalan söyleyeyim bazen onu kıskanıyorum :) Ben de bir tane yaptım totoro o da aşağıda. Benimki kamyon çarpmiş gibi oldu :( Onu broş olarak kullanacağım sanırım yassı olduğu için. Henüz karar vermedim..

Şimdi de toplu geçit töreniii. Minik muffinlerimi de çok sevdim ben.Çilekli ve güllü iki tane yaptım.Beyaz olan yuvarlak şey tabak :) Bir de meyveli kurabiye var yanında bir dee kiraaaz:)

Bir soru: Piştikten sonra beyaz renk fimonun rengi epey açıldı bende. Bunun için yapılacak bir işlem var mı acaba? Bir cila ya da boya atmak gerekiyor mu? Yanımda öyle bir malzeme olmadığı için ben direk fırından çıktıklar gibi kullanmaya başladım.Beyazlar buzlu cama benzer bir hal aldı. Diğerlerinde bir sorun yok sadece parlamıyorlar hepsi o biraz matlar. Bu konuda bilgi alabilirsem ilgilenenlerden çok sevinirim..

Mistik Restaurant Tizi-Ouzou

2011-03-26T18:09:00.000+01:00

Haftanın bizim için ilk gününe harika başladık bugün. Hava nasıl güzel anlatamam. Buradayken yani kamptayken yeşillerin, kuşların ve doğanın yanıbaşındayken güneş daha da mutlu ediyor insanı. Daha az çalışıp daha çok kendine zaman ayırmak istiyor insan. Sanırım en zor tarafı da bu. Penceremden o çizgi film bulutları gördüğümde içimde bir şeyler kıvılcımlanıyor ve kendimi toprağa, çimene bırakmak istiyorum.

Cuma tatil günümüzdü bu hafta. Biz yine evimize gitmemeye ve tatilimizi kamptaki minik evimizde geçirmeye karar verdik. Perşembe akşamı şehre indik alışveriş yaptık ve yemek yedik eşimle baş başa. Zaten gidilecek çok fazla alternatif yeri olan bu yerde harika makarna yapan o en çok sevdiğimiz restoranta gittik. 'Mistik'. Eski yerini daha evvel blogda göstermiştim size. Şimdi mekan yeni bir yere taşındı, büyüdü, modernleşti ve güzelleşti. Hatta canlı müzik de var artık restorantta. Hem de son derece iyiler. Fotoğraflarla biraz tanıtmak istiyorum size bu yeri. Yalnız makinamız olmadığı için yanımızda cep telefonundan çektiklerime yetineceğiz şimdilik.

Restorantın giriş kısmı. Sağ tarafta da kocaman bir balık havuzu var. Biraz kasvetli bir hava esiyor gibi olsa da girerken içerisi hiç de öyle değil.

Buradan hoş bir görüntüsü olduğunu biliyorum. Bir çok restoranta göre iyi sayılır hatta. Yalnız böyle güzel bir yer olmasına rağmen masaların üzerindeki kağıt korumalara halen şaşırarak bakıyorum.

Bu benim en sevdiğim makarna. Peynirli Penne. Birçok yerde yedim ama lezzetini en çok beğendiğim burası oldu. Gelenlere şiddetle tavsiye ederim. Penne au fromage :)

Bu da limon soslu ve maydanozlu tavuk. Sosu enfesti. Buradan bakında aslında görüntüsü çok basit fakat tadı damağıma layıktı.

Bu da tavuğun yanında servis edilen safranlı pilav, kremalı karnabahar graten ve patates kızartması. Karnabahar oldukça lezzetliydi fakat buranın pirinçlerinin tadını sevmediğim için pilavı yemeği tercih etmedim.

Bu da bir hatıra fotoğrafı. Mistik hatırası:)

Yaşam alanımız

2011-03-21T14:56:00.001+01:00

Bugün yine günün yarısını yağmurlu diğer yarısını güneşli geçirdik. Geçip gitmedi hoş henüz ama öyle yazıverdim birden. Yine pencereden dışarıdaki yeşillere baka baka yazıyorum yazımı. Pencerenin yanında oturmak güzel. Sarı kedimiz Behlül de yine boş olan ofis koltuklarından birinde öğlen uykusunu uyuyor. Bir yandan da hayatından memnun olduğunu bize ısrarla göstermek istercesine gırrlıyor..

Bense az evvel bugün acil olarak yapmam gereken işlerimi bitirdim. Maillerimi yolladım. Şimdi ufak tefek şeyler kaldı sadece. Biraz stresim azaldı. Rahat rahat çalışmak en güzeli, bir yetişme heyecanı yaşamadan. Bloguma da zaman buldukça parça parça yazıyorum. Bilmiyorum Türkiye'de herkes okuyabiliyor mu? Açıldı dediler bloglar ama hala beni okuyamayanlar var. Artık nasıl bir çözüm oldu bu böyle anlayamadım. Şimdi biraz buradaki yaşamdan bahsedeceğim. Yeni yaşam alanımızdan. Minik evimizden ve sınırlı hayatımızdan. Aslında sınırlarımızın çok da geniş olmaması bazen iyi bir şey gibi gelse de yine de kendimi çoğu zaman şu tur reklamlarında hayatı haritada minicik bir alan olarak çizilen kadın gibi hissediyorum. Herşey hergün bildiğim gibi. Yine de güne iyi başladığım zamanlarda minik hazlar yaşıyor, yaşamak ne olursa olsun güzel diyebiliyorum. Burası bizim için bir test alanı gibi. Kendimizi sınıyor, sınırlarla yaşamaya çalışıyor, sabrediyor ve kendimizi kontrol etmeyi öğreniyoruz. Böyle düşünmek iyi geliyor. Çünkü bir sonu olduğunu ve bu zamanların geçeceğini biliyorum.

Burası evimizin bulunduğu şehir. Tizi Ouzou. Burayı seviyorum. Sokaklarını, içleri hınca hınç dolu olan minik dükkanlarını, renkli kapı önlerini v.b Şehir olmasını seviyorum. Az da olsa imkanları olmasını seviyorum. Bazen öyle bir an geliyor ki sadece oraya gidebilme ihtimalimiz olmasını bile seviyorum. İçinde bir sürü güzellik barındırıyor. Bu fotoğrafta gördüğünüz cadde en uzun ve bilindik caddesi. Burada bir sürü mağaza var restorant var bakkal veya manav var hediyelik eşyacılar, kumaşçılar, beyaz eşyacılar, var. Bir gün çıktığımda daha detaylı çekeceğim hepsini. Bu sadece başlangıç olsun şimdilik.

Burası ofisin koridoru. Akşam geç bir saatte çektiğim için siyah beyaz yapma isteği geldi. Bu koridoru gün içinde kimbilir kaç defa arşınlıyorum. Sağlı sollu ofisler var. Prefabrik bir yapı ve işte ofisin tamamı bu kadar.

Burası da şu anda kaldığımız misafirhane. Ya da diğer adıyla bungalov. Pek bildiğimiz bungalovlar gibi olmasa da burada herkes bungalov diyor. Bizse pembe köşk diyoruz. Ne kadar ironik değil mi :) Evimizin civarının daimi kedisi behlül ve eşim. Yazın çok güzel oluyor. Hemen yan tarafta kocaman üzüm bağı var. Arkada ucu görünen yer mühendis lokali. Ve sol tarafta da böyle iki tane daha prefabrik ev var. İçlerini de çekip göstereceğim size. İki kişilik bir aile için; iç alanı da güzel değerlendirilirse pek sevimli ve kullanışlı bir yer olur. Tabi bizim yeni ev bu kadar yok. Bunun tamamı 80 metrekare falan. İki odası bir salonu açık mutfağı ve banyosu var. Bizim evde ise salon açık mutfak bir oda ve bir de banyo var. Toplamda 25 metrekare falan ediyor sanıyorum. İşte hala yapım aşamasında olan evimiz. Pembe olan gibi prefabrik değil betonarme.

Önünde yine verandası ve minik bir çimen alanı olacak sanıyorum.

Burası salon kısmı. Hemen fotoğrafın sağ kısmı mutfak olacak kısım. Yani daha alan var sanmayın hepsi toplamda bu kadar. Görünen kapının sağ tarafını (bana göre sağ) buzdolabını falan koymak için kullanacağız. Kapıdan da yatak odasına giriliyor. Banyonun girişin yaka odasından ebeveyn banyosu usülü. Alan daha kullanışlı olsun diye içeriden açtırdık kapıyı. İyi de oldu bence.

Işıktan pek net çıkmasa da burası da yatak odası. Gündüz işçiler çalıştığı için çekemedim. Biraz alelacele oldu.

Bu da banyooooo.. Sağ tarafta duş yeri var. Bir lavabo ve bir tuvalet. Sanırım bir de çamaşır makinası için gider yeri olacak. Banyo aslında epeyce büyük. Yani eve göre kullanışlı. Dolap falan koysan sığar yani havlular için falan. Aslında bu ev tr de olsa ya da burada ikea olsa ve ben daimi burada oturacak olsam nasıl da güzel döşerdim şaşardınız. İkeada mini mini odaları evleri görüyoruz ya aynen öyle işte. Ben kendi kendime zaten hayaller kuruyorum bakıp eve. Bakarsınız burada kalacak olursak evimizi boşaltırsak gene kendi elimden geldiğince birşeyler yapar düzenlerim..

Evimizin şekli şemali yerine gelince ben yine fotolar koyarım. Bu yazı daha çok yeni yapılan evimizi merak eden annem ve babam içindi..

Mutlu kalın...

Alger merkezden görüntüler

2011-03-19T14:30:00.000+01:00

Bugünlerde hava yine bahar gibi, mis kokulu, sıcak ve güneşli. Biz de bundan faydalanıp başkentin büyüsüne kendimizi bıraktık. Her zaman durağımız olan Didouche Mourad caddesine gittik. Sokaklar delicesine kalabalıktı. İnsanlar Türkiye'deki gibi telaştan ve karmaşadan uzak sakin bir şekilde sokaklarda dolaşıyorlardı. Onların bu kayıtsızlığı bazen çok hoşuma gidiyor. Sanki dünya yıkılsa umurlarında değil. Ama bazen de çok sinir bozucu olabiliyor. Örneğin eylemlerin olduğu zamanlardaki sessiz ve sakin tavırları beni deli etmişti. Her tarafta insanlar telaş içinde ne olacağını sorgularken onlar sanki bir şey yokmuş gibi rahatlardı.

Binaların mavi beyaz görünümü ve mimari güzelliği artık alışmış olmama rağmen beni hala cezbediyor. Büyük bir heyecanla izliyorum tüm detaylarını. Keşke daha çok vaktim olsa ya da daha sık gidebilsem. O zaman tüm günümü sadece fotoğraf çekmeye ayırabilirdim. Böyle kısıtlı zaman olunca insan etrafa mı baksın yoksa fotoğraf çekmeye mi çalışsın alelacele bilemiyor.

Kuyumcular da başkentte son derece renkli. Bazen çok zevksiz olduklarını düşünsem de şimdilerde daha büyük bir ilgiyle inceliyorum vitrinleri. Aslında o kadar da kötü olmadığını görüyorum. Örneğin bir şey demesinler diye telaştan net çekemediğim sağ taraftaki Fatma'nın eli olan kolye ucuna bayıldım. Bu figürü hep beğenirdim ama buraya geldikten sonra daha çeşitli versiyonlarını görüp hayran kaldım. Neredeyse her kuyumcuda var. Bereket sembolü olarak kullanılıyor. Ayrıca zümrüt yakut ve safir taşlı kolyeler de epeyce çok.

Bir de böyle arabalar görmeye bayılıyorum. Hep eski modelleri görüyoruz yollarda. Ha döküldü ha dökülecek gibi zorla ilerlemeye çalışan. Sırf gürültü yapmakla kalmayan durmadan bozulan ve havaya zarar veren otomobiller çok fazla.

Ve tabi güzel ve işlemeli kapıları en çok sevdiklerimden. Sol taraftaki fotoğrafta bir süs eşyaları satan dükkanın kapısını görüyorsunuz. Sağ taraftaki ise bir otel girişi.

Burada da Didouche Mourad caddesindeki bir apartman kapısının girişini görüyorsunuz. Böyle açık kapıların ardında ne olduğunu merak edip bakmaya bayılırım.

Burada da az evvel yukarıda kapısını gösterdiğim otantik ve geleneksel süs eşyaları dükkanının içini görüyorsunuz. Bu tarz dükkanları başkentte sıkça görebilirsiniz. Oldukça eğlenceli oluyor içini gezmesi. Bir sürü enteresan objeyle dolular. Sanki İndiana Jones filmlerinde zorlu uğraşlar sonunda bulunan hazine dolu odalar gibi geliyor bana. Belki de fazla hayal kuruyorum :)

Burada da iki tane fener görüyorsunuz. Daha bir sürü fener, tablo, ferforjeden kapılar, tahta oyma vazolar, kumdan heykeller, kilimler ve aynalar var. Bir dahaki sefere daha detaylı çekim yapmayı düşünüyorum.Umarım sevmişsinizdir bu yeni başkent yolculuğumuzu..

Mini miniler geldiiiii

2011-03-16T16:17:00.000+01:00

Merhaba;

Biliyorsunuz benim güzel prensesim Charlotte hamileydi. Kocaman bir karnı vardı. Ha doğurdu ha doğuracak diye gün sayıyorduk ve bir türlü doğurmak bilmiyordu..Artık son zamanlarda takipçisi olmuştum nerede doğuracak acaba diye. Bir yandan da ya bir yerde doğurur de göremezsem ilgilenemezsem diye endişeliydim. Geçen gece yine benim tosbiş evin kapısına geldi. Normalde karnı aç olduğunda geliyorsa direk ayağıma dolanıyor miyavlıyor ve yemek kabını koyduğum yerine gidiyordu. Bu sefer öyle yapmadı. Hafif hafif miyavlayarak yatak odasına gitti. Ve kapalı olan gardrobumun önünde miyavlamaya başladı. Zaten o önceden beri oraya kafayı takmıştı ama ben kıyafetlerimiz var diye açmıyordum kapısını. Eşim bu doğuracak bu gece sancısı tutmuş belli ki dedi. Napalım diye korktuk önce.. Dışarıda yer bulamamış kendine belli ki bize güvenmiş gelmiş..Onu nasıl sevdiğimizi çok iyi biliyor. Hemen çamaşır sepetimizin içine çarşaf serdik ve ona pofidik bir yer yaptık imkanlarımız dahilinde. Zira başka koyabileceğimiz bir yerimiz yoktu. İçine oturdu hemencik. Doğuracak belli. Çünkü normalde ben ortalarda dolanırken o hayatta oturmaz sepetin içine gelir kucağıma oturur veya benimle dolanır. Başında bekledik sevdik okşadık korkmasın endişelenmesin diye. Sonra dolaba doğru gitti yine aklı orada kaldı. Ben de dolabın alt kısmındaki alanı boşaltmaya ve sepeti oraya taşımaya karar verdim. Ortada kalmak istemedi Charlotte dolabın daha güvenli olacağını düşündü sanırım. Gecenin ilerleyen saatlerinde uykumuz geldi yattık. Tabi aklımız da onda. Bizimki kandırdır herhalde diye düşünmeye bile başladım ben hatta. Sonra yanımıza geldi uzandı ayak ucumuza. Ben tabi heyecandan uyuyamıyorum. Bir de ya yatağa falan doğurursa diye telaş yaptım halbuki doğurmaz biliyorum:)

Gözümü bir açıp bir kapatıp ona kulak kabartıyorum arada sırada. Sonra bir ara dalmışım. Bir uyandım bizimkinden hafif bir ses geliyor. Biraz daha dinledim rüzgarın sesinden onunkini ayırmaya çalıştım. Çünkü o gece inanılmaz bir fırtına vardı. Arkadan viyyyk diye bir ses geldi. Anaaam dedi gelmiş bebişler. Hemen eşimi uyandırdım saat 3.5 falandı. Işığı açtık bir de ne görelim 3 tane miniş var sepetin içinde. Biraz baktık sonra rahatsız etmeyelim diye tekrar ışığı kapatıp yattık. Sabah baktığımızda bebişler 5 olmuştu bile. Hemde hepsi birbirinden farklı ve de tatlı..İki tanesi az çok benziyor siyah renkte ve çok ama çok hafif kırcılları var. Biri tam da sevdiğim gibi turuncu beyaz ve siyahlı hemde uzun tüylü diğeri inekvari bir havada siyah beyaz:) bir diğeri de yine safran sarısı. Miniş elleriyle annelerinden süt içmeye çabalıyorlar. Hemde minicik olmalarına rağmen tırnakları bile var. Göbekleri ve avuçları pespembe. Gözlerden eser yok:) Kulaklar miniminnacık ve pembe. Nasıl tatlılar anlatamam. Evimize heyecan geldi mutluluk geldi. Sürekli gidip ne yapıyorlar diye kontrol ediyoruz. Dolabın kapağını da aralık bırakıyoruz ki çıkmak istediğinde çıksın ama içerisi de loş olsun rahatsız olmasın diye.

Yeni ve heyecanlı bir macera başladı bizim için yeniden. Şimdi tek stresimiz büyümeye başladıklarında ne yapacağımız. Kampta Charlotte'un önceden doğurduğu kediler de var artık büyüdüler. Kampı kediler basmış gibi:) Bunlar da büyüyünce şenlik olacak:) Bizim bebişlerin en güzel zamanlarını görmek için heyecanlanıyorum. O yürümeye çalışma çabalarını, popolarına vura vura gidişlerini, gözlerinin açılmasını ve yaramazlıklarını..Böyle bir olaya şahit olmak, yeni bir hayata bakmak son derece güzel, duygulu..İşte minişlerimizin ilk fotoğrafları..

Bu benim kara böceğim. Çok tatlı maşallh ona. Adını salem mi koysam dedim ama şantiyeci eşinin şantiyeci kedisi olduğu için adını beton koyduk:)

Bebeklerin durduğu yer buradan belli oluyor. Gördüğünüz gibi kıyafetlerim yukarıda askıda. Neyse ki daha küçükler ya bişey yapamıyorlar. Az büyük olsalardı o kıyafetlerin vay haline:):)

Bu da en çok sevdiğim diyebilirim. Eskiden bu kedişe benzer bir kediş vardı adı tucurnu idi. O öldü. Ben onu çok severdim. Bu da o renkte. Hemde canlı parlak ve uzun tüylü. Böyle pofidik bir kedi olsun istiyorum ve annesi kadar sıcakkanlı. Ama biliyorum hiç bir kedi Charlotte kadar sevgi dolu ve sıcak kanlı olamaz. O çok değişik bir hayvan. Minik kulakları da tam çerezlik. Maşallah onlara. Evimize neşe getirdiler. Hemencik büyümesinler azıcık tadını çıkartalım. Büyüdüklerinde minik hallerindeki gibi sevimli, oyuncu ve süt kokulu olmuyorlar. Ama yine de ben onları çok seviyorum. İyiki bizim miniş kedilerimizsiniz. Hoşgeldiniz yeni hayatınıza iki günlük bebeklerim benim:):)

Güneşle gelen mutluluk

2011-03-13T13:50:00.002+01:00

Hava bugünkü gibi güneşli olduğunda neler neler istiyor insan.. Kuşlar gibi özgürce uçabilmek bile var aklımda. Kediciklerimiz de pek mutlu bu güzel günde. Pencere önünden kuş cıvıltılarını dinliyor, bahçede bir o tarafa bir bu taraf koşturup duruyorlar. Charlotte’umuz hala doğumu bekliyor. Artık karnı iyice kocaman oldu. Geçen seferkinden epey farklı. Bazen yokuş çıkarken yorulup duruyor dinleniyor. Ama en çok sevgi istiyor. Bende ona karşı sevgi bol olduğu için her fırsatta kucaklaşıyoruz. Onun karnını okşuyorum, bebeklerle konuşuyorum. Hatta kucağımdayken kedicikler nasıl hareket ediyorlar pıtır pıtır. İnsanın içi bir hoş oluyor. Artık gelseler de o da rahatlasa biz de

Nasıl da elimin üzerine koydu minik pofidik kafasını da orada horul horul uyudu Charlotte'um. Benim güzel prensesim, sıcakkanlım. Onunla uyumak en sevdiğim şeylerden biri. O benim yanımda huzurlu ben onun yanında. Bazen kendime inanamıyorum, bir kedi nasıl böyle sevilebilir diye..

Ofise girip benim odamı buluyor ve geliyor. Boş olan koltukta uyuyor öğlenleri genelde. Bazen masama gelip bana merhaba diyor ve pencereden dışarıyı izliyor. Onun da kendince hayalleri var gibi. Mesela güzel ve besili kuşlar:)

Sarı olan Behlül. Önceden adı Safrandı aslında ama. Onu buradaki arkadaşıma vermiştim baksın evde diye. Şimdi onlar Türkiye’de oldukları için dışarıda kalıyor. Son derece yaramaz ve oyuncu. Bazen bıktırırcasına. Tombik olsa daha sevimli olurdu ama ne yazıkki uzunlamasına büyüyor:) Garfield olamayacak yani…

Bu da kaldığımız yerin kapısının önü. İşten çıkıp eve geldiğimizde genelde bekleyenlerimiz oluyor böyle. İnsan mutlu oluyor. Ama üzülüyorum da ben. Böyle top olmuşlar öylece duruyorlar ya içim gidiyor. Yine de diğerleri kıskanmasın ama ben en çok ilk göz ağrım Charlotte'umu seviyorum. O başka...

Sesim

2011-03-09T14:32:00.000+01:00

Dün yine Cezayir'in o güzel havasını soluyup, yavaşça eve doğru yürürken kendi kendime konuştum. Sesimi dinledim uzun zaman sonra ilk defa. Kuş cıvıltıları ile karışan o tiz sesimi. Ama aynı zamanda da bana hep ahenkli gelen. Sesime hiç de aşina değilmişim ben oysa. Kaç kişi kendini dinliyor ki artık? Kaç kişi biliyor sesindeki buğuyu ya da titremeyi? Ben de bilmiyordum. Dün öğrendim sanırım ilk kez. Ama gerçekten. Bazen ses kayıtlarından veya video görüntülerinden duyuyordum kendimi. Bir yabancıydı sanki konuşan. O ses benden mi çıkıyordu? Peki ben böyle konuşuyorsam nasıl dinliyordu insanlar? O yazarken kelimelerimde hissettiğim büyü neden sesim de yoktu? Şimdi artık anladım. Yabancıymışım ben sesime yıllardır. Dün tanıştık onunla.

Bazen gece yatmadan evvel sesli sesli okurum kitaplarımı. Ama o an kendimi dinlemem sadece kelimelere odaklanırım. Hiç sadece duymak için söylememişim meğer. Şimdiye dek sadece ben diye biri vardı burada; şimdi o ben değişti, dönüştü ve güzelleşti. İçi boşmuş meğer biliyorum dediklerimin, onları doldurmaya başladım bir bir. Üşenmeden, sıkılmadan ve tüm gerçeklikleriyle. Bir tek yolda olmaya, yolda kalmak istemeye çare bulamadım. İçimde dinmek bilmeyen o gitme arzusu hala var. Keşfetmek, bulmak, buldukça yenilerine yönelmek ve hep yazmak. İçimdeki bu ruhu engellememeyi, ona yön vermeyi öğreneceğim artık. Soramadıklarımı soracak, anlam veremediklerimi ise yeniden anlamlandıracağım. Kim sadece kendi sesiyle bunları yapabilir ki! Sadece ses deyip geçmeyin, sadece bir gün deyip geçmeyin, sadece bugünlük deyip geçmeyin ve asla sadece hayal etmeyin. Sesimiz içimizdeki karanlığı ele verir bir an gelir, veya hiç tanımadığınız biri olursunuz bir de bakmışsınız, nasılsa daha çok günler var der bugünü ertelersiniz bir de bakmışsınız seneler geçip gitmiş, nasılsa yarın gidecek şimdi benle kalsın dersiniz ama bakarsınız ki bilmeden zaten siz, o olmuşsunuz, o sizi kendine hapsetmiş.

Her şeyin yaşadığınız anın içinde anlamı var. Bilirim bazıları sonradan güzelleşir, belirir ve göz alır ama onlar hep özlenenlerdir. Yani özlenen; geçip gitmiştir. Kalansa sadece kendiniz, sesiniz, elleriniz, gözleriniz ve onların size getirdikleri....

Rağmen

2011-03-08T13:53:00.000+01:00

Güneşli bir günde yazmak sanırım en güzeli. Yine de blogların hala okunamadığını bilmek de can sıkıcı. Çoğu kişi artık okuyabiliyor sanırım dns ayarları v.s oynayarak. Ama annem, babam ve birkaç arkadaşım okuyamıyorlar hala. Ne olacak bu durum, nasıl sonuçlanacak merak içerisindeyim.

Yine de herşeye rağmen yazıyorum.

Herşeye rağmen yazmayı seviyorum.

Güneşli bir gün ama kış olmasına rağmen inatla penceremi açıyorum.

Bugün kadınlar günü, koftiden bir gün aslında. Sonuçta değişen bir şey yok. Kadınlar yine üzgün, yine çaresiz, yine yalnız. Yine de herşeye rağmen gülümsüyorlar ve yaşıyorlar.

İnternetin berbat olmasına rağmen ısrarla sayfayı yeniliyorum ve bekliyorum.

Tatilin gelmesine daha birkaç ay olmasına rağmen şimdiden hayal ediyorum.

Yorgun ve uykusuz olmama rağmen hala ayaktayım.

Tüm pişmanlıklarıma rağmen hala kendimi seviyorum.

Beni üzen insanlara yaptıkları onca şeye rağmen hala ulaşmaya çalışıyorum.

Kadınları anlamaya çalışmamalarına, işin kolayına kaçmalarına, gerekli özeni göstermemelerine, dinlememelerine, aldatmalarına, oyunlarına ve bencilliklerine rağmen erkeklerden nefret etmiyorum duruyorum, bekliyorum ve sadece sinirleniyorum.

Erkekleri çıkarları için parmaklarında oynatan para delisi kadınların dünyada var olduğunu bilmeme, çevremdeki kadınların erkeklerine sadık olmadıklarını görmeme, kadınlıklarını kullanarak bir yerlere gelmeye çalıştıklarını bilmeme rağmen kadın olmaktan nefret etmiyorum.

Hep birşeylere rağmen yaşıyoruz. Engellere rağmen ilerlemeye çalışıyor, tüm yapamadıklarımıza rağmen yenilerini üretmeye çalışıyoruz. Yaşamak belki de bu. Yaşamın kendisine rağmen; yaşamın tadına varmaya çalışmak. Hep bir yerlere gitmeye, bir yerlerden kaçmaya çalışan kadınlar görüyorum etrafımda. Yapamasalar da ümit edenleri, hayal kuranları görüyorum. Onlardan biri oluyorum ben de kimi zaman. Oysa erkekler ne kadar da memnunlar bulundukları yerlerinden, konumlarından, yaşamlarından. Değiştirmeye çalışan hep kadınlar. Biz yine de tüm bu olan bitene rağmen delirmiyor, çıldırmıyor, hayattan nefret etmiyor, maskelerle de olsa bazen, yine de gülümsüyoruz. Neden yaratıyoruz kendimize onlarca. İyiki o nedenler var.

Bu yazıya kadınlar günü vesilesiyle başladım aslında ama içimden yazmak gelmedi. Ne de olsa kadınlar gününde kadınlar ile ilgili yazmak komik geliyor hala bana. Sadece yazıyoruz ve yazdıklarımız sayfalarda kalıyor. Hani klişe bir laf vardır ya her gün kadınlar günü diye aslında gerçekten öyle olmalı ama kadın veya erkek diye değil her gün biz insanların günü olmalı. Her gün güne umutla bakabilmeliyiz, korkmadan, tereddütsüz, acısız ve hayallerimizle..

Ben şu anda 29 yaşındayım. Çok fazla şey görüp yaşamadım kimine göre, belki daha çok şey var göreceğim belki de bununla sınırlı kalıcak. Ama biliyorum ki bu dünyada kadınların yeri değişmeyecek.Ne kadar toplumda söz sahibi de olsalar, işleri kariyerleri de olsa ikinci planda kalacaklar. Erkek egemen dünya yerle bir olup da kadınlar bir anda belirmeyecek beyinlerde. Ben bu günleri göremeyeceğimi biliyorum en azından. Ama yine de bilmeme rağmen umut ediyorum. Bunca emeğin karşılığını bir gün alabilmeyi, yaptığımız şeylerin önemsenmesini, üzerimize yapışan kelimelerden kurtulmayı, değer verilmeyi istiyorum. Ben sadece ufak katkılar yapabiliyorum kendim ve kadınların adına bu hayatta. Ama fırsatı olanlar durmasın, bıkmasın, kadın olmaktan utanmadan, gerçekçi gülümsemelerle, kocaman adımlarla insin yeniden hayatın tam da ortasına.

Kadın olmak en güzel şey. Bunu keşke erkekler de yaşayarak anlayabilseler. Keşke hepimiz kadın ya da erkek daha güzel bir yer haline getirebilsek dünyayı. O zaman belki masallara da kendimizi kandırmaya da ihtiyacımız kalmazdı..

Görünür mü görünmez mi?

2011-03-03T15:48:00.002+01:00

Bugün hava yine güneşli mi güneşli. Ama aynı zamanda buz gibi. Böyle olmasını sevmiyorum nasıl da kandırıyor bizi..

Hava güneşli ama içim bulutlarla kapalı. Şu blog kapatma olayına deli oldum. Hem de çok üzüldüm. Nasıl saçma bir olaydır bu. Herşeyi yapabiliyorlar da o tüm bunlara neden olan blogu kapatamıyorlar, kurunun yanında yaş da yanıyor..O kadar uğraş, didin, yaz ve bekle ki okusun sevdiklerin, arkadaşların sonra bir bak herşey kapıduvar. Kimse okuyamıyor, göremiyor. En çok da emeklerinin gitmesine üzülüyor insan. Neyse ki ben de yedek almıştım fotoğraflarımı ve yazılarımı. Hard diskimin yanmasından ve onca hatıramın beni terketmesinden sonra bunu da kaldıramazdım sanırım. Her ihtimale karşı ben de wordpress'den sayfa açtım kendime..

http://tugbatekeli.wordpress.com

Ama yine burdan da yazmaya devam ediyorum zevkle.. Okuyanlar varsa çok mutlu olacağım. Sanırım yorum gelirse okunabildiğimi anlarım. Bu seferlik beni okuyabiliyorsanız benim için yorum yazın lütfen:)

Bir an evvel herkesin blogunun açılması ve düzgün şekilde görüntülenebilmesini diliyorum. Görüyorum ki birkaç arkadaşım yazabilmiş bloguna çok mutluyum. Ben burdan hepinizi görüyorum.Umarım siz de başarırsınız beni okumayı..

Tünellerimiz birleşti (Thenia/Tizi-Ouzou Projesi Naciria Tüneli)

2011-02-28T14:49:00.000+01:00

Dün özel bir gündü bizler için. Onbir aydır canla başla çalıştığımız Nasiria tüneli'nin doğu ve batı portalleri, eğlenceli bir törenle birleşti. Koşturmacamız erken saatlerde başlamıştı. Saat 10.00 civarında tünele indik. O kadar kalabalıktı ki. Ben bu duyguyu daha evvel de yaşamıştım Bouira'da yaptığımız tünelde. Ama o zaman ben de işin içine dahil değildim. Uzaktan izleyiciydim. Şimdi bir parça da olsa burası için birşeyler yapmış olma hissi daha da özel yapıyor içinde bulunduğum durumu. Ne de olsa bizler şu anda tarihe tanıklık ediyoruz. Bu tünellerde izlerimiz var. Çocuk büyütür gibi büyütüyor geliştiriyor ilerletiyoruz aşamalarını. Ben bunları hissediyorsam bizzat ilgilenen eşim kimbilir nasıl mutludur. Diğer herkesin de gözlerindeki ışığı ve kocaman gülümsemeleriyle yüzlerinin aldığı hali görmeliydiniz. Herkes bu işi kıza zamanda ve kazasız belasız başarmış olmanın sevincini üzerinde taşıyordu.

Güzel bir tören olması için elimizden geleni yaptık. Yerel çalgıcılar geldiler. Gayet de güzel çaldılar. Son derece de sempatiklerdi. Danslar edildi, hep bir ağızdan sevinç çığlıkları ve sloganlar atıldı. Tabi bol bol da fotoğraf çekildi. Bir tane profesyonel fotoğrafçı bir de kameraman vardı bende epey fotoğraf çektim Özgünce dergisi için. Tünel ağzında başladı eğlenceler, sofralar kuruldu. Daha sonra sembolik olarak delme işleminin yapılacağı yere doğru ilerledik kocaman bir kalabalıkla. Benim en çok sevdiğim kısım da burasıydı işte. En önde ilerledim ve arkama baktığımda kocaman kalabalık tünelin içinde bana doğru geliyordu. Bir yandan da müzik çalmaya devam ediyordu. Birleşmenin olduğu o an, karşıdan ışık görüldüğünde herkes sevinç çığlıkları attı yeniden hep bir ağızdan. Sonra kurban kesildi. Ama gülümsemeler hep devam etti gün boyunca.

Hava da şansımıza çok güzeldi. Bütün işler bitip de topluca yemek kısmına geçildiğinde yağmur atıştırmaya başladı. Bugüne özel harika bir döner hazırlamışlardı. Onun kokusuyla mest oldu, lezzetiyle de kendimizden geçtik. Yani anlayacağınız günümüz çabucak sona erdi ama çok eğlenceli ve gurur vericiydi. Şimdi sizi dünden fotoğraflarla başbaşa bırakacağım..

Eşimle ben gururla poz verdik objektiflere. Bu mutluluğu onunla paylaşmak ayrıca güzel birşey benim için.

Burada da ofisteki bayan çalışma arkadaşlarım ve görevli personelle birlikte poz verdik.

Bu amcanın ifadesi beni çok etkiledi. Çok sempatikti, güleryüzlüydü ama gözleri puslu bakıyordu sanki. Yılların yükü üzerindeydi belli ki. Keşke ismini sorsaydım diye çok düşündüm ama telaştan aklıma gelmedi. Sizinle paylaşmak isterdim oysa..

Bu da Cezayir'lilerin zurnası. Üzerinde çiçek işlemesi ve ve kenarlarında da zincirle sarkan bir takım aparatlar vardı. Ben çok beğendim. Orjinaldi sarkaçlarıyla ve tabi çıkarttığı sesle.

Bu da muhteşem lezzetli dönerimiz. Özenle hazırlayan arkadaşımız da Kenan..Bizi doyuruyor, bize bakıyor, aç bırakmıyor sağolsun :)

Bu da düne dair güzel bir hatıra fotoğrafı oldu. Bundan sonra herşeyin daha güzel olması ümidiyle..Hepinize kocaman sevgiler Cezayir'den...

Ev zamanı

2011-02-26T14:58:00.000+01:00

Daha evvelki yazılarımda yazdığım gibi burada iki haftada bir cuma günü; tatil günümüz. Neredeyse onbeş gündür kampta kalıyorduk, eve gitmemiştik. Perşembe akşamı kamptan çıkıp önce Alger'e gittik. Arabayla uzun yol gitmeyi unutmuşum resmen, midem bulandı, bitmek bilmedi sanki yol. Hatta yolları da unutmuşuz döneceğimiz yeri kaçırdık.Mecburen havaalanına girip oradan dönüş yapmak zorunda kaldık. Tabi delice güldük halimize. Havaalanına giriyoruz diye bagajı açtırdılar, girişte komik bir miktar olsa da ücret ödedik, sonra arabaların ilerlemesi için sıra bekledik. Komikti. Daha evvel hiç nedensiz bir şekilde havaalanına girmemiştik herhalde. Bu sadece bir yanlışlıktı. Ama eğlendik.

Daha sonra artık uğrak yerimiz olan Bab-Ezzouar alışveriş merkezine gittik. Zaten fazla da alternatifimiz yok birçok şeyi bir arada bulmak istediğimiz için. Cumaları çok kalabalık olduğu için perşembe'den gitmek daha akıllıcaydı. Yalnız bu sefer biraz geç çıktığımız için ofisten Alger'e de geç vardık bu yüzden çok fazla dolaşamadık. Eşimin kardeşi Can'da geldi yanımıza. Onu da gördük çok sevindik. Önce yemek yedik bir İtalyan restoranında. Ama inanamazsınız italyan lokantası demeye bin şahit lazım. Masanın üzerindeki örtüler bile sanki alelade bir köfteciye gelmiş izlenimi veriyordu insana. Ben makarna yedim tabi her zamanki gibi. O da harika değildi ama benim gibi bir makarna canavarı için iyiydi. (Fotoğraf makinamı yanıma almamıştım malesef size gösteremiyorum bu yüzden). Eşim de pizzasını pek beğenmemiş. Ama ana yemekten evvel kızarmış mozarella peyniri yedik ki şahaneydi. Ondan 5 porsiyon daha yiyebilirdim herhalde :)

Yine biraz dolaştıktan sonra sıcak çikolata içmek için alışveriş merkezinin kafeteryasında oturduk. Çikolatalar geldi ama sıcak değildi. Anında bitti tabi. Biz gene eğlenmeye devam ettik. Nasılsa bu uzun zamandır ilk çıkışımızdı; bu yüzden hiçbir şey sinirimizi bozamazdı. Olumsuzlukları da gülerek karşıladık. Epey oturduk sohbet ettik. Eve vardığımızda saat epeyce geçti.

Eve ilk vardığımızda benim o gülümseyen halimden eser kalmadı çünkü ev bildiğin kutup gibiydi. Nasıl soğuk anlatamam. Eee tabi doğalgaz sobası yanmıyor. Resmen on kat giyinip yattık. Yine de sabah evimde yatmış olmanın verdiği güzellikle uyandım. Kahvaltıyı epey geç yaptık. Can da geldi. Birlikte güzel bir kahvaltı yaptık sohbet ettik. Evimizde ısındı tabi bu arada. Yine de böyle uzun zaman sonra eve gitmek öyle tuhaf geldi ki. İlk başta hiç gitmek istememiştim eve çünkü resmen ev fikrinden soğudum yaşadığımız olaylar yüzünden. Sonra kavuşunca bir tepki verdim ona sanki onun suçuymuş gibi. Halbuki o sadece bir ev. Sonra eskisi gibi sarıldık birbirimize. Evim ona gülünce; bana tüm sıcaklığını gösterdi. Tabi sonrasında onu temizlemem şartıyla. Böylece miguellik günlerine geri dönüş yaptım hemencik. Bir rüyadan uyanmak gibi çabuk oldu. Çamaşır yıkamakla başladım. Ellerim hala çamaşır suyu kokuyor. Zaten bütün gece kokudan uyuyamadım. Cuma gecesi evde kalmadık. Kampa geri döndük. Bırakıp gelmek zor oldu o temiz ve güzel haliyle evimi. Dört bavul falan yaptım bu sefer her halde gelirken. Giymek istediğim tüm eşyalarımı aldım. Birkaç tane de ıvır zıvır. İnsan yanına almadığı şeyler için bu kadar mı üzülür. Herşeyimi orada bırakmaktan nefret ediyorum. Tabaklarımı, kaselerimi, fırınımı, kahve kupalarımı, baykuşlu tepsimi, çalışma odamdaki eşyalarımı kullanmayı özledim. Bu durumdan fena halde sıkıldım. Ya burda olmak ya da orada kalmak istiyorum. Birinden biri artık kesinleşsin lütfen. Böyle belirsiz yaşamak, ikiye bölünmek, nereye ait olduğunu bilmemek inanılmaz yorucu ve yıkıcı. Siz siz olun evinizin, eşyalarınızın kıymetini bilin. İçinde yaşayınca anlaşılmıyor ama kaybedince çok iyi dank ediyor.

Şimdi burada bize ev yapılıyor yani kampta. Şu anda kaldığımız misafirhanenin arka tarafına. Sanırım 25 metrekare olacak toplamda. Nasıl olacağını bittiğinde net bir şekilde göreceğiz; henüz yapım aşamasında. Tuğlaları örüldü. Daha bir aylık işi var gibi duruyor. Yalnız görünüşü itibariyle öyle minik ki- tabi bitince nasıl olur bilemiyorum- içine nasıl sığacağız allah bilir. Yatak odasına sanırım sadece bir tane yatak sığar. Mutfak bir tek tezgahtan oluşacak muhtemelen, kutu gibi de bir koltuk koyabilecek kadar oturma odası var. Tabi bir de banyo. Umarım şu anda göründüğünden daha büyük ve kullanışlı olur bitince. Umarım yatak odama gardrop sığar, kıyafetlerimizi salona koymak zorunda kalmayız. Ama en büyük umudum şu geliş gidiş probleminin bir an evvel halledilmesi ve güzelce evimize gidebilmemiz. Anlayacağınız bu ara ben hep umuyorum....

Pamuk prenses

2011-02-24T17:09:00.001+01:00

Çocuk zamanlarınızdan tanıdık bir masalı hatırladınız belki başlığı ilk gördüğünüzde. Ben de yazarken anılsadım aslında eski masalları. En sevdiklerim bir bir geçtiler gözümün önünden. Ama benim yumuş kedimden bahsedeceğim size yine. Onu nasıl sevdiğimi, nasıl özlediğimi anlatacağım.

Pamuğumun evimize ilk gelişini hiç unutamam. Bilmezdim o zamanlar bir kediyi bu kadar sevebileceğimi. Hatta bir kedinin insana yalnızlıklarında nasıl eşlik ettiğini, evin içinde olmasının insana nasıl mutluluk verdiğini bilmezdim. Onu alıp getirdiğimizde küçüktü daha ama minicik değildi. Karton bir kutuda kucağımda getirdim onu arabada. Korkarak her miyavladığında sakinleştirmeye çalışarak. Anlamalıydım aslında o an onu sevmeye başladığımı. Öyle güzel günlerimiz oldu ki birlikte hangi birini anlatsam ki maceralarımızla upuzun sayfalar dolar.

İnanamadığım kadar sıcak kanlı bir kedi charlotte. Küçükken beni bir dakika ayakta durdurmaz hep oturmamı isterdi ki kendine kucağıma yatabilsin. İlk zamanları hep benimle uyuyarak geçti zaten gün içinde. Ben mutfaktayken o mutfak koltuğuna oturur bekler, tuvaletteyken kapıda bekler, dolaşırken de yanımda yürürdü. Ara ara çok kızdırdığı zamanlar oldu beni ama onlar çok sonraları. Yeşil gözleriyle masum bakışını fırlattığı an hepsi uçup gidiyordu zaten.

Hamile kaldığında koca göbeğiyle ve uyuşuk tavırlarıyla beni hep güldürdü. Sonra bebişler doğurdu onları büyütürken yine bir ilki yaşattı bana. Şimdi yine hamile. O heyecan dolu anlara geri döneceğim için mutluyum. Bebekleri emerken izlemek, büyüdüklerinde yürüme savaşlarına tanık olmak ve türlü yaramazlıklarıyla eğlenmek için sabırsızlanıyorum.

Burada da yine tipik bakışlarını atıyor bana. Artık onun dilinden pek de güzel anlıyorum. Dalıp gitmeleri de boşuna değil hani. Bir zamanlar sıcacık evdeydim şimdi bakın halime diyordur eminim içinden..

Kamptaki misafirhanede çektim bunu geçenlerde sıcağı bulmuş ve sızmış hali. Sağdakindeyse tipik yalanma durumları..

Bakmayın böyle miyavladığına onun tribi niye makinayla uğraşıyorum da onla oynamıyorum onu sevmiyorum diye..

Dost edasıyla başını bana yaslaması yok mu işte o zaman anlatamam içimdeki huzuru. Bir de mest oluşu var tabiki sağdaki fotoğraftaki gibi. Tek göz daima kapalı :)

Etrafı kesmesi zaten meşhur. Nerden çııt çıksa hemen gözler orada. Bir de masum bekliyordu ki mamasının başında sanki bir anda hepsini yemeyeyim de sonraya kalsın mı acaba diye düşünüyor gibi...

Hamile olduğunu bilmeden yıkadık geçenlerde. O zaman daha karnı şişmemişti. Pamuk gibi olmuştu. Öyle bir iki gece bizimle kaldı. Koyun koyuna yattık. Hatta uyku sersemi gece yataktan bile düştü. Gecenin 3ünde kahkahalar attırdı bana şaşkın tavrıyla. Şimdilerde yine pis mi pis oldu. O yüzden yanımıza almıyoruz. Ama arada gene kıyamayıp eve alıp elimle mama yediriyorum kızıma. Zaten dışardayken miyavladığında benim içerdeki halimi görün bir de nasıl vicdanım sızlıyor anlatamam.

Geçenlerde birlikte yattığımızda sabaha karşı çok ses çıkarttı eşim de ittirdi bunu. Sonra hamile olduğunu da anlayınca bir hafta vicdan azabı çekti. O da pek bellli etmese de charlotte'u çok seviyor ben biliyorum. Zaten onların aralarındaki aşk başka. Bu sıra pis olduğundan fazla samimi olamıyorlar sadece. Ben pis temiz dinlemiyorum valla. Dayanamayıp oynuyor, bebişlere de sevgimi yolluyorum. Hem de arada anlamaya çalışıyorum bu sefer kaç tane acaba diye. Sanki bana dört tane gibi geliyor. Bakalım göreceğiz tahminim doğru çıkacak mı acaba..

Dışarıda olduğunda bir şekilde yanıma dönmesine bayılıyorum. Beni unutmuyor geliyor diye seviniyorum. Bazen bu olayları izlerken düşünüyorum biz de dönmek zorunda kalırsak onu bırakamam herhalde diye. Tuttuğum gibi getiririm yanımda. Nasıl kıyar da bırakırım ben pamuğuma. İnşallah bebekler de yine sağlıklı doğsunlar da benim prensesim de iyi olsun da o zaman en mutlu benim işte..

Charlotte ile bu harika deneyimleri yaşadığım için ilerde çocuğuma bir kedi almayı düşünüyorum kesinlikler. Hatta kedisi olmayanların nasıl hissettiklerini anlayamıyorum. Herkes bu duyguyu tatmalı diyorum. Ben geç tattım ama tadına çabuk vardım. Bir canlıyı sevmek hele bu bir kedi olursa hayattaki en güzel şeylerden biri. Bence kesinlikle tereddüt etmeyin derim düşünenler varsa yazımı okurken. Bakması zor derler hep ama insan ne zor sınavlar veriyor hayatta, sevgi yumağı bir kediye mi bakamayacak..Tüyü kaçar diye de tereddütle yaklaşmıyorum tabi duyduğumuz böyle olaylar var umarım bizim başımıza gelmez. Ama kedimin aşıları herşeyi var. Yenileri de bu ara yaptırmamız lazım. Hayatta nelerden tam anlamıyla kendimizi koruyabiliyoruz ki zaten düşününce. Günümüzde herşey bir tuhaf, tehlikeli ve belirsiz zaten yeterince. O yüzden bu tip küçük mutlulukların tadını çıkartmakta fayda var benden söylemesi...

Kelimeler, sokaklar ve insanlar...

2011-02-23T14:38:00.000+01:00

Başlık krizi yaşadım yine ufak bir parça. Akılda yazacak çok şey olunca insan başlığı hangisiyle ilişkilendirsin bilemiyorum. Birine daha ağırlık verse sanki öbürü küser gibi geliyor. Aslında saçma bir şey tabi, ilk bakışta öyle görünüyor ama kelimeler de küser insana kaşların küstüğü gibi. Annem hep derdi ve tabi teyzem de kaşlarımı ince aldığım zamanlarda küser sonra çıkmaz bir daha derlerdi. Hep küsmesinler bana diye düşünürüm içimden. Kelimelerde küserler sahibine. Hoş onların sahipleri yoktur herkes için vardır onlar. Ama yeteri kadar üstlerine düşüp ilgi göstermediğinizde bir de bakarsınız gelmez uğramaz olurlar. Düşünürsün düşünürsün ama bir türlü yerleştiremezsin onları yerlerine. Bu sıralar benim kelimelerim de bana küstüler sanki. Yazmam gereken bir yazı var hem de uzun zamandır. Bir türlü başlayıp da yazamıyorum. Genelde yoğunlaşırsam bir çırpıda yazıveririm aslında. Neredeyse Türkiye'de olduğum zamandan beri yazamıyorum o yazmam gereken yazıyı. Geçenlerde başladım ama üç satır sonra elimden kayıp gittiler yine. Hani yaz da değil ki havailik yapsınlar. Bu mevsimde son derece ciddi olur kelimeler. Güm güm otururlar sayfadaki yerlerine, böyle dayılanarak hatta birbirlerine. Benimkiler naz mı yapıyorlar bana nedir güneş yağmur dinlemiyor en derinlerime saklanıveriyorlar.

Blog yazmak harika ve yanında bir sürü güzellik de getiriyor insana. Ama bir o kadar da zor. Yazmadın mı vicdan yapıyorsun, bir sorumluluk oluyor üzerinde. Geceleri bazen ne yazsam diye düşünürken buluyorum kendimi. Sonra bırak kendini yazarsın diyorum takılıp kalıyoruz bir yerde öylecene.

Canımın sıkkınlığını ve içimdeki bu kasveti alsın diye kendi kendime icatlar yapıyorum. Şimdilerde hala ne olduğunu bilmediğim birşey örmekteyim. Eşime atkı olarak başlandı ama örgü motifi çok zorladığı için beni devamı düz sıra olarak devam ediyor. Örgü kısımlarına da düğmeler dikip baykuş motifi gibi yapmak istiyorum bir blogda rastgelmiştim. Sonra ofisimde her geçen gün kalabalıklaşıyor. Minik bir kuş kondurdum geçenlerde. Konduğu yer de kendi gibi minik bir ev. Baktıkça huzur buluyorum. Daha neler neler koymak istiyorum dört bir yana. Ofisteki arkadaşım sen yakında dolap raflarına da danteller örersin diyor. Düşünüyorum da kendi ofisim olsa neler neler yapmazdım ki..

İşte duvarımdaki misafir kuş. Duvarlar pütürlü olduğu için biraz kabarıklıklar oldu. Çok yakın çektiğim için belli oldu aslında. Yoksa uzaktan bakıldığında hiç böyle görünmüyor. Yapışkanlı kağıtlar almıştım bir Alger gezmesinde Uno'dan. Bir tane küçük defter ve içinde renkli kağıtlar var. Keşke birkaç adet alsaymışım diye pişmanım. Kullanmaya kıyamıyorum. Bu hafta tatilimizde gidebilirsek bulursam birkaç tane alacağım. Hem fiyatı da inanılmaz uygun. Türkiye'de bunu almaya kalksanız kimbilir ne kadar derler :)

Bu hafta tatilimizde dışarı çıkmak için sabırsızlanıyorum. Zira artık darallar gitmek bilmiyor. 15 gündür şantiyede hapis hayatı yaşıyoruz resmen. Neyse ki işçilerle sorunlar halloldu da rutin olmamak kaydıyla arada bir çıkabiliyoruz. Şu anda hala evimize gitmemiz yasak zaten. Bakanlık yazı yazmış tüm şantiyelere yabancılar seyir halinde olamaz şantiyedeki ikamet alanında kalacaklar diye. Tabi riskli bölgelerde. Bizim burası da riskli bölge sayılıyormuş. Ya da bize bunu söyleyenin ciddi bir sıkıntısı var. Anlayan anladı demek istediğimi..

Bu fotoğraf da çakma değil kesinlikle. Cep telefonumla çektiğim için biraz bozuk. Dün akşam yemeğe çıkarken bizi karşılayan manzaraydı kapıyı açtığımızda. Sanki birisi bulutlarla oynamış, fırça darbeleriyle onları şekillendirmeye çalışmış gibiydi aynı. Yanımda büyük makinam olmadığı için hemen cep telime sarıldım. Sonuç bu.

Şu anda hala Cezayir'de kötü bir durum yok. Öğrenci yürüyüşleri devam ediyormuş başkentte. Bir de gazete de çıkan habere göre Bouteflika olağanüstü hal durumunu kaldırdığını bildirmiş. Bu güzel bir gelişme. Umarım olağanüstü hal kalktı diye daha da rahatlayıp azıtmazlar. Libya'daki haberleri üzüntü ve şaşkınlıkla okuyorum. Hala bir şey yapılamamasına hayret ediyorum. Bundan kastım oradaki Türkleri evlerine getirmek. Yılmaz Özdil yine harika bir şekilde değinmiş bu konuya. Okumanızı tavsiye ederim. Okuyun ki memleketimizin halini bir daha düşünün, görün..

Link: Yılmaz Özdil

İyiki Doğdun Annecim

2011-02-19T14:38:00.000+01:00

Benim pamuk annem, duygusal annem, sevimli annem, çılgın annem, anlayışlı annem, sıcakkanlı annem, masum annem, hamarat annem............

Seni ben çok seviyorum bir taneciğim. İyiki doğurmuş seni ananeeemmmm:) Ben de iyiki senin kızın olmuşum. Maşallah benim anneme..Etrafımdaki ilişkilere ve kişilere bakıyorum da ne kadar şanslıyım onu görüyorum. İyiki varsınız zuzularım benim..

Yeni yaşın kutlu olsun. Mutlu olalım daha upuzuuun seneler hepbirlikte..Herşey gönlünce olsun, dileklerin gerçek olsun..

Sana sevgim sonsuz zuzucum, tombilim..Daha çok yazmıyorum ki nazar değmesin heehe:) Anladın sen...Muckss öpüyorum yanaklarından kocaman..

Sevgililer gününün kararsız kazım modeli

2011-02-14T12:57:00.004+01:00

Bu sabah yağmurlu, soğuk, kasvetli ve sessiz bir güne uyandık. Nasıl da değişiverdi hemen. Anlayamadık. O kadar da ince giyinmiştim oysa. Hani hemen de girmiştim o güzel havaların moduna. İşte insanın hevesinin kursağında kalmasının en güzel örneği. Sen misin şubatı ayının ortasında yaz hayali kuran! Al işte!

Ofiste yine sessizlik hakim bugün. Aslında daha mı iyidir nedir. Full konsantre, verimli bir zaman dilimin oluyor en kocamanından. Yine yollar kapalı olduğu için çalışanların servis aracı geri dönmüş. Ne zor bir şey aslında. Sen o sıcacık yatağından kalk, gel buralara kadar kaç saat ve sonra yeniden geri dön. Hani tatil değil ki tam manasıyla. Evinden çıkmışsın bir kere. Yine de dönmek güzeldir ama bir o kadar da can sıkıcı. Ben yataktan kalkmamayı tercih ederim, gidip dönmektense yeniden.

Şu anda toplantılar devam ediyor. Yeni sendika görevlisi içilerin isteklerini anlatıyor. Bakalım ne olacak toplantının sonucunda. Hareretli oluyor yine, sesler geliyor, sessizliğin içinde yüksek yüksek..

Bugün Sevgililer Günü ayrıca. Ne gün ama! Yorumsuz kalıyorum bu gün hakkında. İçimden birşey demek gelmiyor bugün. Hani ben evlendim ya artık sevgili değilim kimseyle işin aslı bu, bu benim günüm değil gibi geliyor. Bir yandan da tuhaf bir istek duyuyorum kutlamak, güne özenmek, hediyeler almak için. Oysa sadece maddi bir şey olduğunu düşünüyorum bu günün, daha çok para kazanmak, daha çok harcamak, daha çok duygu sömürüsü üzerine hazırlanan. Öyle romantik gelmiyor, bir nevi aptallık sanki inanmak. Ama yine de kanıyorum kırmızının büyüsüne. Bardağıma bakıyorum kırmızı, yapıştırıcı bantın kendisi kırmızı, dosyalar kırmızı, inadına bağırıyor bugün sevgililer günü işte kutla haydi diye. Aslında Türkiye'de olsam daha çok isterdim belki kutlamayı. Özellikle kırmızı şarap, rokfor soslu et ve kapkalın makarnalardan yemeyi isterdim bir de bolca yeşillik hatta haşlanmış sebze. Böyle bir menü olunca insan herşeyi kutlayabilir sanırım :):)

Burada ortam ve gün değişmiyor ya belki de onun için isteksiz oluyor insan. Türkiye'de şimdi her yer güllerle doludur, insanların suratında salakça bir gülümseme. Ama haklılar. Bunca olan bitenin ortasında minik bir mutluluk tanesi aslında bugün.. Hani küçük mutlulukların tadını almak var ya yaşamayı güzel kılacak. Ne çıkar ki kutlamaktan! Ne kaybeder insan yaşlı da olsa, evli de olsa, çocuklu da olsa sevgililer gününü kutlamakla. Babam kutladı mesela beni bugün. Sevgililer günün kutlu olsun diye. Çok mutlu oldum. Bende onun sevgilisiyim, sevgili kızıyım ne de olsa. Sonra kız arkadaşlarım da kutluyorlar. Hatta Melda ile yemeğe bile çıkmışlığımız vardır kutlama amaçlı, sevgilimiz olmadığı zamanlarda ya da uzakta olduklarında. Bu yeni coca cola reklamındaki gibi aslında belki de; istedikten sonra çok şey var kutlanacak. Bu da onlardan biri olsun varsın!

Bir sürü gün daha olsa aslında. Kutlamaktan imanımız gevrese:) her gün ne kadar şanslı olduğumuzu bilip kadeh kaldırsak, kutlasak; iyiki sağlıklıyız desek kutlasak, iyiki sevmişim desek, kutlasak!!!! Hatta bir gün olsa kutlamalar günü. O gün insan her istediği şeyi kutlayabilse ama aynı anda tüm dünyayla!

Kararsız kaldığım zamanlarda annem böyle der bana "Kararsız Kazım". Aynı; Sağır Hasanların Hayriye, Sıçan Ahmet, oldu canım Lebron James gibi :) Bunların hepsi de ayrı bir blog yazısına konu olur o yüzden yazmıyorum. Bilenler bilir. Bilmeyenlere de yakında anlatacağım..

O zaman hadi bakalım: KOCACIM, ANNECİM, BABACIM, TEYZECİM, DEDECİM, AMCACIM, HALACIM, ABİCİM, ABLACIM, TÜM ARKADAŞLARIM VE HATIRLAYAMADIKLARIM;

SEVGİLİLER GÜNÜNÜZ KUTLU OLSUN....